Lloyd Cole - Broken Record (2010)

Nieuwe Lloyd Cole, daar kijk ik naar uit! Mooie hoes in ieder geval.

Ben hier ook wel benieuwd naar.

Op zijn website zijn de nummers al voor een groot deel te horen. Dit album wordt zijn beste plaat sinds lange tijd. Met medewerking van o.a. Joan as a Policewoman. In de Duitse Rolling Stone wordt het plaat van de maand met 5 sterren! Jammer dat Lloyd ondergewaardeerd wordt, zeker in Nederland!

Het is al weer 4 jaar geleden toen Antidepressant verscheen: een melancholisch herfstalbum vol fijne liedjes. Nee, het was geen Rattlesnakes maar dat hoeft ook niet: dat kan er toch maar eentje zijn.
Van Broken Record verwachtte ik eigenlijk hetzelfde als Antidepressant: mooie pop/rock liedjes dus.

En ja hoor: 11 vrij korte nummers die het album een lengte van 35 minuten geven. Het lijkt wat karig, maar ik vind het wel best zo.
Cole is er in geslaagd om afwisselende nummers te schrijven die tesamen een mooi geheel vormen. Het lijkt ook wel of z'n stem met de jaren mooier en rijper wordt.

Ga niet luisteren naar Broken Record als je aardverschuivingen in de hedendaagse muziek hoopt te horen; dat is dit album zeer zeker niet. Op zich kennen we dit soort nummers onderhand wel en zijn er veel artiesten voor hem geweest die het gedaan hebben en zullen er nog veel na hem komen die dit ook doen.
Het is de combinatie van de stem van Lloyd Cole, de klein maar fijne composities en het aangename sfeertje die het hem doen. Die er voor zorgen dat het album toch weet op te vallen in het enorm grote aanbod binnen 'het genre' met dank aan de vaste band op dit album met daarin o.a. Joan Wasser (Joan As Police Woman).
Net als de voorganger kan ik deze Lloyd Cole goed waarderen en zal ik altijd wel een zwak voor hem blijven houden. In elk geval heb ik nog 8 soloalbums te gaan, want Antidepressant was pas de eerste die ik gehoord heb na alle Lloyd Cole & the Commotions albums.

In de aanloop naar deze cd werd ik aardig enthousiast, ondanks dat ik eigenlijk wel wist wat er 'ongeveer' zou komen. Dat geeft bij Lloyd Cole niets, want de man levert het resultaat. Ik kan erg genieten van deze 'plaat met band', wat voor mij een verfrissende uitwerking heeft na het acoustische werk wat ik vooral van hem geluisterd heb de laatste jaren.
Music in a Foreign Language blijft mijn favoriete album, maar deze Broken Record is opnieuw vertrouwde troost. Heerlijk.

De nieuw Lloyd Cole is ook voor mij een zekerheidje, altijd heerlijke muziek.
10 september komt het album uit, ben zeer benieuwd.
En aERodynamIC, ik benijd je.... nog 8 solo albums van LLoyd voor je te ontdekken.
Ik kan je alvast zeggen: ze zijn stuk voor stuk de moeite waard.

Erg fijne plaat dit, alweer!

21 april in Paradiso!

Cole's meest coherente plaat sinds 'Don't get weird on me, babe' (1991). Nog steeds heeft hij niet de assertiviteit die bij zijn talent hoort, maar inmiddels wel de levenservaring om zonder franje essentieel te zijn. Geen 'bloed op de sporen' in deze echtscheidingsplaat, maar verder verre van routineus!

De plaat eens op mijn gemak beluisterd, klinkt weer vertrouwd en dus goed wat mij betreft
De duur van het album vind ik dan weer aan de krappe kant.
Ik denk dat ik het album morgen maar eens in huis ga halen

Ik had de plaat al een tijdje thuis liggen en het werd hoog tijd het eens aandachtig te gaan beluisteren.
Geen verrassende koerswijzigingen bij Lloyd Cole, het luistert weer als vanouds heerlijk weg!
Met de banjo, mandoline en pedal steel gitaar vind ik zijn muziek warmer klinken dan voorgaande albums en zijn stem blijft gewoon erg mooi.
Oh Genevieve vind ik het hoogtepunt van dit plaatje met dat heerlijk aanstekelijk gitaargeluid, maar het zijn zowiezo een elftal fraaie nummers geworden waar ik geen zwakke broeder tussen kan ontdekken.

Vanavond weer eens herbeluisterd , blijft een heerlijk album al vond ik voorganger Antidepressant net wat sterker.