Maraya - No Hope for Humanity (1996)

Tweede cd van (Wicked) Maraya, en de beste. De lijn van de eerste cd wordt doorgetrokken, alleen zijn de nummers beter in balans. Misschien iets rustiger als zijn voorganger, maar het luistert allemaal lekker weg. Zanger Lou Falco blijft de sterkste troef van de band.

De opvolger van het prima debuut; Cycles. De naam van de band werd destijds aangepast (volgens mij vanwege een rechtenkwestie). Dan deze plaat; die is een pak minder dan Cycles. De power metal van het debuut wordt ingeruild voor logge lange nummers waar alles zich in midtempo afspeelt. Tel daarbij op dat de schijf een uur duurt, de nummers onderling niet heel veel verschillen van elkaar en je hebt een album dat niet echt boeit. Dat is jammer want het debuut smaakte naar meer. Wake Up....It's Coming is het beste nummer maar het is veelzeggend dat daar 10 nummers aan voorafgaan waar je doorheen moet ploegen. Voor liefhebbers van Queensryche en Crimson Glory kan dit bandje nog wel eens interessant zijn, maar dan met name het debuut.

Waarschijnlijk 1 van mijn favoriete CD's van 1996. Awakening is wat mij betreft een klassieker omdat het alles samenvat waar Maraya goed in is. Een geweldige zanger, muzikaal vernuft (neem nou die breaks) - en een goed geluid. Ik moet de rest ook nog eens draaien, maar wat een betovering was het destijds.

O, en ik herken me niet zo in het commentaar van milesdavidjr. Ik denk dat het met referentiekader te maken heeft. Ik ben nooit met metal begonnen omdat het snel en hard moest, maar ik kwam van de softere kant en ben zo metal als aanpalend gebied gaan waarderen. Ik vind het geen probleem dat het allemaal midtempo is - maar los daarvan vind ik ook niet echt dat de nummers op elkaar lijken.