I Blame Coco - The Constant (2010)

Ah, de dochter van Gordon Sumner. En ze staat op Lowlands. Even maar bij haar gaan kijken dan.
.

Persoonlijk vind haar best wel goed. Iemand enig idee wanneer haar album uitkomt?

De releasedatum staat gewoon onder de tracklist

Ik zou zeggen: lekker wijf, maar die muziek is niet best. Dit jaar ook live gezien op Haldern Pop en ik wist niet of haar stem zo hoorde of dat ze schor/dronken was. Dat is over het algemeen niet een goed teken. Voor de rest: gladde retro 80s pop, in de slechte zin van het woord.

LOL

Matig album. Er is niet één nummer dat er uitspringt en ze komt bij lange na niet in de buurt van Marina & The Diamonds. Ook kan ik maar niet wennen aan haar rauwe/schorre stem. Nee, voor mij hoeft dit niet zo.

De reacties hier zijn niet onverdeeld positief zie ik, voor wie zelf kosteloos edoch subjectief wil oordelen of I Blame Coco iets is zijn op http://www.stofwolk.net vrijkaarten te winnen. Je hoeft alleen een reactie achter te laten waarom je die kaarten wil hebben en dan wordt er geloot. Easy peasy dus.

Het eerste stukje over I Blame Coco waarin Sting niet vermeld moet wordt moet nog gemaakt worden, en wie ben ik om hierop een uitzondering te maken? Daarom: Sting. Zo, nu hebben we dit al geklaard. Het belangrijkste is namelijk dat I Blame Coco een prima plaat heeft afgeleverd, die nergens gaat vervelen. Zelf ontdekte ik haar na haar concert op het Main Square Festival, het eerste optreden van de laatste festivaldag in Arras. Mijn I Blame Coco-kennis reikte niet verder dan de singles die op de Belgische radio werden gedraaid: namelijk Self Machine en Quicker. Voor het concert vertelde me iemand dat ze androgyn was, daarom verwachtte ik een soort manwijf op het podium. Maar wat een verschijning, toch wel een aparte schoonheid met een heerlijke rauwe stem. En als het visuele aspect meezit, dan krijg je ook al meer belangstelling voor het overige. En het overige, dat was muziek. De muziek sprak me genoeg aan om bij thuiskomst haar album te beluisteren. Het is een prima pop-album, maar ik moet toegeven dat zonder het live-optreden het me minder had aangesproken. Want ik begon op haar stem te letten, die toch wel erg mooi is. Deze stem verdwijnt soms in het commercieel geproduceerde popmuziek. Het beste voorbeeld hiervan is Caesar, de samenwerking met Robyn die ook als single werd uitgebracht. Het is de stem van Robyn die voor de pracht zorgt, de stem van I Blame Coco valt daarentegen niet op. Het hoogtepunt van dit album is echter de Neil Young-cover Only Love Can Break Your Heart. Wie de groten der aarde covert, begeeft zich op glad ijs. Veelal zijn dit covers die eerder afbreuk doen aan het origineel. I Blame Coco zorgt echter voor een schitterende versie, uit een andere gezichtspunt. Terwijl Neil Young eerder meelevend is, zingt I Blame Coco ‘How did it feel to be alone?’ met enige neerbuigendheid. Dit album zal echter nooit een klassieker worden, het zorgt toch voor heel veel leuke luisterbeurten. The Constant is dan ook een album waar een potentiële ster is opgestaan, die meer in haar mars heeft dan gewoon ‘dochter-van’ te zijn.

3,5* op een schaal van 4

Favoriete nummers: Selfmachine, Please Rewind, Only Love Can Break Your Heart

Goede recensie Magick1 waar ik me wel in kan vinden, alleen mis ik het geweldige 'In Spirit Golden' in je stukje. Dat nummer doet me wat aan Keane denken.

Soms heb je ineens van die ingevingen... Dit was een plaat die ik eigenlijk alweer was vergeten. Ik kan me nog herinneren dat ik destijds (2010 alweer) helemaal weg was van deze plaat en ook naar het concert in de Tivoli ben geweest. Blijft toch een lekkere plaat met uitschieters als 'In Spirit Golden' en 'Ceasar'.