Joshua Radin - The Rock and the Tide (2010)

Stemmig plaatje alweer van Joshua Radin. Het is nu z'n derde langspeler, en hij bevestigt. Vreemd dat hier zo weinig interesse voor bestaat, zijn vorige twee kregen toch al een mooi aantal stemmen..

Hij is nog maar net uit he Ik als grote fan had nog geen gelekte versie kunnen vinden

Had ik niet aan gedacht.. Je hebt gelijk, plus, Joshua Radin is nu niet bepaald een Sufjan Stevens qua populariteit, zelfs geen Josh Ritter of Damien Jurado..

Maar toch, de man heeft een neus voor prachtige popliedjes!

Nogal vlakjes. Zet We Were Here eens op en het verschil is schrijnend.

Veel meer richting pop/rock gegaan. Ik vond zijn luchtige gitaarspel juist een van zijn charmes. Toch wel weer een tegenvaller, hoewel het verder allemaal wel vrij degelijk is hoor.

Mij valt het ook tegen, eerlijk gezegd. Twee weken geleden was ik nog positief over deze plaat, maar ik moet m'n mening toch grondig bijstellen. 't is gewoon te vlak, en ik sluit me aan bij de mening van user Tha) Sven.

De evolutie is ook goed te merken in de nieuwe versie van 'Brand New Day'; de nieuwe elementen wijzen allemaal in de richting van cliché-popmuziek, en dat is erg jammer..

Ik ben 'm nog eens aan het beluisteren, en hij valt me met de luisterbeurt meer tegen. Het openingsnummer gaat nog wel, en het begin van 'Streetlight' ook. Maar daarna komt 'Here We Go', dat duidelijk hitpotentieel is aangemeten. Jammer genoeg vind ik het helemaal geen goed nummer.

'We Are Only Getting Better' is al wat minder klef, en het titelnummer klinkt eigenlijk vrij vertrouwd. 'You Got What I Need' had op een vorige plaat kunnen staan, althans, voor een deel toch, afgezien van de drums en dat orgeltje. Het zijn die nummers die het meest liggen. Joshua Radin is voor mij één van die artiesten waarvan ik het liefst heb dat ze gewoon blijven doen wat ze doen; daar zijn ze goed in.

'Nowhere To Go' zoekt weer een andere richting op, meer bluesrock, en is niet eens zo slecht. Het klinkt wel een beetje als een flauw poppy afkooksel van betere blues. Toch betrap ik mezelf er soms op dat ik het vrolijk zit mee te neuriën. Niets op tegen dus

Daarna volgt een ingetogen nummer, een mooi nummer, ook weer 'Simple Times'-waardig. De droge pianoklanken gaan mooi samen met het gitaarspel en de stem van Radin. Joshua Radin op z'n best!

Na dit hoogtepunt volgt het absolute dieptepunt van 'The Rock And The Tide'. een song getiteld 'The Ones With The Light'. Zou Iggy Pop al bezig zijn met een rechtszaak voor te bereiden? Hier zitten toch elementen in die erg op 'The Passenger' lijken

'You're Not As Young' klinkt ook al een pak grootser dan eerder werk, het grote publiek wordt gezocht. de Folk mag bij dit album misschien wel vervangen worden door Pop, want waar op 'We Were Here' en 'Simple Times' de nadruk net iets meer op folk lag, ligt die nu heel wat meer op pop. De kenmerkende gitaarsolo mag uiteraard niet ontbreken..

'One Leap' is weer zo'n ingetogen liedje, en zoals ik al eerder aangaf, dat zijn de beste. 'Wanted' is ook ingetogen, maar op een andere manier; de sfeer is verschillend, vooral door toedoen van de kalme strijkers.

Afsluiter is een vernieuwde versie van 'Brand New Day'. Geef mij maar het origineel, eerlijk gezegd.

Joshua Radin probeert met deze nieuwe plaat een groter publiek te bereiken. Jammer genoeg zorgt dat voor een minder sterke plaat, waar ik bovendien minder mee heb op emotioneel vlak. Erg jammer, maar het is leuk voor Radin dat hij het over een andere boeg wil gooien. Volgende keer beter!

3 sterren

Closer (van het debuutalbum) is een van de mooiste ballads van de afgelopen jaren. Het album daarna was van vrijwel hetzelfde niveau. Dit album daarentegen is een behoorlijk stap terug. Veel minder puur, veel meer pop. Deze "fan" is voor alsnog afgehaakt.

Vandaag nog maar eens gedraaid, en het wordt er zeker niet beter op; integendeel. Halfje omlaag.

Heerlijke zomerplaat, maar ook niet. En je moet hem te vaak luisteren;)