Elvis Costello - National Ransom (2010)

T bone burnett als producer met zijn muze marc ribot op gitaar. meer hoef ik niet te weten, deze wil ik

Ik hoop wel dat hij wat meer tijd voor zijn zang heeft genomen. Op het vorige album klonk Elvis wel erg matig.

inderdaad zijn de zangpartijen wel origineel maar komen geforceerd over waardoor na beluisteren van de gehele cd ik geen zin meer heb m nog een keer te draaien

De plaat duurt gewoon te lang, en is niet een plaat van het niveau dat zich kan permitteren om te lang te duren. Daarvoor zijn de liedjes net niet goed genoeg, alhoewel er een paar heel sterke nummers opstaan.

Lappendeken, deze 'National Ransom' van Elvis Costello. Er staan wel enkele fantastische nummers op, die doen terugdenken aan de Elvis Costello uit zijn topjaren, zoals 'Church Underground' en 'Bullets For The New-Born King'. Over het algemeen is het echter een middelmatige plaat.

3 sterren

AOVV heeft al direct het probleem blootgelegd; te veel matige liedjes. Erg jammer, want in deze vorm zal ik hem niet gauw meer opzetten; het wordt gewoon eentonig en een beetje saai. Had er 5 nummers uitgehaald en het was al een fijner album geweest, desalniettemin wel gewoon nog 3 sterren, maar voor een Costello album is dat erg matig.

Ik blijf hem trouw maar hij kan beter eens per 2-3 jaar een topalbum uitbrengen dan ieder jaar een album met 1/3 goede, 1/3 aardige en 1/3 matige songs.

Een aardig tussendoortje, maar met 16 nummers wel een beetje veel van het middelmatige.
Het kabbelt lekker door, maar echt sprankelen doet het te weinig. Als muzikant en songschrijver is zijn waarde onmiskenbaar en staat ook bij mij niet ter discussie, maar dit album vind ik niet echt overtuigen.

Ik ben echt een fan van deze man. Af en toe heeft hij wel eens een mispeer, maar dat is meer omdat ik er weinig mee kan, dan dat het slecht was.

Dit album ken ik nog niet, maar als ik de commentaren mag geloven lijdt hij aan hetzelfde euvel als de vorige twee albums. Teveel middelmaat.

Ik zal hem vermoedelijk nog wel goedkoop aanschaffen. Zijn plaats als 1 van mijn favoriete artiesten komt echter wel een beetje op de tocht te staan door zoveel middelmaat. Gelukkig zijn er nog zijn vele fantastische oudere albums.

Nou mensen, dit is nou net een van de beste latere Elvis Costello-albums. Een heerlijk album, lekker gevarieerd, met overwegend vrij rustige en akoestische nummers.
Dit is meer een solo-album dan een album met The Attractions. Het ligt meer in de lijn van Spike en King of America.
Sommige songs hadden op King Of America kunnen staan zoals Bullets for the Newborn King, Doctor Watson I presume en All these Strangers.
Jimmy standing in the Rain doet me denken aan de akoestische nummers van het album Spike.
Stations of the Cross is meer in de stijl van Mighty Like a Rose. Church Underground idem.
Het titelnummer National ransom komt in de buurt van de periode rond Armed Forces
You Hung The Moon is helemaal Painted from Memory, alleen zonder Burt Bacharach want die leeft niet meer. Maar ik hou niet zo van die plaat en ook niet van dit nummer dus.
En zo kan ik doorgaan. Het oeuvre van Costello is intussen zo uitgebreid en veelzijdig dat echo's uit het verleden steeds vaker in zijn nieuwe werk doorklinken. Dat mag, het is zelfs leuk voor wie alles van hem kent, een feest van herkenning met toch nieuwe nummers.
Ik geniet steeds meer van deze plaat. Costello is Back!

Em ja juist, ik was al verbaast toen ik zag dat ik duidelijk de hoogste stemmer was.
Ik ben dan toch ook wel echt fan, maar toch.
Maar ik vind dit dus echt een prachtig album.
Bij Costello merk je vormverlies dus het snelst bij de rappe nummers.
Ballads zijn altijd geweldig bij hem en blijkbaar heeft hij er genoeg liggen.
Hier zijn de snelle nummers ook prima, enkel I lost jou.
En de critici daar heb ik niet altijd zo'n hoge pet van op en het zijn ook maar toevallige muziekliefhebbers.
Ik noem ze toch maar.
Revolver,: Edwin Ammerlaan heeft er 4 sterren uit 5 voor over en een aparte inzet in het blad.
Oor: Geert H is lovend (ook niet bij de gewone recensies dus apart deel) en noemt het een tour de force.
De Heaven recensent heeft hem zelfs als plaat van het jaar net voor Ray.
Ik zou mezelf een plezier doen en deze niet te snel afserveren.

Ha Rudi, Mooi dat jij het ook weer hoort: de nog steeds niet verdwenen klasse van Costello.
Wat jij de "rappe" nummers noemt vind ik meestal echter ook prima. I Lost You is een lekkere lichtgewicht tussendoor om mee te zingen, een break in het wat complexere en zwaardere werk op dit album.

Ja ik vind de snellere nummers ook meestal erg sterk bij Costello, maar als hij al een wat minder album maakt merk je dat het eerst aan de snellere nummers.

Wie dit toch mooi gaat vinden moet ook The king off America van The Costello Show eens proberen.

Nummers als....

Jimmie Standing in the Rain,
Stations of the Cross,
Dr Watson I presume,
That's not the part of him you're Leaving
You hung the Moon
All these Strangers

........horen tot het beste wat Costello gemaakt heeft. Dat zijn nummers die in de buurt komen van songs opzijn top-albums King of America, Armed Forces en Imperial Bedroom

De eerste minuut denk je ha lekker, en dan treedt al gauw grote verveling op. Alle ingredienten zijn goed, maar het wil maar niet smaken. King of America heb ik ooit grijsgedraaid, en later ook Painted from Memory, maar dit wil er bij mij niet in.

Haha, dat gevoel had ik nou juist bij Painted from Memory. Dat was Costello in z'n achteruit voor mij.
National Ransom vind ik juist een dijk van een plaat, in veel opzichten vergelijkbaar met KIng of America. Heb je hem vaak gedraaid of pas een keer? De eerste keer had ik er ook nog niet zoveel mee. Het is geen makkelijke plaat. Veel verschillen in muziekstijlen en songstructuren passeren de revue. Maar wel heel erg Costello en van grote kwaliteit

Nog niet veel geluisterd nee. Na 2 keer verdween ie onderop de stapel. Ik zal hem eens in de auto leggen, ik rij nogal veel tegenwoordig, dan krijgt ie wat meer draaitijd.

voorzichtig, naar jou voorkeuren kijkend kon jij wel eens indommelen.

Misschien beter een oudje van onze Elvis luisteren zoals

Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model (1978)

Dat is wel een heeeel ouwe plaat hoor Rudi!. Ik hoop niet dat je van mening bent dat dat nog steeds het mooiste is wat Costello te bieden heeft...

Mijn tip is voornamelijk gebaseerd op de muzikale voorkeuren van k.grubs.

Maar de eerste 4 met King of America zijn toch wat mij betreft de mooiste.

Dat is waar. Maar van hoeveel andere artiesten kun je datzelfde niet zeggen vandaag de dag.

Dit album vind ik beter dan de voorgangers uit 2008 en 2009, maar tipt niet aan zijn beste werk. Het album is ook zo lang. Bij Mark Knopfler heb je dat ook: albums mogen geen 10 nummers meer bevatten, maar het moeten er 16 zijn, en automatisch sluipen er minderwaardige songs binnen. Zoals hierboven staat, zou hij beter wat meer tijd laten tussen het uitbrengen van een album. Met het beste van 'Momofuku', 'Secret, Profane & Sugarcane' en 'National Ransom' had hij één heel goed album kunnen uitbrengen. Dat zou dan wel 16 nummers mogen bevatten.