Lean Left - The Ex Guitars Meet Vandermark / Nilssen-Love Duo Volume 1 (2010)

Interessante samenwerking tussen de gitaristen Andy Moor en Terry Ex van the Ex, de Noorse drummer Paal Nilssen-Love en Amerikaanse saxofonist Ken Vandermark (hier op tenor sax en klarinet). Het betreft een concertregistratie uit 2008 (Bimhuis, Amsterdam). Volume 2 volgt later dit jaar.

I think there’s still a chunk of my lung stuck to the floor of the Bimhuis stage.
- Ken Vandermark

Op de eerste twee nummers van deze liveopname horen we (zo goed als) alleen Nilssen-Love en Vandermark, zoals we ze kennen op hun duoplaten: erg uitgesproken en een spel vol emotie. Niet 100% origineel moet ik zeggen, want de melodie van nummer twee (waar ondertussen The Ex guitars bij gekomen zijn) doet erg denken aan het nummer "Clean Sweep" van hun Milwauke Volume. Desondanks niet slecht, want dit geeft een echt rockgeluid weer (à la Two Bands and A Legend) met Paal Nilssen-Love die hevige klappen uitdeelt en alle gaten tussen zijn trommels dichtmept. De twee gitaristen zorgen voor een heerlijke stimulans in de muziek die volkomen rockt.

Als de apperitief is geserveerd, komt het echte (zwaardere) werk eraan. Die zitten in de laatste twee nummers. Terrie Ex en Andy Moor krijgen hier meer vrijheid om mee te bouwen aan de freejazz van het duo. Wat dit oplevert is een album met veel rockenergie en voldoende freejazz herrie.

Ik was bij dit optreden, en er zijn heel wat stukken uitgeknipt ook...

In het begin kwamen namelijk alleen de 2 gitaristen op en was beetje een zooitje tot de andere twee er ook bij kwamen... Toen kwam ineens goed de power en drive erin... En eigenlijk ging het hele optreden zo... Vooral Nilssen-Love en Vandermark die flink losgingen en dat (zoals gewoonlijk) geweldig deden... en de twee gitaristen die her en der wel leuke dingen deden, maar eigenlijk niet zo heel veel toevoegden

Zal deze cd ook eens opzetten dan, kijken of ik bij mijn mening ben gebleven, 3,5 jaar later

Dat vind ik hier nogal (positief) meevallen hoor. Vooral omdat ze dikwijls vaste grond weten te geven aan de luisteraar terwijl de drums en vooral saxofoon heel wild en chaotisch tekeer gaan. Dat verhoogt de toegankelijkheidsgraad enigszins en houdt alles ook overzichtelijk. Waar zou dit tenslotte heen gaan als iedereen hier in't wilde weg begint te 'jammen'?

Moet trouwens wel de moeite geweest zijn om dit live te zien! Zou heel graag eens een grote freejazz'n'rock-formatie à la Two Bands and A Legend live willen zien. Moet veel impact hebben op het publiek.

Ik vind het met die vaste grond dan wel weer meevallen, op het 2e nummer wel ja, en af en toe een stukje of het 3e nummer... Maar vooral de drums weten me echt te fascineren, wat de gitaristen doen is aardig, maar komt niet in de buurt van de rest..

Qua concert viel het vaak ook wel mee qua rockerigheid, en vind eigenlijk dit hele album ook wel meevallen (waarbij het 2e nummer dan een grote uitzondering is).. Doe mij dan maar die Two Bands and a Legend dingen, waar de gitaren ook echt knallen... of als je nog iets extremer wilt de samenwerking van Gustafsson met Zu of Roadwork 2 van Motorpsycho...

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het zeker een fijne plaat, maar ik heb toch nog net watlever de totale freejazz-chaos..

En het is inderdaad leuk om live te zien, maar het is toch heel anders dan het klinkt op cd, de sfeer valt gewoon niet te vangen, live kun je al veel meer een context vormen met wat je ziet... Ook vond ik in deze richting toch het concert van Hairy Bones nog een stukje beter (en een stuk harder btw)... maar qua concerten komt qua jazz niks in de buurt van de keren dat ik het Brotzmann Tentet heb gezien (waar Vandermark en NBilssen-Love ook in zitten) (alleen Atomic was misschien nog wel eits beter)...

Wat betreft dit album vind ik het eerste nummer en fragmenten uit het 3e nummer het beste... bij elkaar toch gewoon een 4... dus ik mag negatief klinken.... ik vind het nog steeds fijn... alleen vin dik het minder dan andere dingen in deze richting...