Murder by Death - Like the Exorcist But More Breakdancing (2002)

Wat gebeurt er als je The Mars Volta met de The Dirty Three combineert ? Volgens mij maak je dan goede kans om bij zoiets als deze plaat van Murder by Death uit te komen, want zij weten de beste elementen van deze twee bands-passie en intensiteit- te verenigen in één cohesief geheel zonder de teugels van een zorgvuldig uitgewerkt arrangement uit handen te geven.

Tot mijn grote vreugde opent deze plaat met de gevleugelde klanken van een electrische cello die het opneemt tegen de overige instrumentatie en een flintertje electronica. Dit hard-zacht duel resulteert al in het eerste nummer in een zinderende apotheose.

Stevig voer dus voor mijn cello-verslaving die -naargelang de plaat zijn einde ziet naderen-alleen maar meer verontrustende vormen ziet aannemen.

Het tweede nummer I'm Afraid of Who's Afraid of Virginia Woolfe weerklinkt plots de ietwat ijle stem van de zanger die als het ware boven het mooi opgebouwde geweld dat piano, gitaar en cello ontketenen uitzweeft. Geweldige songtitel ook.

Dan is het tijd voor A Caucus Race, een rustig nummer dat mooi voortkabbelt op de tonen van de cello en gitaar om na de helft wat steviger door te gaan. Liefelijkheid met ballen dus

Het vierde nummer You're The Last Dragon(You Possess the Power of the Glow) begint onschuldig genoeg met een pianoriedeltje om vervolgens á la Mars Volta uit te barsten in een extatische mix van brullende gitaren en een uitzinnig zingende zanger.

Opvallend is de ruimte die MbD gunt voor zowel cello en piano die het geweld van de gitaren en drums mooi in evenwicht houden.

Zo ook in Flamenco's Fuckin Easy dat alweer vooruitvarend van start gaat met een rollend pianomelodietje dat steeds weer herhaald wordt, totdat de cello en de gitaar elk op hun beurt de melodielijn overnemen.

Dit is typisch zo'n nummer dat door het uitgekiende samenspel mij applaudiserend op de banken krijgt. En het is prachtig om te horen hoe ze dan weer de rust in de tent krijgen met het schuchter rockende Intergalactic Menopause.

Dan is de tijd aangebroken voor Those Who Left, een wervelend instrumentaal nummer dat langzaam naar een allesverwoestende climax opbouwt.

Manmanman, ik sta er telkens weer versteld van hoe dit nummer mij uit mijn schoenen weet te blazen.

Vanaf Those Who Left is het weer peis en vree met twee nummers die mij doen vermoeden dat deze band goed naar de rustige nummers van Mogwai heeft geluisterd.

Wat mij betreft is dit één van de sterkste platen die ik in de afgelopen jaren heb gehoord, mede doordat Murder by Death er telkens in slaagt de energieke en passionele voordracht te temperen met straalkachelwarme melodielijnen. Ook is mooi om te horen hoe de rustige nummers opleven door wat leuk geneuzel met cello, gitaar en piano.

Een plaat met een dergelijk gevoel voor evenwicht verdient dan ook niet anders dan het volle pond van 5* en een dikverdiende plaats in mijn toptien.

* roept opgewonden tot computer * :

herman, herman - we moeten naar de platenwinkel

Het is net alsof ik weer 15 ben en de weken en dagen aftel totdat de nieuwe REM of Pulp eindelijk in de winkel ligt.

Ik dacht nog, ik kan niet weer aan komen draven met 'je hebt me weer nieuwsgierig gemaakt, ik ben zeer benieuwd!'. Maar jij brengt het wel leuk!

Die ElMeroMero is wel van de goede muziek, geloof ik.

Ik doe mijn best voor jullie, maar zelfs *kuch* ik laat wel eens een steekje vallen met dat `gevoel voor goede muziek´, hoor

Overigens veel succes toegewenst in de platenwinkel, Zach, want ik heb een donkerbruin vermoeden dat deze plaat niet zo makkelijk via de normale kanalen te verkrijgen is.

Voorlopig een 4,5, maar misschien dat dat laatste halfje er ook nog wel 's bij komt. De sleutelwoorden? Overdonderend en prachtig. Verder verwijs ik de geïnteresseerden graag terug naar de eerste post.

(wat een plaat!)

Heh, dacht ik nog binnenkort ongemerkt weg te komen met een rectificatie van mijn overhaaste topnotering voor deze plaat, komt er toch nog (overigens nog steeds in mijn ogen dikverdiende) Grote Lof voor deze plaat.

Nou vooruit met die geit dan maar. Als Herman en Zachary het me kwalijk nemen dat ik enigszins terugkrabbel, dan moet ik dat maar voor lief nemen.

Hoe het dan komt dat ik dit album nét niet magistraal genoeg meer vind voor de volle 5* ?

De oorzaak hiervan ligt bij een vertraagde appreciatie van het songmateriaal, dat ik soms nogal gebrekkig vind klinken.

Zinsneden zoals:

I didn't mean to make you feel out of place/
by the comments on your clothing/
or the makeup on your face.

of:

I didn't mean to preempt the chase/
you're the drama queen of every scene/
perfectly out of place.

vind ik nou niet echt uitblinken in creativiteit en volwassenheid.

Dat, in combinatie met een zanger wiens stem op cruciale momenten kracht ontbeert om het opzwepende karakter van "Like the Exorcist.." extra glans te geven, doet mij toch tot de conclusie komen dat ik dit album iets te snel in mijn toptien heb gelanceerd.

De waardering gaat daarom ietsjes omlaag naar 4,5* en dat plekje in mijn toptien is dus ook even "up for grabs".

Verzin eens een list, zou ik zo zeggen.

Via mijn handlanger in de Russische platenonderwereld (ook gekend als de heer L. uit L.), kon ik eindelijk mijn gretige handjes leggen op een exemplaar

Vragen zoals: "Heeft Bill Callahan een vriendelijker musicerend broertje?" of "Hoeveel gezinsverpakkingen aspirine bespaar ik me door te luisteren naar dit werk?" rijzen herhaaldelijk.

Ja, dit soort platen werkt *louterend* voor de zinnen. Niet in de mate van een groepsessie Buddha-vereren, of een vloot New Age-muzak die gepuurd werd uit het gesnurk van een zwangere otter ...

Dit is een bundeltje van schaamteloos op de gevoelsbodem baggerende muziek. Neen, hier geen groothandelaar in kassarinkelende Grote Emoties. Eerder een nukkige kruidenier die de winkelende sentimentenklanten op gezette tijden met een long rifle van gemene gitaarerupties in het buikje schiet ...

Celloklanken ... er was een tijd dat iedere strijdbare scoutsmeid lauwe tranen plengde toen ze dat instrument hoorden opduiken in Disarm of Diane ... de cello klonk als een muzikaal synoniem voor een roze teddybeer in een met prentkaarten behangen meisjeskamer ...

Those Who Stayed zet meteen het mes in de roze teddybeer ... fijn ... Om meteen met een verbandkistje van helende riedeltjes allerhande het leed van de arme teddybeer te temperen. Mooi

A Caucus Race - onderga eens hoe de wegdijnende melodie plotseling ondersteund wordt door een spaarzaam wegtikkende piano.

Flamenco's Fuckin Easy, aangedreven door een mooi blauwerige cascade van danserige pianoriedeltjes. Er wordt iets gewichtig gemompeld over het Stadsleven ... waar onze man het exact over heeft ... ik heb géén idee

Ik licht er drie nummers uit ... het konden er zes andere geweest

I'm Afraid of Who's Afraid of Virginia Woolf

En You Are the Last Dragon is ook heel mooi...

Maar ken jammer genoeg niet het hele album.

Prachtig album. Ik weet eigenlijk niet echt hoe ik de sfeer van het album moet omschrijven. Het is in ieder geval erg mooi.

Ik beging op een 3,5, maar wordt zeker meer .

Ziet er goed uit, ik ga dit ook uitproberen.

Best wel lawaarig .
Ik waarschuw je alvast

Oh crap, wat is dit goed. dat tweede nummer is ook zo geweldig mooi.

hahaha ik ken dit niet...maar damn wat een coole titel.

Geweldig inderdaad. Dat was dan ook het eerste nummer wat ik hiervan kende.

Naast dat nummer vind ik Those Who Left en You Are the Last Dragon er ook nog uitspringen.

Ik zie dat ik hier trouwens nog niet eens op heb gestemd!
4,5* is zeker verdiend.

Kopen zou ook niet overbodig zijn ofzo.