Gutter Snypes - The Trials of Life (1994)

Dit is echt een lekker EPtje. Olschool sound lekkere jazzy beats en wel Engelse rappers maar die storen niet echt.

“Everywhere we go, people know our fucking names”… ouch, dat is nogal pijnlijk voor gasten die nooit succes gekend hebben. Gebrek aan grootheidswaanzin hebben ze dus in ieder geval niet. Gebrek aan nummers met kwaliteit trouwens ook niet. Je hebt MC Cel One, producer Sigher, en DJ Prime Cuts (die overigens bekendheid verwierf als één van de heren van Scratch Perverts). Je zet ze neer in één studio, en je krijgt het fantastische The trials of life als resultaat. Hun enige mini-album, of nou ja, EP eigenlijk.

Nergens vermoed je dat je aan het luisteren bent naar een groep die afkomstig is uit de UK, want Cel One rapt accentloos. Positief uiteraard, want ik houd niet zo van het Britse accent, tenzij het te horen is uit de mond van Lily Allen, maar dat terzijde. Moeiteloos rapt MC Cel over de fantastische instrumentale backings van DJ Prime Cuts, die niet alleen jazzy aanvoelen door de blazers die hier en daar opduiken, maar ook lichte elementen van seventies funk bevatten. Minimalistische funk welteverstaan. Maar het eindresultaat mag er zijn. De beats zijn gedurende de hele EP sterk, maar overheersen niet. Daarvoor is MC Cel One te prominent aanwezig. Ieder nummer heeft zo zijn pluspunten en weet wat op de tafel te brengen. Judge me not en Friday night throwdown hebben de fijnste instrumentale backing, Trials of life heeft de mooiste tekst, terwijl Cel’s beste flow te horen is op Flatline. Iedere track is wel geslaagd.

Kwaliteit boven kwantiteit, zoals het hoort.