Jimmy Smith - Bluesmith (1972)

Deze LP op het Verve label vandaag toegevoegd aan mijn Jazz collectie.
Blij mee. Dit is liefde op het eerste gehoor.
Heerlijk smooth en relaxed album met Teddy Edwards op Tenor saxofoon.
Het gaat allemaal lekker losjes en de congas van Pantoja geven hier en daar iets extra's
Zo'n plaat waarvan je het jammer vindt als ie is afgelopen en meteen een van m'n Jimmy Smith favorieten.

Zestien jaar na zijn debuut en heel wat succesvolle en goede platen maakte Jimmy Smith nog een hele fraaie soul-jazz plaat met een bluesy inslag. Dat laatste is logischerwijs goed te horen op Mournin' Wes voor Wes Montgomery die 4 jaar eerder overleed. Het is een prachtig en fraai tribute aan deze gitarist. De gitaar op dit album wordt gespeeld door Ray Crawford, die dat bepaald niet onverdienstelijk doet. Jimmy Smith componeerde vijf van de zes songs en speelt natuurlijk op het orgel. Teddy Edwards speelt prima tenor saxofoon en prettig bij deze muziek zijn de conga's van Victor Pantoja. Tot slot wordt de bas bespeeld door Leroy Vinnegar en de drums door Donald Dean.

Er staan alleen maar (hele) goede nummers op dit Bluesmith. Naast dus het voortreffelijke Mournin' Wes vallen in positieve zin op opener Straight Ahead, het chille Absolutely Funky en het geweldige slotnummer en de titelsong Bluesmith. Vakmanschap ten top, genieten geblazen en relaxen met dit oh zo fraaie album Bluesmith!