Sadistik & Kid Called Computer - The Art of Dying (2010)

Laatst was ik benieuwd of Sadistik nog bezig was met nieuwe projecten en al snel vond ik dat deze EP er aan zat te komen. Een goede EP, en een duidelijk vervolg op The Balancing Act. Muzikaal is het namelijk niet veel anders dan het eerdere werk. Op depressieve wijze rapt Sadistik over voornamelijk tragische zaken. De meeslepende producties van Kid Called Computer scheppen een goede, bijbehorende sfeer. Echter is The Art of Dying zeker geen schijf voor elk moment, zo nu en dan kan ik deze zware kost zeker waarderen.

Deze ga ik eens even binnenhalen. Zijn debuutabum vond ik (mede door Emancipator) een groot succes.

keihard Goretex zn titel gejat maar ach...
heeft een aparte sound, nog nooit eerder gehoord, ga dit onthouden, binnenkort maar even pindakazen en dan geef ik later een uitgebreidere mening

Goretex zijn titel gejat vind ik een beetje overdreven. Er zijn wel meer albums met (bijna) dezelfde titel.

Ik heb hem al eens gehoord. Nu nog een keer luisteren. Eerste indruk is goed. En wat een BS dat hij Goretex zijn titel heeft gejat...

Deze cd maar even besteld klinkt heerlijk

Deze EP weet me nog niet zo te boeien als zijn debuut. Misschien dat dit nog veranderd maar vooralsnog geef ik een 3.

Bed of Flowers

"Are you prepared to wander through the endless sea of a thousand blind eyes; a brazen routine filled with characters who will never know your name? Where you are nothing but an outcast, a broken villain that the zombies circumvent for the sheer pleasure of avoiding eye contact?

Will you fall asleep in a bed of wilted roses? Do you really want to gather along the path of a man who has nothing written across his calloused face but bitter memories in shaky, misspelled calligraphy?

Because this, oh holy muses… this is his bed of flowers."