John Coltrane - Coltrane Time (1963)

Een albumpje met Cecil Taylor achter de piano, allicht de moeite waard om eens een keer te beluisteren?

Eigenlijk is dit een Taylor album (Hard Driving Jazz of Stereo Drive). Taylor was blijkbaar niet echt tevreden met Dorham op de trompet, en ik kan hem daar misschien wel wat in volgen, want terwijl Coltrane en vooral Taylor hun eigen ding doen, klinkt Dorham misschien wat te boppish voor dit quintet.

Taylor had liever Charles Tolliver op trompet gehad, die lag wat minder vast in de bebop. Vanuit historisch perspectief zeer interessant, qua muziek niet zo. Taylor zit hier duidelijk niet op zijn plaats en zoekt nog veel. Dat zou je ook kunnen omdraaien natuurlijk.

Kenny Dorham is hier duidelijk niet op zijn plaats, maar Cecil Taylor en Coltrane gaan hier, zo vind ik, goed samen. Het spel van Taylor met die grillige dissonanten vind ik fascinerend. Bij het eerste nummer maakte mijn hart gelijk een sprongetje toen hij begon te soleren. Fascinerende pianist.

Eigenlijk is dit Hard Driving Jazz of Stereo Drive van Cecil Taylor (featuring John Coltrane) uit 1957.

Pas met de 1962 re-release van Blue Note is deze op naam van Coltrane gekomen.

Dit klinkt ook niet als een Coltrane-plaat en is een knap staaltje geschiedvetvalsing, want zelfs op Musicmeter heet deze nu zo. Lullig voor Cecil Taylor.

Maar hoe beoordeel je nu deze plaat? Niet als een Coltraneplaat dus. Maar ik ken Cecil Taylor's werk niet goed genoeg om in te schatten hoe deze plaat te beoordelen. Ik vind zijn pianospel wel lekker, maar ik krijg niet de kans om er naar te luisteren, want er trompettert iemand doorheen.

Op de hoes van de plaat is John wel als 'Blue Trane' gecredit, maar dat terzijde.