Supersilent - 10 (2010)

Net binnen deze plaat. Zoals altijd kijk ik erg uit naar een nieuwe Supersilent release, zo ook deze. Het is een plaat met daarop een selectie van de allereerste opnamen die ze deden als een trio (nadat de drummer de band verlaten had).

De nummers doen erg modern klassiek aan en klinken dissonant en spannend. Wel krijg ik de indruk dat het allemaal wat minder baanbrekend is dan de muziek die op 6,7 en 8 staat.

Een oordeel volgt later nog als ik het allemaal wat beter heb kunnen beluisteren.

Na een teleurstellend 9e deel, herpakken de heren zich wel met 10. Iets meer pit had de plaat goed gedaan. Dat is het gemis van Jarle. Ik had gedacht dat Arve achter de drums zou kruipen. Maar met een sereen pareltje als 10.5 (is dit improvisatie?), beklemmerende ambient van 10.2 maken veel goed. De toevoeging van piano vormt wel een rode draad door de improvisaties, wat de unieke klank van Supersilent ietswat te kort doet, maar verder prima luistergenot bezorgd.

Nog een dag, en 4 luisterbeurten verder groeit mijn waardering voor de 10e Supersilent alleen maar meer. 10.8 behoort in mijn inziens tot het bete werk dat Supersilent heeft geproduceerd, mede dankzij de prachtige drones van Helge. Ik denk dat degene die alleen "6" goed kunnen waarderen doordat de chaotische supersilent daar achterwege bleef, ook goed uit de voeten kan met 10. Ik ga voorzichtig inzetten op 4* sterren.

Zeker een vooruitgang ten opzichte van 9. De korte vignettes met piano tussen de langere tracks door werken best goed. Verder is het een lekker onheilspellend werkje, cryptisch en intrigerend. Dit zou zomaar eens een groeiertje kunnen blijken te zijn.

De vaandeldragers van de Noorse jazz/improv scéne hadden vorig jaar een bittere pil te verwerken. Na zeker 15 jaar deel uit te hebben gemaakt van Supersilent, legde drummer Jarle de stokken neer bij het jazzcollectief dat nooit oefent maar wel keer op keer spannende werken aflevert. Ik had verwacht dat Arve Henriksen, zelf bekroont trompettist en tevens drummer en zanger, vaker de percussie zou oppakken of een nieuwe drummer zou inlijven. Maar het verlies werd verwerkt met drie hammondorgels, wat resulteerde in de meest saaie plaat tot nu toe. Gelukkig herpakt het trio zich met plaat nummer 10. Het is een volledig percussieloze plaat geworden, met een glansrol voor trompet en verassend veel piano. Dat laatste zit me dwars. Piano-improvisaties zijn in de jazz oververtegenwoordigd, zodat het ten koste gaat van het unieke geluid van de groep. Lees dit echter wel met een flinke scheut zout, want ook ’10’ is op en top Supersilent. Het wegvallen van percussie brengt de ‘akoestische ambient’ van Helge Sten (Deathprod) verder naar het oppervlak, wat absoluut naar meer smaakt. En het samenspel op ‘10.6’ is zo onaards mooi dat het kan weedrijven met het beste van ’6’. Dat album staat nog altijd in de boeken als het mooiste, meest harmonieuze album van Supersilent. Met ‘10’ levert het trio misschien niet het beste uit hun langlopende carrière af, maar wel een van hun mooiste. En eind september worden we al verwend met ’11’.

Hopelijk liggen, 9, 10 en 11 vandaag op de deurmat! Duurt vooralsnog al een tijdje.

Vervelend, maar wat heeft dat met deze plaat te maken?

Niets, is best wel offtopic. Ik zou 11 graag willen toevoegen, maar ik kan nergens nog een tracklist vinden. Al durf ik er mijn rechterarm voor te verwedden dat het eerste nummer 11.1 heet.

Mooie combinatie van donkere ambient drones (10.9 ) en verstilde jazz intermezzo's, een enorme vooruitgang t.o.v. het deels mislukte 9de deel.

oeps, heb me iets verslikt in deze nummer 10. wat een prachtplaat eigenlijk, terwijl deze me in het begin niet echt deed opwinden ofzo. en dan 10.6, ik ken niet veel tracks die dieper snijden dan deze track, wat een ontzettend prachtig nummer.