John Lennon - Gimme Some Truth (2010)

Mooie hoes, goeie nummers. Ik heb ze reeds allemaal en ga toch maar voor "The Signature Box" Je bent een "lifelong" fan of je bent het niet.

Tja, het ziet er schitterend uit, maar wat voegt het nog toe?

Die Signature Box haal ik ook niet, misschien alleen Double Fantasy - Stripped Down. Er is echt niets mis met de vorige remasters.

Ik hoef Ono in ieder geval niet zo nodig te sponsoren.

Ik heb de lijst met nummers gezien van de 11 cd's, Stijn, en misschien ga ik ook eerst nog eens hard denken over The Signature-box. Er zou een cd bij zitten met nooit uitgebrachtte nummers (home recordings) Vele ken ik al. Maar daar nou ommenabij de 165 euro neer te leggen. Kweet nog niet Double Fantasy Stripped? Die uiteraard wel!

Als vanzelfsprekend, heb ik als Lennon-fan alle nummers al. Vandaar dat ik Gimme Some Thruth en Power To The People, in die zin, een beetje overbodige cd's vind. Ook heb al wat boxen thuis staan en uiteraard ook DVD's en wat boekwerken. Toen ik hoorde dat er ook nog eens een 11-delige cd-box (The Signature Box) uitkwam was ik in eerste instantie blij, verrast en vastbesloten om die ook te gaan kopen. Alles digitaal geremasterd en wat artwork erbij. Wow!
Toen ik echter in mijn portomonne keek werd ik wat minder enthousiast en begon ik te twijfelen. Niet om de box, maar om het maken van keuzes. Er is immers nog meer in 't leven dan muziek. Double Fantasy-Stripped Down dan maar. Toen ik die op internet gehoord had, werd ik toch weer aan het twijfelen gebracht. Die klonk écht heel mooi en zoals de bedoeling was, werd de stem van John meer op de voorgrond gezet. Kortom errug goed! Een flink stuk verschil tussen de ouwe opnames Let It Be en de Let It Be- "Naked". Enfin, ik heb dus maar een compromis gevonden.
Een vriend van me belde en die had had de hele Signature Box voor mij gedownload. Nu heb ik dus alle reguliere albums van John digitaal en ik ben daar heel erg blij mee. Het bijbehorende artwork en box ten spijt. Ik ben een gelukkig mens. Het zal met deze opnames wel het laatste zijn, wat van Lennon uitgebracht zal worden op zijn 70e geboortedag, die ik zeker zal benutten met het beluisteren van heel veel LENNON. Een afscheid van een hoofdstuk, een periode en een muzikant, die zijn leven lang mij heeft geïnspireerd met zijn muziek en persoonlijkheid.

Wow, mooi gezegd Ad! Veel plezier met zijn muziek.

Ik vond een aardig overzicht van deze box met 4 cd's. Het bestaat uit alles van the Plastic Ono Band, op 1 track na alles van Imagine, 3 nummers van Sometime in NY City, meer dan de helft van Mind Games, bijna alles van Walls & Bridges en Double Fantasy en het beste van Milk en Honey + het gehele Rock and Roll album.

De opzet is thematisch en niet chronologisch, de nummers staan zo wel door elkaar. Thema's zijn: Working Class Hero: zijn protest songs / Woman / Borrowed Time: over het leven / Roots: zijn rock 'n roll nummers. De verpakking is een digipack, het boekje erbij valt wat tegen: bij de nummers staat geen releasedatum vermeld. Maar de goede selectie zorgt voor een muzikale inhoud die dus veel goed maakt: dit is echt het beste wat je van Lennon kunt krijgen.

Mooi overzicht van Lennon's carrière. De eerste 2 cd's (Working Class Hero en Woman) zijn mijn persoonlijke favorieten, de laatste cd (Roots) doet mij over het algemeen helemaal niets. Het blijft jammer dat ze het hele Rock 'N' Roll album erop hebben gezet en dat Mind Games en Imagine niet compleet zijn. Een mens moet wat te zeuren hebben blijkbaar. Ik ben in ieder geval erg blij met dit verzamelalbum.

Ik heb al jaren de cd Shaved Fish liggen van Lennon. Prima verzamelaar met een paar missende nummers. Vandaag kwam ik bij de FRS deze 4 cd tegen in de opruimingsbak voor 5 euro. Ik ben een tevreden man.

Dit was het eerste wat ik van Lennon solo in mijn verzameling (erfenisje) mocht opnemen en ik ben aangenaam verrast. Aarzelde ik eerder nog wel eens bij het noemen van mijn favoriete Beatle, daar ben ik nu wel helemaal uit. Ik vond eerder dat Lennon soms wel een beetje een irritante (wereldverbeteraar/)betweter was, wat sprak voor het luchtige escapisme van Paul McCartney. Deze verzameling betekende daarin een herijking. De grootste ontdekkingen: de Lennon-solo-songs doen nagenoeg niet onder voor de Lennon-Beatles songs (dit toch wel itt tot de McCartney-songs) en de late Lennon-songs (als Woman, Starting over) zijn nauwelijks minder dan zijn vroege (b.v. die van zijn veelgeroemde plastic Ono Band). Bepaalde (geëngageerde) Lennon-liedjes zijnde Happy X-Mas (War is over) en Give peace a chance (wat zou Lennon anno nu bepleiten inzake de Oekraïne-oorlog?) zijn voor mij inmiddels wel stukgedraaid, maar dan blijft er nog zoveel over. Geweldige zanger ook (al hoeft dat therapeutische schreeuwen in Mother en Well well well van mij niet zo). Lennon mocht dan soms wel irritant zijn (schreeuwer, wereldverbeteraar met een bankrekening, vreemdganger, intrigant) maar hij was toch ook de eerste om zijn feilbaarheid zelf toe te geven, want zijn liedjes zijn altijd open, eerlijk en vaak kwetsbaar. En dat maakt hem tot mijn favoriete ex-Beatle. Bij Lennon stond er altijd wat (/meer) op het spel en dat is wat je hoopt te vinden bij een kunstenaar.