Dit is misschien wel het meest ingetogen album die Jim Kirkwood gemaakt heeft. Tussen alle grootschalige en vooral duistere synth-albums die Jim voornamelijk uitbrengt, brengt The Legend of Samwise Gamgee licht in de duisternis. Een kort, zweverig en rustig album waarop Jim zijn meer vredelievende kant ten gehore brengt. Een album geïnspireerd op één van de meest voorname karakters uit The Lord of the Rings: de getrouwe metgezel en vriend van Frodo Baggins, Sam Gamgee.
Jim is sowiezo al een groot liefhebber van Tolkien en heeft al veel muzikale projecten laten baseren op de verhalen van de schrijver.
Zo ook dit mini-album, die bestaat uit 7 nummers, maar eigenlijk één geheel vormen.
Jim laat alles mooi ontvouwen middels het rustige intro "The Shire at Summers Ending" en laat de rest van het album bestaan uit soms, lieflijke, dan weer meer meeslepende stukken, waarvan het vredige "The World Should Be a Garden" en "Dancing with Rose Cotton" één van de hoogtepunten vormen. De laatste is een langzaam, ritmisch en gedwee nummer, waar ruimte is voor mooie, langzaam voorbij drijvende solo's die het nummer tegelijkertijd een portie kracht geeft.
De sfeervolle, verbeeldingsrijke passages van "Dawn Along the Brandywine" klinken zeer ambient-achtig, en geven dit album, ondanks het feeërieke karakter, ook iets mystieks en ongrijpbaars mee.
"Goldberry" is een prachtig, sprookjesachtig juweeltje, waar het klateren van water samen gaat met fluitende vogels en engelachtig gezang. Tevens hangt er als het ware een warme gloed over het geheel, wat zorgt voor een levendig effect binnen de muziek.
Het album sluit af met "My Heart Is in the Shire" die zeer ijl en visionair begint, maar vervolgens ontluikt in een zeer langzame sequence-sectie en het album op een passende manier afsluit.
Ondanks de korte speelduur, is dit album een bijzonder tussendoortje, die als het ware zich laat beluisteren als een muzikaal sprookje. En dat is het in feite ook. In ieder geval leidt het tot zeer mooie muzikale taferelen.