Charlie Dée - Husbands and Wives (2010)

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nog nooit van Charlie Dée had gehoord.
Dus toen ik vanochtend dit album voor het eerst op zette (had de cd gewonnen) was ik aangenaam verrast met wat ik te horen kreeg, en al helemaal dat ik zelfs een nummer bleek te kennen. "Have It All" is namelijk het nummer uit de DELA-commercial.

Dit album bestaat uit 14 'kleine' liedjes over (verbroken) relaties. Er is gekozen voor voldoende variatie in de nummers wat zorgt dat het album blijft boeien. En "Have It All" blijft natuurlijk een pareltje.

rein ouwehand als producer i.p.v. chris grem en dat verschil hoor je goed meer effecten minder bluesy. Alles klinkt keurig maar is dat genoeg??? opzich best mooi plaatje hoor, maar snak toch altijd na zo''n plaat van 55 minuten naar de jaren 60 platenlengtes van gemiddeld 28 minuten. kunst van 't weglaten zegmaar. plus wat heeft tiestp hier te zoeken

nog maar 1 stem? hoe kan dat nou?

Ben er nog niet echt van onder de indruk. Klinkt inderdaad erg keurig, zoals een van de schrijvers hieronder al constateerde. Iets te keurig, wat mij betreft. Bovendien mist Charlie de emotie in haar performance, een soort geloofwaardigheid die je wel direct herkent bij artiesten als Joni Mitchell. Maar dat is dan ook een andere categorie.

Vanzelfsprekend is Joni Mitchell een andere categorie, maar verder ben ik het zeer oneens met de voorgaande schrijver. Ik kan totaal geen chocola maken van kreten als 'keurig' en 'gebrek aan emotie'. Ik hoor juist een gedreven zangeres met een eigen smoel die met HUSBANDS AND WIVES een mooi, divers popalbum heeft uitgebracht. Vooral de langzame nummers op dit album zijn bloedmooi (Fragile heart, uitvaartliedje Have it all, Weep for me, Daddy daddy); daarnaast is het up tempo nummer Leaving me zeer de moeite waard. Eigenlijk vind ik alleen Baby come back en de Tiësto-remix van Have it all minder geslaagd (die laatste is min of meer een verborgen track en sla ik altijd over). Kortom, een prachtig album van Charlie Dée dat vol staat met poppareltjes.

@Philipstown: ook al ben ik net als jij niet erg onder de indruk zou ik niet zo snel zeggen "Bovendien mist Charlie de emotie in haar performance", ik vind het relevanter/ interessanter op deze site of wij als luisteraars emotie ervaren dan te speculeren of Charlie zelf emotie in de performance 'heeft'. Maar misschien bedoelen we eigenlijk hetzelfde.

Nou, ik kan ook genieten van een artiest die emotie in zijn of haar performance legt, zonder dat ik zelf die emotie onderga. Kijk en luister eens naar bijvoorbeeld James Brown: het is onmogelijk om als toehoorder door te maken wat James allemaal beleeft tijdens zijn performance, maar ik voel wel dat hij deze emoties in zijn uitvoering legt, zonder daar zelf helemaal in mee te gaan. En dan kan ik daar niettemin van genieten.

Ah da's dus een dubbele laag: emotie om de emotie (niet per se dezelfde). Dank voor je uitleg!