Laurent Thibault - Mais On Ne Peut Pas Rêver Tout le Temps (1978)

Laurent Thibault is één van de oprichters en de bassist van Magma. Daarnaast is hij producer en eigenaar van de Studio Couleurs, maar werkte daarvoor bij Chateau d'Herouville waar hij ook technicus was en zelfs platen inspeelde van bijvoorbeeld Iggy Pop.

Dit is zijn enige eigen soloplaat, en helemaal in de geest van de Zeuhl (zie Magma) maar toch ook wat meer pastorale elementen heeft. Door de vele zang in verschillende stemsoorten (sopraan, indiaas, arabisch) is het ook een erg eclectische en vooral unieke plaat. De zang maakt het vooral erg divers en betoverend.

Alleen al het eerste nummer dat wordt gestart door Amanda Pearsons (zie National Health) en waar van haar prachtige sopraan onder begeleiding van een tokkelende gitaar en wat lichte cymbaal-accenten aanzwellend wordt toegewerkt naar een crescendo met drums, viool, fretloze bas en indiase zang is van een ongekende schoonheid. Als de band dan weer wat gas terugneemt en de akoestisch gitaar gezelschap krijgt van fluit en sopraansaxofoon ben ik al in de muzikale hemel. Een ongekend mooi muziekstuk.

Aquadingen is al even mooi, met wederom weergaloos fretloos basspel (van Francis Moze, die we kennen uit Gong). Een song dat langzaam opbouwt en een erg jazzy feel meekrijgt. Als de song meer funky wordt krijgen wat maniakale zang (door fluitist Serge Derrien) waarna het nummer weer afbouwt, en de dubbele basgitaarpartij gezelschap krijgt van viool en junglegeluiden (zie ook hoes). Het fantastische en inventieve drumspel van Dominique Bouvier verdient ook een pluim.

Kant 2 opent met La Caravane de L'Oubli, welke op haar beurt een meer arabische feel meekrijgt, maar ook wat tegen de symfonische progrock aanschurkt. Ook hier weer een keur aan akoestische instrumenten in de hoofdrol (reita, viool, akoestische gitaar). De cadans van het nummer (het gitaargetokkel en de drum- en percussielijnen) lijken ook een beetje die van een karavaan te volgen. Op een gegeven moment horen we ook een muezzin oproepen tot gebed, wat het arabische element completeert. Prachtig, dromerig en hemels mooi.

Het meest rockende nummer is het laatste nummer, wederom met een dubbele baspartij (Thibault op de gewone bas en Moze op de fretloze bas). Ook hier weer wat rustpunten en ambient geluidsamples, vergezeld van vrouwelijke vocalen. Als het nummer dan los gaat, gaat het ook los. Funky drums en bas, met wat freaky gitaarspel. Het nummer is ook wel het meest ontrustend met allerlei geluiden (machine guns), wat manikaal gelach en dan die continue stuwende fretloze bas.

Een erg bijzondere plaat, die wat pastorale/folky prog mengt met avantgarde, jazzrock en Zeuhl. Jammer dat deze man niet nog een plaat heeft gemaakt. Maar ja, hij heeft wel dan weer aan meer dan 400 albums meegwerkt, van David Bowie tot T. Rex tot Iggy Pop.