Klaus Schulze - Dziękuję Poland Live '83 (1983)

Dit album is echt aan alle kanten goed fout in negatieve zin van het woord. Ik wil "goed fout" ook wel eens in positieve zin gebruiken. Voor dit album gaat dit niet op. Het is gepiel in de ruimte en het is nergens pakkend. En als enigszins pakkend wordt blijkt het hartstikke nep te wezen. Bah, Schulze dit is ver onder uw niveau, van een meester verwacht ik kwaliteit. De heren van Tangerine Dream hebben daarentegen mijns inziens wel begrepen hoe de inwoners van Polen te behagen met muziek in 1983, maar Klaus Schulze was duidelijk de weg kwijt. Na opnieuw deze elende te hebben aangehoord zakt mijn waardering voor dit album en is dit zien hoeveel sterren ik dit album nu heb gegeven.

Nou zo slecht als Gerard vind ik deze plaat niet. Maar dat Schulze beter kan is wel duidelijk.

Soms is het wel irritant als Schulze tracht grappig te doen bij het voorstellen van zijn "band "(incl. instrumentaria). Maar goed er staat voor mij nog best wel wat fraais op.

Het probleem van de opname op dit album is in hoeverre dit echt live is. Als ik zo na dit album luister hoor ik duidelijk dat er een band meeloopt waar Schulze wat aan toevoegd. Dit vind ik allemaal prima als dit tenminste in het boekje wordt vermeld. Dat is bij deze niet gedaan waardoor de schijn ontstaat met iets unieks te doen hebben terwijl dit niet het geval is. Als ik de strijkers van het album "X" vergelijk met de strijks op dit album hoor ik geen verschil. En daar mis ik de spanning die een live-opname dient te hebben al luister je deze vanaf cd...

Over het algemeen waardeer ik muziek best hoog, maar als ik het gevoel krijg met iets neps van doen te hebben, dan moet ik streng zijn en daar is hier dus sprake van. Overtuig mij dan maar van het tegendeel.

85% van het album is live, probleem voor Schulze is dat 4 handen niet de muziek voor misschien wel 14 handen kunnen spelen. Toen in Polen liep er wel sequencer programma's mee maar geen tapes met muziek. Overigens een van de zwakste albums van Schulze.

Na een ietwat wazig intro opent Katowice veelbelovend, het is gebaseerd op het uptempo gedeelte uit Spielglocken van Audentity, en er zijn fragmenten van Cellistica en Tango - Saty te horen. Er zitten tevens gave geluidseffecten in. Kant 2, Warsaw, gaat dan nog wel met zijn lange solo's. Maar daarna begint de ellende op kant 3, Lodz; op zich leuk dat Schulze & Bloss een nummer van X ten gehore brengen, maar ik heb me er twintig minuten mee zitten vervelen. Kan niet tippen aan de warme klanken van het origineel. Kant 4, Gdansk, is helemaal niets waard; waardeloos gepiel, oervelend om dit uit te zitten en het afsluitende Dziekuje geloof je na één keer luisteren ook wel weer. Kant 1 sleept de punten binnen. Kant 2 doet ook nog wel een duit in het zakje, maar vooral kant 4 doet er afbreuk aan. Poland: The Warsaw Concert van Tangerine Dream is idd. heel wat beter.

!!WARNING!! !! WARNING!! THIS RECORD CONTAINS SOME OF THE LOUDEST , UGLY AND DYNAMIC ELECTRONIC MUSIC EVER CREATED!! STAY AWAY AT ALL COSTS IF YOUR EARS, HEART AND MIND ARE NOT READY FOR IT!! !!WARNING!! !!WARNING!!

Concreet: dit live-album, digitaal opgenomen in Polen in juli 1983 als onderdeel van de Audentity-tour, is het meest drukke, opgefokte, agressieve en toch ook wel dynamische album die ik tot nu toe van Klaus Schulze (op dit album overigens grotendeels bijgestaan door Rainer Bloss) heb gehoord. Het is alleen behoorlijk jammer, dat een groot deel van het materiaal niet zo sterk is. De muziek, die bij vlagen echt wel zo z'n momenten kent, wordt voor een groot deel ontsierd door teveel gehamer op de synths. En hoewel de solo's bij vlagen ongelooflijk dynamisch klinken, klinken ze ook erg druk en lelijk. Wat zorgt voor een haat/liefde-verhouding die ik heb met dit album, aangezien de potentie er écht wel is.

"Katovice" is een soort medley van stukken die terug te horen zijn op Audentity. Het intro klinkt best wel prima en bevat o.a. mooi keyboardspel van Rainer Bloss die de keyboard als een grand piano bespeeld. Schulze is te horen met grillige akkoorden, totdat er met een knal een up-tempo ritme ingezet wordt.
Het is wel zo dat de muziek vanaf dat moment wel flink aan kwaliteit inboet. Het synth-geriedel klinkt namelijk allesbehalve gestructureerd en het klinkt regelmatig alsof er maar een beetje op de synths wordt gepingeld en geramd. Pas als de 'spielglocken'-sequence van Audentity arriveert, lijkt de muziek wat aan kwaliteit te winnen, echter klinkt het nog steeds vrij overdreven, onnodig druk en inspiratieloos. Toch zitten er ook een aantal momenten in, waarop de dynamiek en de bevlogenheid goed in de muziek te horen zijn, en dan ook voor positieve momenten zorgt. En daarbij moet gezegd, dat beide heren er behoorlijk wat afwisseling in weten te proppen. Echter wordt het wel weer ontsierd door het veel te dicht gesmeerde geluid van het nummer, wat zorgt voor een veel te drukke luisterbeleving.
Uiteindelijk zorgt het slotdeel in eerste instantie voor een hoop oeverloos getetter, om vervolgens het hoofdthema uit "Cellistica" in een wat ander jasje gestoken, eens van stal te halen.
Ondanks ongetwijfeld de goede bedoelingen is teveel van alles gewoon teveel en dat werkt negen van de tien keer niet. En dat geldt dus voor "Katovice".

"Warsaw" bevat fragmenten uit "Tango-Saty" en is over het algemeen iets aangenamer om naar te luisteren dan "Katovice".
Eerst krijgen we druk en nerveus gepingel op de keyboard-piano te horen, waarna nog drukkere bombastische synth-explosies volgen. Zodra de sequence begint, wordt de muziek beter, alhoewel er nog steeds achterlijk druk op de synths wordt gespeeld. I.m.o. had het allemaal wel wat subtieler gemogen. Alsof we naar twee synth-freaks aan het luisteren zijn met een extreme vorm van ADHD.
Zodra het volume omhoog gaat en de muziek luider wordt (alsof dat nodig is!!?), wordt er hevig gesoleerd en dat is in wezen altijd fijn om naar te luisteren. De solo wordt op een gegeven moment behoorlijk agressief en op een gegeven moment zijn we op het punt aanbelandt dat Schulze volledig los gaat. Er zitten best wel wat ultra-vette momenten tussen die de muziek voor even naar een hoger plan tillen. Tegelijk is het dan ook zo jammer te noemen dat het niveau niet constant gewoon hoog is. Toegegeven, echt mooi is het niet te noemen, maar het is wel erg heftig allemaal.
Eindelijk wordt de muziek in de laatste aantal minuten rustiger van aard, wat eigenlijk voor het eerst is. Pulserende en rommelende klanken die klinken als het sluimeren en ronken van één of ander beest gaan over in een gedragen slot, die best eerder had mogen komen van mij.

"Lodz" is een remake van "Ludwig II Von Bayern" van het legendarische X-album en begint met mooi orgel-gekabbel, wat daarna plaats maakt voor zoemend gegons op de synthesizers. Op zich een mooi begin. Zodra de strijkers te horen zijn, is het een feest der herkenning. Toegegeven, deze versie haalt het absoluut niet bij het origineel, maar over het algemeen is het best fraai. Het is wel zo, dat de kenmerkende hypnotiserende midden-sectie zich al vrij snel aandient, waaroverheen gesoleerd wordt. Ook een bombastische piano-solo zorgt voor extra franje.
Uiteindelijk staan we weer met beide benen op de grond en krijgen we het slotstuk gepresenteerd die grotendeels (m.u.v. het gebeuk op de keys) hetzelfde klinkt als het origineel.
Al met al een bescheiden, doch interessant alternatief op "Ludwig II" die helaas in de laatste minuten ontspoort door onsubtiel gehamer op de synths compleet met lelijke geluids-effecten.

"Gdansk" is een abstract, volledig geïmproviseerd stuk muziek die in het begin bijna de grotendeels luidruchtige en opgefokte klanken van de voorgaande drie nummers, doet vergeten. Je zou het bijna een verademing kunnen noemen. Echter zorgen zoemende geluids-erupties ervoor dat er toch weer leven in de brouwerij komt en een redelijk aanstekelijk ritme kondigt een eveneens redelijk aanstekelijk stuk muziek aan met aangenaam gesoleer op de synths, waar ook tussendoor weer wat thema's van Audentity in te herkennen zijn. De bijgevoegde effecten die tussendoor te horen zijn, werken echter eerder als stoorzenders dan dat het wat toevoegt en zorgt er voor dat e.e.a. soms overkomt als gepiel en gefrunnik op de synths. Sterker nog, het eindigt letterlijk met gepiel en gefrunnik op de synths.
Echt mensen, als het allemaal wat subtieler had geklonken, was het hoogstwaarschijnlijk stukken beter geweest.

Op afsluiter "Dziekuje", wat simpelweg 'bedankt' betekent op z'n Pools, is voornamelijk Klaus Schulze zelf te horen (die overigens klinkt alsof hij hij al een aantal uren flink aan het bier heeft gezeten), die zijn crew, management en instrumenten bedankt onder begeleiding van synth-geriedel wat soms pijn aan de oren doet.

En daarmee eindigt Dziekuje Poland. Een hele zit (en ik heb nog niet eens de Revisited-uitgave in m'n bezit) en het is een flinke kluif. Het album kent z'n momenten en als die er zijn, zijn ze echt best goed, laat ik dit absoluut voorop stellen. MAAR, dit album wordt op heel veel momenten gewoon ontsierd door veel lelijke stukken. Echt heel jammer, want dit album had echt zoveel meer kunnen zijn. Zeker met Audentity in m'n achterhoofd, had dit een supervet live-document kunnen zijn. En dat is het helaas niet geworden.

Toch nog een wonderlijke magere voldoende, vanwege de spaarzame echt goede momenten. Maar dat dit uiteindelijk een zwak album is, dat moge duidelijk zijn. Zwak qua inhoud, niet qua geluid.....Auw, mijn oren !!