De Nieuwe Snaar - De Omloop (2003)

Balorkesten - door mensen die het kunnen weten (u herkent ze door de sticker "brain approved by this society" op hun voorhoofd), wordt er ietwat denigrerend op neergeken.

Het balorkest vermaakt iedereen, zowel de zesjarige Artic-ijs lepelende Sjonnie als de tachtigjarige Old Smuggler nippende Jérome. Tussendoor perst het pasgetrouwde koppel Luc & Agnes er een walsje uit op de gestaag verder stomende feestmuziek van het balorkest . Het balorkest heeft geen last van existentiële levensangsten, etaleren niet onbeschaamd hun liefdesverdriet - maar houden zich aan de alwetende wetenschap van de muzieknoten. Er zit daar een onbeschrijflijke schoonheid in, vind ik

De Nieuwe Snaar heeft iets weg van zo'n balorkest, ze willen iedereen vermaken met hun mooie muziekjes. Rockabilly, doo-wop, country, music-hall, Arabische muziek, ... ze draaien er hun hand niet voor om. Ze raffelen die genres niet af als een doldraaiende lopende band, neen ze doen dat met liefde en waardering voor de muziek. De Nieuwe Snaar ondertekent met hun muziek een traditie ...

Ik zag twee bejaarden lopen/ze hadden het over de tijd van toen/Ze spraken over Buddy Holly, die vooral zij aanbad ... toch had hij ook zo'n bril gehad ... Hij had haar diep in de ogen gekeken en ze werd op slag verlie-ie-ie-iefd

zingt Jan de Smet in openingsnummer Denkend aan Buddy Holly's Bril , een nummer dat mij beelden oproept van een lokale kermis ergens in de jaren '50 ... suikerspinnen ... een schuchter gniffelend meisje. Aargh, machtige muziek - jongens

Geen lid zou zowat plattelandsblues genoemd kunnen worden. Schitterend hoe De Nieuwe Snaar via een ééncent verhaaltje over autopech je breed kan doen schaterlachen

Eén van mijn favoriete allertijden nummers van De Nieuwe Snaar moet toch wel Sommige dingen wezen.

Sommige dingen kan je altijd recycleren ...

ja, dat is slim en het is goed voor de natuur

oude fietsen en afgedragen kleren, elektronica, ...

... hoe doe je dat met een gebroken hart ...

dat kan je niet naar de container dragen ...

want dat is toch wel een geval apart ...

Ook nooit te versmaden is In de Hemel is Geen Dylan , een welgemeende ode aan de Grote Poppappa ('t klinkt smurfachtiger dan ik het bedoel ) ...

De zomer is een mooi seizoen maar toch niet echt compleet ...

zonder mooie woorden van mijn favoriet poëet



voeg daarbij de Dylaneske harmonica et voilà - je hebt een nummer dat uitnodigt tot steeds opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw & ... draaien

De Nieuwe Snaar roept bij mij altijd het "Kanteclaer"-gevoel bij mij op (Kanteclaer is een volksfeest in onze stad Deinze). Als kleine rakker vergaapte ik me aan de Kanteclaer-stoet: de veelkleurige praalwagens, de raaskalende vrolijke drinkeboers, en dat o-zo warme "Wij"-gevoel. Die tijd is voorbij, maar 't blijft toch ongelooflijk fantastisch om dat vervlogen kauwgum-sentiment te kunnen oproepen via De Nieuwe Snaar

Leuk dat je deze hebt toegevoegd Een prachtige cd, al moet ik toegeven dat ik in het begin wat moeite had met de nieuwe stijl van De Nieuwe Snaar. Maar na het zien van het fantastische concert en het her- en herbeluisteren van de cd ben ik toch weer helemaal fan. De humor is natuurlijk minder prominent aanwezig, maar muzikaal is deze cd ongelooflijk, en de sfeer die gecreëerd wordt is fenomenaal. Ik ben vooral fan van het leuke George Brassens- liedje (het is een gave om iemand zo goed na te doen ) maar ook In de hemel is geen Dylan is prachtig (en heeft me uiteindelijk overtuigd om eens naar het idool van mijn 'idool' te gaan luisteren, wat me helemaal niet slecht is bevallen ook) net als de andere liedjes die hierboven al zijn aangehaald. En dan heb ik het nog niet eens over de stijlvolle cd-verpakking, ook iets wat ze pas onlangs hebben geleerd denk ik. Ach, het is zo leuk als de groep die je al je hele leven muzikaal begeleidt ook mee evolueert, zeker als het op zo'n manier is

Prachtige songtitels

Ze zijn live zo goed. Dit is gewoon muzikaal toneel.

Niet meteen het beste album van de groep. Ik heb het nu al zoveel beluisterd en toch blijven niet alle nummers hangen. Niet evident om deze groep te beoordelen met de albums, omdat ze ook qua humor en visueel theater uitblinken op het podium. Sterktepunt van De Nieuwe Snaar zijn toch de originele onderwerpen van de nummers en de leuke uitwerking ervan. Hier zijn het vooral de 'serieuzere' nummers als In de hemel is geen Dylan die de voorhand neemt. Daarmee komen ze in de buurt van Kommil Foo, wat niet slecht is, maar toch mis je de humor soms.

In De Hemel is (vooralsnog) Geen Dylan, een nummer dat iedere Dylanofiel zou moeten kennen of ontdekken, zo mooi, wàt een ode aan de meester!