Annie Haslam's Renaissance - Blessing in Disguise (1995)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: United States of Distribution
-
Blessing in Disguise (3:27)
-
Pool of Tears (4:14)
-
Love Lies, Love Dies (5:41)
-
Can't Turn the Night Off (3:26)
-
In Another Life (4:04)
-
Raindrops & Leaves (3:23)
-
Whisper from Marseilles (For Julien) (3:50)
-
I Light This Candle (3:42)
-
What He Seeks (4:59)
-
See This Through Your Eyes (4:07)
-
The Sweetest Kiss (3:33)
-
The Children (Of Medellin) (5:33)
-
A New Life (4:46)
-
After the Oceans Are Gone (4:57)
-
High Above (For George) (4:46)
-
Paintings Last Forever (4:43)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 22 augustus 2023, 20:06 uur
Rond 1990 , Renaissance valt uitéén in 2 bands. Eén onder leiding van zangeres Annie Haslam en de andere onder leiding van gitarist Michael Dunford. Bij Annie Haslam is eigenlijk geen sprake van een groep, maar meer een solo album met heel wat gastmuzikanten. De productie werd door niemand minder dan Tony Visconti gedaan die ook verantwoordelijk is voor de muziek van een groot aantal nummers. 'Blessing in Disguise' , kan vertaald worden met een geluk bij een ongeluk. Annie Harslam was net hersteld van borstkanker, maar haar stem had hieronder absoluut niet geleden. Sterker nog, het klinkt zuiverder dan in de jaren 80.
Dan de plaat. Het komt niet in de buurt van de 'oude' Renaissance, ondanks de prima band/gastmuzikanten. Het blijft veelal steken in wat soft rock, op zich goed gedaan en Annie klinkt prima en ook uitgerust.
Maar echt bekoren kan het mij niet, te weinig prog, te vlak, te commercieel. Tony Visconti had er wat mij betreft toch wat meer peper in kunnen stoppen. Het is nu een lekker plaatje als achtergrond, maar de mooie symfo stukken uit de jaren 70 zijn er niet.
Op zich heeft Annie Haslam de gunfactor met haar prachtige stem. Maar daar redt ze het niet mee. De recensies waren gemiddeld, het wordt duidelijk gezien als één van de betere solo albums van Annie, maar het kan niet tippen aan de hoogtijdagen van Renaissance.
Ik geef het een magere 3, omdat er toch nog wel een paar nummers het niveau omhoog krikken, dan hoor je nog een glimp van de oude Renaissance.
Dan de plaat. Het komt niet in de buurt van de 'oude' Renaissance, ondanks de prima band/gastmuzikanten. Het blijft veelal steken in wat soft rock, op zich goed gedaan en Annie klinkt prima en ook uitgerust.
Maar echt bekoren kan het mij niet, te weinig prog, te vlak, te commercieel. Tony Visconti had er wat mij betreft toch wat meer peper in kunnen stoppen. Het is nu een lekker plaatje als achtergrond, maar de mooie symfo stukken uit de jaren 70 zijn er niet.
Op zich heeft Annie Haslam de gunfactor met haar prachtige stem. Maar daar redt ze het niet mee. De recensies waren gemiddeld, het wordt duidelijk gezien als één van de betere solo albums van Annie, maar het kan niet tippen aan de hoogtijdagen van Renaissance.
Ik geef het een magere 3, omdat er toch nog wel een paar nummers het niveau omhoog krikken, dan hoor je nog een glimp van de oude Renaissance.
* denotes required fields.
* denotes required fields.