Disco Fire (1978)

Tusen alle verzamelplaten die met ´disco´ werden gelabelled omdat dat toen goed verkocht, is dit wel een verzameling met allemaal (toen) redelijk actuele dance/funk en disco. Veel van de nummers heb ik ook wel op een andere wijze in collectie, maar toch staan hier nog wel een paar stukken op die ik verder nergens anders heb. Geheel tegen de gewoonte in van K-tel is de persing niet zo wanhopig als bij oudere verzamelaars, met plaatkanten van een bijna een half uur lang. Hier is meer ruimte gegeven aan de muziek en dit is dan ook een dubbel LP met een redelijk goede geluidskwaliteit.

Kant 1 van deze is de minste. I Feel love van Donna Summer hoor je liever in de latere remix die in 1979 werd gemaakt, nummers 3 en 4 zijn beroerde covers.
Kant 2 (5 tot en met 10) is sterk, vooral High Inergy en Heatwave zijn nummers die ik nog regelmatig draai.
Op kant 3 staan echte classics; Let´s all Chant in de lange versie met a-a-e-e (voor wie dat weet?), Grace Jones en Stargard behoeven ook geen introductie. Beetje raar is Wham te zien, maar dat is hier niet de groep van George Michael.
Kant 4 gaat bij mij nog wel eens op voor het laatste nummer. Sunshine Band zal misschien niet meteen iets oproepen, maar het betreft hier dus het instrumentale deel van KC en the Sunshine band; lekker funky miami disco. Ronnie Jones is leuk als curiositeit, want het nummer is een dubbel-cover van Under My Thumb, bekend van de Rolling Stones en de evergreen It´s the Same Old Song van de four Tops.

We naderen het eind van de zeventiger jaren en de invloed van Arcade en K-Tel begon behoorlijk te tanen. Toch bleef het kennelijk de moeite waard om de markt vol te gooien met verzamelaars met recente hits.
Donna Summer had zichzelf opnieuw uitgevonden en vingerde zich naar de top met diverse hijgerige disconummers, waarvan I Feel Love wel zo ongeveer de bekendste was. Kan ook zijn dat Barry White naast haar lag, want het tweede nummer is zijn It's Ecstacy When You Lay Down Next to Me.
Favorieten hier zijn: 6, 10 (guilty pleasure), 11 en 12. Niet bijzonder veel, maar de rest is gewoon aardig maar niet opzienbarend. Disco en funk was niet toen al niet mijn ding. Gelukkig hadden wij hier in die tijd Herman Brood & His Wild Romance .

Toch nog eens die tracklist nagekeken, nadat ik deze gisteren (ik had hem net 1 week) had gedraaid.
Ik heb namelijk wel deze hoes hierboven, maar met andere nummers erop.
De hoes laat namelijk de Amerikaanse versie zien. Ook te zien aan het serienummer TU(nited States)2590.
Van alle K-Tel verzamelaars t/m pakweg 1978, begint het serienummer namelijk met een T gevolgd door nog een letter van het land en dan het nummer. TN is Nederland, TG is Duitsland, TU is VS, TC is Canada.
De tracklist die je hier ziet is van de Canadese versie op 8-track. 'Hoezen' van 8-tracks zien er nogal anders uit.
Op mijn Amerikaanse versie staan dan ook 24 nummers. Ook voor de rest zitten er nogal wat verschillen in de tracklisting.

Lekkere muziek wel gisteravond laat met een paar pilsjes