Soul, jazz en funk, drie genres die veel worden gesampled door diverse producers binnen hiphop. Bovendien staan artiesten als Marvin Gaye, John Coltrane en George Clinton bij de meeste rappers hoog in het vaandel en wordt er met regelmaat over of (in het geval van George Clinton) met deze grootheden gerapt. Het is niet zo dat andere genres uit den boze zijn, maar het komt toch minder vaak voor dat een rapper of producer rockmuziek in een track verwerkt, laat staan dat ze een ode aan een rockband uitbrengen. Blueprint brengt hier verandering in: op Blueprint Who worden Roger Daltrey, Pete Townshend, John Entwistle, Keith Moon en Kenney Jones - oftewel The Who - in het zonnetje gezet.
Op de iets meer dan twintig minuten durende EP gebruikt Rhymesayers-rapper/producer Blueprint louter The Who-samples. Zo worden hits als Baba O’Riley, Pinbal Wizard en Won’t Get Fooled Again verwerkt in de beats en worden er ook stukken van interviews met de artiesten ten gehoren gebracht (vaak als in- en/of outro). Hierdoor kent de EP een stevig karakter, maar is het nog niet zo dat er sprake is van een rockplaat. De met zorg uitgekozen samples laten namelijk zien dat je ook van een ouderwets rocknummer een typische hiphopbeat kunt maken. Want nog altijd voeren de drums op ritmische wijze de boventoon en wijken de creatieve stemsamples niet veel af van wat de standaardnorm is binnen de hiphop. Bovendien wordt er op de EP ook nog eens normaal gerapt door Blueprint. De teksten gaan niet over de legendarische band, maar ze worden gekenmerkt door Blueprints droge kijk op bijvoorbeeld zijn eigen rapcarrière: “Everybody rap now, your job ain’t unique//But the people fuck with you, cause what you say is deep.”
En omdat Blueprint een zeer capabele rapper is, die met zijn beheerste flow de ene vermakelijke zin na de andere rapt, doet Blueprint Who zeer vertrouwd aan, op dit punt wijkt het dan ook niet af van standaard hiphopwerken. En in principe is de EP ook niet anders dan overige, sterk in elkaar stekende, projecten. Wat Blueprint namelijk laat horen is dat ook typerende ouderwetse rockmuziek geschikt is voor het maken van een harde hiphopbeat. En met die conclusie in het achterhoofd, is Blueprint Who - ondanks haar korte speelduur - een verrijking voor de hiphop.
Bron:
www.hiphopleeft.nl