Sed Non Satiata - Sed Non Satiata (2010)

Het vervolg op het lekkere Le Ciel De Notre Enfance is helaas niet de grote sprong voorwaarts geworden waarop ik had gehoopt voor Sed Non Satiata, maar ze blijven meesters in het combineren van post-rock en screamo.

Halfweg hun debuut stond een indrukwekkend instrumentaal nummer, En Attendant L'Aube. Daarover schreef ik hier al: "Een heel album met dit soort nummers zou al snel vervelen", en dat is in kleine mate een beetje wat het probleem is met dit album. Een versterkte focus op het post-rock aspect fnuikt de intense dramatiek die gepaard gaat met de wel erg spaarzame screams. Bij momenten sluipt de mot er wat in, al ligt het ook wel wat aan een zekere post-rock moeheid van mijnentwege.

Gelukkig maken ze dat goed door betere vocalen. De cleane zang is er duidelijk op vooruitgegaan, en de screams zijn best indrukwekkend. Qua productie is het zeker dik in orde, het album klinkt zelfs beter dan Le Ciel De Notre Enfance. Ook slagen ze er weer in om bij momenten de akelige gitaarlijntjes van Slint te imiteren, zoals op Entre Les Mots, wat toch wel de uitschieter is op dit album.

Wat me het meest bevalt aan dit album zijn de nieuwe wegen die ze soms bewandelen. De piano aan het eind van Entre Les Mots, de Pink Floydesque intro van Calle Jaen 23... Ou L'Antre de La Bête, beide toonbeelden dat ze durven hun geluid uit te breiden.

Al bij al misschien net iets minder dan het debuut, maar toch een fijne cd.

Jezus wat is dit voor klinische jankzooi

Pardon?

Ja, Hitzone 35 is inderdaad een pak beter.