Alice - Gioielli Rubati (1985)

De mensheid was nog net aan het bijkomen van het prachtige Il Treni di Tozeur, de Italiaanse bijdrage aan het ESF en de door mij by far meest gedraaide single ooit in die tijd (gemiddeld 30 keer per week, het hele jaar door)... toen Beiden in 1985 met nieuw solowerk kwamen.

Alice met dit super album (in het Nederlands gestolen juwelen) en Battiato met het prachtige fysiognomica.
Op dit album staan vrijwel alleen maar Battiato composities.
De arrangementen zullen sommige kritische luisteraars bestempelen als typisch jaren tachtig, dat zal, maar neemt niet weg dat het nog immer zeer genietbaar is.

De stem van Alice is warm en zwoel, maar als mezzo sopraan ook helder. Dat is goed te horen op opener Prospettiva Nevski, waarin het lijkt of ze een duet zingt met zich zelf.
Summer on a solitary beach is een geweldig feestnummer en Luna Indiana is van een ongekende schoonheid.

Luisteren mensen en er gaat een wereld voor je open.

Dat I Treni di Tozeur een all-time favourite van mij is, mag onderhand bekend zijn. Wat een prachtnummer is en blijft dat toch, mede door de zwoele zang van Alice en het wat lijzige van Battiato.

Op dit album horen we één van mijn favoriete Battiato nummers terug: Gli Uccelli en ook Le Aquile heb ik hoog zitten, of wat te denken van opener Prospettiva Nevski en Segnali Di Vita.

De violen zwengelen extra aan op dit album zoals we dat ook op I Treni Di Tozeur konden horen. Is het daarom misschien mijn favoriete album van Alice?! Wellicht.

Wanneer ik Gioielli Rubati hoor ben ik weer terug in die heerlijke Italiaanse steden, dorpjes en schitterende landschappen en door de ietwat verouderde arrangementen die echt bij de jaren '80 horen snuif ik ook nog een stukje van mijn tienerjaren op.

Heerlijk!

Ik herinner me dat Frits Spits een hele week lang nummers van dit album draaide in de Avondspits, maar om de een of andere reden is ze nooit echt bekend geworden in Nederland. Misschien vanwege de taal. De songs zitten toch echt mooi in elkaar.