Virgin Steele - The Black Light Bacchanalia (2010)

Virgin Steele is altijd al eigenzinnig bezig geweest, en dat is met deze CD ook niet anders.

De geluidsmix is iets waar velen wel weer wat op aan te merken zullen hebben, maar dat is nou net een van die eigenzinnigheden die het verschil maken tussen Virgin Steele en andere bands.

Wie Virgin Steele al wat langer kent zal niet echt verrast zijn van deze CD, want alle bekende ingredienten worden weer uit de kast gehaald.
Niettemin worden we door sommige melodieen en overgangen toch nog aangenaam verrast,

Gewoon een fijn CDtje dus!!

Omdat ik het album zelf gereviewed heb op metalfan kopieer ik mijn eigen recensie gewoon:

Met nieuwe albums van persoonlijke favorieten als Arjen Lucassen, Iron Maiden en Blind Guardian is 2010 voor mij sowieso een fantastisch jaar. Nu ook Virgin Steele zijn nieuwste langspeler uitbrengt ben dan ook extra in de wolken, want deze Amerikaanse groep heeft mij nog nooit echt teleurgesteld. Visions Of Eden was voor mij ondanks de lichte productie een meesterwerk van jewelste, dus ik was dan ook erg benieuwd of men zou kunnen tippen aan deze cd die nu inmiddels alweer vier jaar geleden uitkwam.

The Black Light Bacchanalia is een zwaar album geworden. Ik bedoel hiermee niet dat dit de meest stevige plaat is die de band ooit heeft uitgebracht, maar dat het een album is wat, nog meer dan zijn voorganger, veel tijd nodig heeft om tot de luisteraar door te dringen. Waar conceptalbums als The House Of Atreus Act I/II vooral een combinatie waren van een aantal snelle krakers, enkele piano-intermezzo’s, mid-tempo stampers, een ballad en een epic, zien we in dezelfde lijn als Visions Of Eden dat er hier geen sprake is van ‘simpele’ songs. De meeste liederen zijn lang, hebben veel verschillende sfeer,- en tempowisselingen en kosten een goed aantal luisterbeurten om goed door te dringen tot de luisteraar.

Goed, opener By The Hammer Of Zeus (And The Wrecking Ball Of Thor) doet denken aan een lied als Kingdom Of The Fearless en grijpt daardoor wel meteen de aandacht met zijn vlotte tempo, krachtige riffs en fantastische solo. Naast het openingslied hebben we ook nog het opzwepende The Bread Of Wickedness (grappigste titel van het jaar) en de ballad The Torture Of The Damned die elk rond de 3 minuten zweven, maar dit is het meest hapklare wat de luisteraar voorgeschoteld wordt. To Crown Them With Halos Part 1 & 2 is het compleet tegenovergestelde: een 11-minuten durende track met verschillende intro’s, thema’s, marcheertempo’s, headbangstukken, orkestrale intermezzo’s en uiteindelijk toch een sterke structuur. Dit lied is verreweg een van de beste stukken muziek van het hele album, maar het kost tijd om volledig tot je door te dringen.

Met uitzondering van het saaie In A Dream Of Fire en het net iets te langdradige Eternal Regret is het bandleider David DeFeis verder wel weer gelukt om een aantal imposante liederen neer te pennen. Pagan Heart is lekker opzwepend, Nepenthe is een mooie ballad en The Orpheus Taboo mag zich zeker tot de beste epics van Virgin Steele rekenen. De productie is steviger dan die van het vorige album, al mogen de gitaren wat mij betreft toch echt nog prominenter op de voorgrond komen. Het is dit keer toch vooral het uitstekende drumwerk van Frank Gilchriest (die dit keer weer op een ‘echte’ drumkit speelt in plaats van het elektrische stel van het vorige album) wat de show steelt. DeFeis zelf blijft nog steeds een fantastisch zanger, al zou hij wat mij betreft iets meer agressie in zijn zangpartijen mogen zetten. Nu blijft het voornamelijk mooi, maar ook erg gepolijst over komen.

Is The Black Light Bacchanalia een aanrader? Voor de fans absoluut, al moet in het achterhoofd gehouden worden dat dit album wederom geen terugkeer is naar een heavy metal album als Invictus, maar gewoon een logisch vervolg is op het zeer symfonische Visions Of Eden. In vergelijking met dit album is deze plaat echter wel ietwat teleurstellend, al ligt dat voornamelijk aan de kwaliteit van zijn voorganger dan aan het materiaal zelf. Neem de tijd en laat de songs zichzelf openbaren, pas dan komt het album echt tot zijn recht.

Helemaal niets aan bovenstaand betoog toe te voegen. Nieuwe fans zal de band niet winnen, maar oude fans kunnen meer dan tevreden zijn.

Zeer sterk album weer inderdaad. Zit nu nog te twijfelen tussen 4 en 4.5, dan nog maar een paar keer draaien.

Momenteel onderga ik een eerste luisterbeurt en die laat zeker geen slechte indruk na. Het doet af en toe denken aan Manowar met die epische nummers maar door de vaak zachte zangpartijen komt bij dit album ook Warlord in mijn gedachten.

Manowar minus de Blow Your Speakers attitude. Zo valt Virgin Steele wel in een notedop te omschrijven. Ofschoon de band wel een erg eigen gezicht heeft.
Metal met het hart op de juiste plaats. And I love it.

Mij charmeert het zeker, maar met de korte tijd nog te gaan gaat het wellicht geen plaatsje meer in m'n top tien 2010 veroveren.

De eerste albums van VS kende ik al. Gisteren ook The Marriage of Heaven and Hell I gekocht en die bevalt me op het eerste gehoor wel beter dan de The Black Light Bacchanalia.

Ook niet zo verwonderlijk. Op de Marriage en Invictus albums schreef Defeis nog gewoon echt songs - op zowel The Black Light Bacchanalia en Visions of Eden wil hij gewoon te veel in één nummer proppen. Wat mij betreft hetzelfde probleem wat Maiden ook al had op zijn laatste twee werkjes - té hoogdravend en episch willen klinken en daardoor een beetje de eigenlijke song uit het oog verliezen. Soms is minder echt wel meer. Verder is de productie toch weer matig en zijn Defeis zijn zangpartijen ook wel eens wat beter geweest. Dramatisch is het zeker niet (een 3,5 haal ik er nog wel uit) maar toch zeker niet het beste wat Virgin Steele al heeft opgenomen.

Een milde revanche van Virgin Steele. Het grote verschil ten opzichte van Visions Of Eden is dat de gitaren veel beter in de mix staan. Ik zou ook zweren dat de band een wat andere muzikale koers vaart. Het klinkt allemaal wat moderner en het truttige geluid waar DeFeis en co. vaak mee komen, blijft hier achterwege ten faveure van wat spannendere stukken. Verder is het op en top Virgin Steele. Het is romantische metal met een bombastische inslag. Ik merk wel dat niet bepaald geïnspireerd overkomt. Dit album is leuk voor de achtergrond en helaas niet meer dan dat. En ja, ook de speelduur werkt averechts. Dit album had echt niet langer dan 45 minuten te hoeven duren.


Tussenstand:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. The Marriage of Heaven and Hell II
4. The House of Atreus, act I
5. The House of Atreus, act II
6. Virgin Steele
7. The Marriage of Heaven and Hell I
8. Life Among The Ruins
9. The Black Light Bacchanalia
10. Age of Consent
11. Invictus
12. Visions Of Eden

Ik sta nog steeds achter mijn eerdere review, maar laat de score toch iets zakken. Eigenlijk had Visions Of Eden deze productie moeten hebben gehad, dan had het allemaal toch wat meer punch gehad. Wat dit album een hogere score ontzegt, is toch vooral het feit dat DeFeis' zang hier langzaamaan achteruit begint te gaan. Het is heel vreemd, want ik hoor dat hij echt nog wel kan zingen, maar de keuze voor zangstijl, timbre en volume is allemaal... vreemd. Ergens past het wel bij de meer 'gothic'-vibe die de band vanaf Visions Of Eden al een beetje op is gegaan, maar soms mis ik toch een goeie mid-range brul. De gilletjes klinken namelijk vrij iel.

De composities zijn voor het gros fantastisch. Vooral To Crown Them with Halos (Parts 1 & 2) , The Black Light Bacchanalia (The Age That Is to Come) en Nepenthe [I Live Tomorrow] zijn pareltjes. De composities zijn afwisselend en spannend, maar laten tegelijkertijd een belangrijk ding vallen dat Virgin Steele Virgin Steele maakte: ze zijn niet heroisch. De eerder omschreven gothic-vibe zorgt voor deprimerende songs, waar buiten de opener weinig strijdlust of hoop uit te halen valt. Geen Kingdom Of The Fearless, Symphony Of Steele of I Will Come For You. Nee, het is allemaal een uitbreiding van het mineur-universum. Niet slecht, voor het gros zelfs erg goed, maar het mist iets dat ik op de eerdere albums wel hoorde.

Voorlopige tussenscore:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The House Of Atreus, Act I
3. The Marriage Of Heaven And Hell I
4. Visions Of Eden
5. The House Of Atreus, Act II
6. Noble Savage
7. Invictus
8. The Black Light Bacchanalia
9. Guardians Of The Flame
10. Life Among The Ruins
11. Virgin Steele
12. Age of Consent

Een prima album met veel afwisseling.. Het album ligt wel in het verlengde van Visions of Eden en dat juich ik alleen maar toe. Leuk album.