Lilian Hak - Old Powder New Guns (2010)

Ik zag haar net bij de DWDD.
Ze heeft een goede stem en het is aangename muziek, maar waarom moet dat nou met zo'n weerstation op het hoofd?

Na Caro Emerald zou ook Lilian Hak zomaar eens kunnen scoren met muziek die voorzien is van een nostalgisch randje (lees jazzy pop).

Toch is Old Powder New Guns net even wat spannender: meer kleine twists en broeieriger. Ik zal niet zeggen beter, want Emerald is binnen haar soort ook zo slecht nog niet en petje af voor haar succes.
Een succes dat Hak niet snel zal evenaren denk ik maar dat is niet erg. Ik ben blij dat er momenteel aardige muziek van eigen bodem komt. Dat het vervolgens goed weet te scoren door programma's als DWDD is dan meegenomen (tenzij je heel erg vies bent van albums die een groter publiek weten te bereiken maar dat vind ik altijd enorme flauwekul: goed is goed).

Old Powder New Guns heeft iets filmisch in zich en doet daardoor ergens een beetje denken aan Hooverphonic of Portishead ondanks het feit dat dit niet helemaal te vergelijken valt qua stijl. Het is meer de 'feel', de ' vibe' die het uistraalt, ongetwijfeld mede dankzij de elfkoppige band die haar hier begeleidt. En ja, dat is een enorm compliment aan zowel de band als zangeres Lilian Hak zelf.
Wat ik erg knap vind aan dit album is dat de sfeer dan weliswaar oud is, er nergens een spruitjesgeur aan hangt. Dit knalt op geheel eigen wijze. Het zijn vooral de strijkers die net even die aparte sfeer meegeven waardoor het album met beide benen in twee verschillende tijden staat. Heden en verleden mengen perfect. Dit zal ongetwijfeld ook wel komen door de manier van samplen.
Als je Gone With the Wind hoort dan is het toch echt alsof je op een gure nederlandse winteravond 's avonds laat over straat dwaalt...........

Nee, Old Powder New Guns is gewoon on-nederlands goed.
He, getverdemme, laten we daar maar eens mee stoppen zeg.
Opnieuw: Old Powder New Guns is een fantastisch album van eigen bodem en daar gaan we gewoon eens lekker trots op wezen!
Luisteren dus.

O ja, u moet de groeten van Hak hebben

Lilian wie? Hak is de naam en voor mij was ze een grote onbekende. Bij een internetspeurtocht las ik dat ze een 'voormalige electrochick' wordt genoemd. Maar deze 'electrochick' laat zich graag door nostalgie inspireren. Daarvan getuigt haar derde album Old powder new guns. In een interview met de Volkskrant verhaalt ze over haar appartementenruil in Bangkok. In het verre oosten had ze de tijd en ruimte om haar liefde voor oude films als The postman always rings twice en Gone with the wind uit te kristalliseren in muziek. De oude filmmuziek werd door haar grondig verbouwd, verknipt, gesampled en geboetseerd. Het resultaat mag er zijn! De coverfoto met de maffe haarextensies en haar serieuze blik had me aanvankelijk op het verkeerde been gezet. Ik verwachtte donkerder sferen met duistere doem. Niets van dit al. Het zijn geen oppervlakkige niemandalletjes die ze ons voorschotelt maar de toon is luchtig en toegankelijk en in enkele nummers als Rebels Outlaws Misfits en het prijsnummer Never Speak to Strangers zelfs aanstekelijk. En ondanks dat ze de oude muziek danig onder handen heeft genomen is de sfeer helemaal die van de aloude film noir. Haar mooie wendbare stem past naadloos in het geheel. Dat ze zich live ook waar maakt (samen met een 11 koppig ensemble) hebben haar optredens (o.a. in DWDD) wel bewezen.