Kevin Coyne - Blame It on the Night (1974)

Ik heb deze cd alleen maar als vinyl-rip, inclusief tikjes her en der. Hij schijnt wel op cd uitgebracht te zijn, las ik laatst. Mocht je hem tegenkomen: kopen! Dit is zo'n plaat die je ademloos uitluistert. Kevin trekt alle registers open en ontroert, charmeert en amuseert. Geweldige teksten, waarvan ik Choose de leukste vind. Coyne vraagt zijn schatje eindelijk eens de moeilijke keuze te maken tussen hem en zijn concurrent. Zijn concurrent lijkt daarbij de beste kaarten te hebben:
Well one is the fat one on his own
The other's a king on a golden throne
Choose baby, choose baby, choose, choose
One's a blond, long blond hair
The other never changes his underwear
Choose baby, choose, baby choose
Tot slot een citaat van Ritchie Unterberger, die in zijn review schreef:


Kortom: alweer zo'n mooie Kevin Coyne plaat die onopgemerkt zou blijven.

Op vinyl sinds de dag dat de plaat uitkwam, klinkt nog steeds geweldig, ondanks enkele kraakjes af en toe. Ik weet niet meer hoeveel keer ik Kevin live bezig heb gezien in Vlaanderen, maar telkens was het onvoorspelbaar en onvergetelijk.
In 1979 stond hij op het Torhoutpodium, die dag ( zalige tijden, slechts 1 dag!) vergezeld van Talking Heads, Raymond, The Bintangs en Rory Gallagher, wat een gezelschap. Lang geleden, dat wel, ...

Ik leerde Kevin Coyne in 1973 kennen met Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Leuk detail destijds: Richard Branson was gestopt met zijn platenwinkel en zijn eigen label begonnen. Virgin 001 was Tubular Bells van Mike Oldfield (pas een paar jaar later bekend geworden) en Virgin 003 was dus Marjorie Razorblade.

Het jaar daarna kwam Blame it on the Night uit. In de jaren '73/'74 heb ik hem 2 keer live gezien, met een band die grotendeels op beide albums speelden. Waaronder een fantastische gitarist Gordon Smith, waar later nooit meer iets van vernomen is.

Het eerste van die twee concerten was in de (destijds beroemde) jongerensoos Zopo in Horst. Fantastisch concert; als voorprogramma draaiden ze het volslagen nieuwe Tubular Bells, met een diaprojector met vloeistofdia's als visuele begeleiding. De setlist van Kevin bestond logischerwijs uit nummers van zijn beide albums.

Dit album is nog altijd meer dan uitstekend. Veel fraaie, wat traditionelere songs, zoals onder meer Wanting You Is Not Easy, het titelnummer en het prachtige Light Up Your Little Light. Maar ook wat meer 'weirde' nummers, zoals het bijzondere Witch.

Enig minpuntje: I Believe in Love is best een aardige song, maar wat doen die blazers en dat dameskoortje daar?

Ik ben in het gelukkige bezit van een dubbel cd.
Op de bijgevoegde cd staan alternatieve versies, waaronder I believe in love zonder dameskoortje.
Hoewel ik deze eigenlijk best wel charmant vind.
Beide versies zijn leuk!