Kevin Coyne - In Living Black and White (1976)

Beetje dubbel gevoel bij dit album..bij vlagen heerlijk muzikaal, maar ook grote stukken nonsens...een soort van gek samenspel tussen Randy Newman en Frank Zappa. Interactie met het publiek tijdens een live concert is niets mis mee en kan juist sfeerverhogend werken, alleen hier werkt het mij op de zenuwen dat gebrabbel er tussendoor. Misschien later er nog eens goed voor gaan zitten, maar nu weet het mij niet over de gehele linie te boeien.

Bij de cd versie hebben ze het een goed idee gevonden om Saviour eraf te laten. Onbegrijpelijk. Dat 'gebrabbel tussendoor' heeft niets te maken met interactie. Kevin gebruikte vaak tapes en de radio op het podium, zodat soms niet eens duidelijk was wie er aan het woord was. Dat is bij deze live-plaat ook zo prachtig: er is al een tijdje pianospel en voordracht aan de gang voordat Kevin onder applaus opkomt. En daarna gaat het ook helemaal los: vanaf Fat Girl wordt de luisteraar bij de strot gegrepen en door elkaar gerammeld. Stevige rock met wrange humor, dat was zijn handelsmerk en nergens klonk het zo goed als op deze live-dubbel-elpee.

Dit mag toch wel een bijzonder album heten. Ik weet eigenlijk niet hoe het te omschrijven. Grappig al die humor tussendoor, maar na een paar keer begint het (mij) te vervelen. Jammer, want de muziek is prima in orde. Ook destijds werd het wel gewaardeerd want het album heeft de jaarlijst 1977 van Oor gehaald (38e).
Voor de muziek een acht, voor het overige een 5. Maakt samen een 6,5, afgerond op 3,5*

In 1973 kwam Marjorie Razorblade uit. Na één keer draaien was ik al om: fan voor het leven. Wat ben ik blij dat hij het verzoek van The Doors om Jim Morrison op te volgen van de hand wees. Zelf gaf hij als reden op dat hij zich niet in een zwarte leren broek zou hijsen. Maar Kevin zou in een band ongelukkig zijn geworden. Hij barste zoveel van talent dat een band hem zou gaan knellen. Alleen solo kon hij zijn excentriciteit en creativiteit kwijt, en zeker zijn empathie met zijn medemens. En dan vooral van de mensen die gekwetst en geblutst door het leven gaan.

Ik heb de meeste albums uit zijn omvangrijke oeuvre. En ik heb hem in de jaren zeventig zes keer live mogen meemaken. Zowel met een band als solo, allemaal fantastisch. En dus ook het concert uit de tour van dit prima live-album.

Kevin is hier erg goed op dreef en wordt begeleid door een fijne band, met onder andere Zoot Money op keyboards en Andy Summers op gitaar. Andy had hiervoor ook in de band van die andere Kevin (Ayers) gespeeld, ook zo'n mooie artiest. Op dit album hoor je wat hij in zijn mars had, zoals onder meer in het fraaie Sunday Morning Sunrise en het al even mooie House on the Hill.

Anderhalf jaar ná deze tour maakte hij deel uit van The Police die toen met So Lonely hun eerste hit hadden. Andy heeft dus prima gecashed, maar zijn talent kwam naar mijn mening in deze band te weinig tot zijn recht.

Opmerkelijk: Andy had meer talenten. Tijdens zijn wereldreizen met The Police is hij foto's gaan maken. Ik zag vorig jaar een tentoonstelling van dat werk. Dat ontstijgt beslist het werk van de hobby fotograaf. Petje af voor Andy.