Alice - Park Hotel (1986)

Alice heeft met dit album een enorme groeispurt doorgemaakt.

Muzikaal is het bijna onvergelijkbaar met het vorige synthesizer gestuurde album.
Ze heeft een keur aan internationale grote namen om zich heen verzameld en heeft grondig aan dit wonderschone album gewerkt.

Enkele nummers verdienen meerdere luistermomenten om langzaam hun volle schoonheid te laten horen.
Nomadi is een compositie van Franco Battiato, de versie van Alice is echter persoonlijk en geweldig!

Hoogtepunt voor mij is het bijzonder tijdloze en theatrale Luci Lontane, wat op gehoor Gregoriaanse invloeden lijkt te hebben. Het refrein met imposant orgel is echt smashing.

Een album wat nooit verveeld en de tand des tijds ruimschoots heeft doorstaan.

Elk jaar als ik naar een land op vakantie ga luister ik een stuk meer naar albums uit het betreffende land.

Dit jaar was het weer eens Italië. In voorgaande jaren heb ik al veel ontdekt hierdoor en dit jaar niet anders. Daar komt de winst op het Songfestival en WK voetbal bij en ik kan spreken van echt Italië jaar waarin ik niet alleen nieuwe artiesten leerde kennen, maar ook teruggreep op oude platen zoals van Matia Bazar. Franco Battiato en Alice.

Het kan ook niet anders, daar Alice & Battiato met I Treni di Tozeur het mooiste Songfestival nummer ooit hebben uitgebracht. Die stemmen! Maar ook los van elkaar klinkt dat schitterend zoals op Park Hotel.

Zwoel, warm en tijdloos.... ik kan er niet meer dan dat over zeggen. Absoluut een schitterend album!

Luci Lontane en Nomadi zijn inderdaad schitterende nummers. Na dit album ben ik afgehaakt, Nuvole vond ik nog mooi maar het vernieuwende/experimentele op de volgende platen had voor mij niet gehoeven.

Als je dan al bent afgehaakt, ben je veel schitterende songs en albums, mislopen hoor!!!

inderdaad, dan ben je heeel erg veel prachtige muziek misgelopen, samen met Franco Battiato het beste dat Italië op gebied van moderne muziek heeft voortgebracht!

Eens. Haar eerste albums bevatten leuke, maar zeker wel hoogstaande Italiaanse popmuziek, maar het is pas sinds ze zich - onder meer - op het repertoire van Franco Battiato is gaan toeleggen, dus vanaf het hieraan voorafgaande album Gioielli rubati, dat de kwaliteit van haar werk sterk stijgt. Deze Park Hotel is al een hoogtepunt, waarna ik opvolger Elisir een fractie minder vind. Maar vooral Il sole nella pioggia en Mezzogiorni sulle Alpi zijn onbetwiste hoogtepunten. Toegegeven, het zijn platen waar je de tijd voor moet nemen om ze te laten indalen, maar manman, wat een pracht. Zou buiten Italië door veel meer mensen omarmd moeten worden.

Ik moet zeggen dat ik na het toepasselijk getitelde Exit - waarop ze begon te flirten met elektronische dansmuziek - zelf ook afgehaakt ben. Maar die geweldige reeks albums uit de jaren tachtig en negentig nemen ze ons niet meer af.

Wat goed Gaucho dat jij het werk van Alice Visconti ook goed kent.

Exit is inderdaad meer dans georiënteerd, met wel enkele prachtige nummers daarop.

Maar daarna heeft ze nog wel enkele geweldige albums gemaakt hoor, die niet onderdoen voor Charade of
Mezzogiorni sulle Alpi.

Ik vermoed dat jij Viaggio in Italia, Samsara en Weekend ook heel goed zal vinden en haar verstilde tribute aan Battiato Eri con Me is ook prachtig!

Het schijnt dat er dit jaar (na 12 jaar) eindelijk weer nieuw werk lijkt aan te komen.