Ciccada - A Child in the Mirror (2010)

Dit album was voor mij best een verassing. Een lange tijd twijfelde ik of het iets voor mij zou zijn maar de steeds terugkerende vergelijkingen met Gentle Giant en de medewerking van van enekele mensen uit de RIo-scene hebben me overgehaald om de plaat aan te schaffen.

Ik heb er geen spijt van gehad.

De middeleeuwse melodieën waarbij de diverse partijen subtiel zijn verwoven zijn doen inderdaad meer dan eens aan Gentle Giant denken. Wanneer de fluit wordt begleid door wat ruigere gitaarrifs komt gelijk een Jethro Tull om de hoek kijken. Maar er is meer, er zijn ook momenten dat er voor avontuurlijker spel wordt gekozen dat dicht in de buurt komt van Rio-bands als Yugen en Univers Zero.

Een minpuntje vind ik engelachtige zang. Het klinkt weliswaar best mooi en loepzuiver maar ook wel een beetje vlak. Voor een hele plaat begint het wat te vervelen.
Op de hele plaat wordt overigens zeer 'ingehouden' gemusiceerd. Daar is niets mis mee maar voor een mooie dynamiek zouden er af en toe wat scherpere randjes tegenover moeten staan. Héél af en toe horen we dit maar net wat te weinig.

Al met al toch best een fraai debuut van een band die toch een mooie brug weet te slaan tussen toegangkelijke folky prog rock en de wat meer avontuurlijkere kant van het genre. Zeker een band om in de gaten te blijven houden

Knappe en mooie en erg uitgebalanceerde muziek, wat me doet denken aan Renaissance en Gentle Giant.

Gentle Giant is inderdaad een naam die mij ook te binnen schiet bij Ciccada, maar dan in een wat moderner jasje. Ook de naam Annie Haslam doemt inderdaad snel op wanneer het gaat om de zang.

Ik moet zeggen dat ik niet zo weg ben van dit album. Het duurt te lang om de hele speelduur te boeien, de muzikale passages grijpen me niet echt aan en bij wijlen irriteert de etherische stem me. Dat neemt niet weg dat dit album wel boordevol smaakvolle melodieën en creativiteit zit, aangevuld met een rijk gevuld instrumentarium.

3.5*

Dat is vaak zo, met wat moderne indie-prog. Het is een gok. Soms is het nét niet, en soms is het nét wel. Er zijn er ook die fantastisch zijn, en er zijn er die echt helemaal de plank misslaan.

Voordeel is wel dat iedereen zijn platen kan/mag uitbrengen, zonder te moeten zoeken naar een label. Nadeel is dat er geen redactie is, geen kritische noot van een producer of een label-baas.