Rafael Anton Irisarri - The North Bend (2010)
mijn stem
25 stemmen
0
geplaatst: 20 september 2010, 15:31 uur
De kracht van Irisarri slaat wederom hard toe.
Wat is de kracht in de muziek van Irisarri ? Wel, dat is z'n simpliciteit, z'n eenvoudig stenig concept waarin de structuur van de nummers vastzit en waaraan je na een bepaalde tijd niet meer aan onderuit kunt hoezeer je dat ook wilt.
Maar net als een massage van een geliefde dient te worden gezegd dat je je moet overgeven aan de volle emoties hiervan.
Zoniet ---> Dit kan dan ook snel opzij worden gelegd met tags als "is niet veel aan" , "vind het toch wat pover", "niet vernieuwend" , en de enige echte "goed voor bij het afwassen" ...
Als ik het gehele traject moet aflopen van het album dan zou ik zeggen dat het album een mens vermuziekt die op weg is naar een nieuwe stap, emotioneel niet meer datgene voelen wat je hiervoor had maar een passage naar een nieuw begin...
Tot het einde waar de misleiding wordt doorzien en je verder kan stappen in eeuwige ijzige rotsflanken die dan je geliefde zullen zijn tot in de eeuwigheid...
Even de nummers :
Passage
De hele mooie ontluikende melodie ruikt naar kindsheid - de onschuld - die ongeveer rond de derde minuut wordt ondergesloten onder een warme walm ( of die goed is of niet , dat weet niemand , daarvoor is het leven voor ons allen tekort en het leven kan niet worden begrepen en geleefd worden terzelfdertijd... )
De vernietigende onschuld wordt hier op een rozige manier beschreven waarin subtiliteit en wijsheid nog woorden aan te kort doen.
Zoals gezegd vernietigt de warme walm alles van kinderlijke onschuld naar morgendstonden die geen goud ( niet alles wat blinkt is van goudwaarde) meer zullen geven.
Blue Tomorrows
De passage van de vernietigde onschuld voorbij, de poort is gesloten achter ons, waarheen moet ik nu heen?
Veel zie ik niet, een koude mist van sneeuw en ijzel smelt in m'n gezicht maar het weder is als vanouds die me rust geeft, enige sprankel hoop in dit basaltlandschap.
Ik ploeter maar voort en voort tot diep in de nacht waar ik een licht zie die me als een signaal is in de grote grijze leegte.
Oh ster : " geef me je licht als toorts naar een nieuw land een nieuw begin in dit troosteloze leven "
A Great Northern Sigh
In het begin de moeilijkste track, niet makkelijk te plaatsen tussen het glijdende spul dat we rondom ons horen. Maar dit is goed want als je de lucifer in je hand hebt wil je dan ook meer zien...
Discrepantie neemt hier de toedracht.
Het kalme weder dat trotseert met de storm die opkomt en de kalmte uitlacht omdat ie uiteindelijk niks kan uitvoeren tegen dit geweld dat zinloos is maar dit zinloos geweld stemt ons tot nadenken dat m'n altijd en overal alleen zal zijn.
Niemand zal je echt ooit helpen , dat ben jij alleen...
Traces
De acceptatie van het verlies , na de oorlog met jezelf resten er nog slechts lijken en afgeslachte paarden die walmen in de morgendstond.
Goud in dit era is de zwavel van hongerige monden die door lijkstijfheid weldra eeuwig zullen verdwijnen.
De tocht is lang , je doolt met een dorstige bek in het zand. De ster is verdwenen , de zon is je minnaar, diegene die de schaduw uitzet naar een pad die je masker af zal laten vallen...
In het donkerte kan m'n zichzelf zijn en het gevoel dat de zon niet meekijkt geeft je het gevoel dat m'n zich langzaam kan terugtrekken
in jezelf. Je ziet de zonnestralen in de verte maar even nog die tijd voor je jezelf helemaal losgeeft naar de eeuwige eeuwigheid...
Deceptions Falls
Ok
Je staat op, je gaat naar het pad der verlichting.
De zon schijnt als nooit tevoren op je bast en je lichaam als nooit tevoren.
Wat wilt ze?
Je zet je Ray-Ban af en de schel hesp wordt van je gezicht getrokken , alles is nieuw en als nooit tevoren...
Sommigen breken , sommigen buigen....
De eeuwige storm zal voortwoelen na ons en de windt niks om je...
Wat is de kracht in de muziek van Irisarri ? Wel, dat is z'n simpliciteit, z'n eenvoudig stenig concept waarin de structuur van de nummers vastzit en waaraan je na een bepaalde tijd niet meer aan onderuit kunt hoezeer je dat ook wilt.
Maar net als een massage van een geliefde dient te worden gezegd dat je je moet overgeven aan de volle emoties hiervan.
Zoniet ---> Dit kan dan ook snel opzij worden gelegd met tags als "is niet veel aan" , "vind het toch wat pover", "niet vernieuwend" , en de enige echte "goed voor bij het afwassen" ...
Als ik het gehele traject moet aflopen van het album dan zou ik zeggen dat het album een mens vermuziekt die op weg is naar een nieuwe stap, emotioneel niet meer datgene voelen wat je hiervoor had maar een passage naar een nieuw begin...
Tot het einde waar de misleiding wordt doorzien en je verder kan stappen in eeuwige ijzige rotsflanken die dan je geliefde zullen zijn tot in de eeuwigheid...
Even de nummers :
Passage
De hele mooie ontluikende melodie ruikt naar kindsheid - de onschuld - die ongeveer rond de derde minuut wordt ondergesloten onder een warme walm ( of die goed is of niet , dat weet niemand , daarvoor is het leven voor ons allen tekort en het leven kan niet worden begrepen en geleefd worden terzelfdertijd... )
De vernietigende onschuld wordt hier op een rozige manier beschreven waarin subtiliteit en wijsheid nog woorden aan te kort doen.
Zoals gezegd vernietigt de warme walm alles van kinderlijke onschuld naar morgendstonden die geen goud ( niet alles wat blinkt is van goudwaarde) meer zullen geven.
Blue Tomorrows
De passage van de vernietigde onschuld voorbij, de poort is gesloten achter ons, waarheen moet ik nu heen?
Veel zie ik niet, een koude mist van sneeuw en ijzel smelt in m'n gezicht maar het weder is als vanouds die me rust geeft, enige sprankel hoop in dit basaltlandschap.
Ik ploeter maar voort en voort tot diep in de nacht waar ik een licht zie die me als een signaal is in de grote grijze leegte.
Oh ster : " geef me je licht als toorts naar een nieuw land een nieuw begin in dit troosteloze leven "
A Great Northern Sigh
In het begin de moeilijkste track, niet makkelijk te plaatsen tussen het glijdende spul dat we rondom ons horen. Maar dit is goed want als je de lucifer in je hand hebt wil je dan ook meer zien...
Discrepantie neemt hier de toedracht.
Het kalme weder dat trotseert met de storm die opkomt en de kalmte uitlacht omdat ie uiteindelijk niks kan uitvoeren tegen dit geweld dat zinloos is maar dit zinloos geweld stemt ons tot nadenken dat m'n altijd en overal alleen zal zijn.
Niemand zal je echt ooit helpen , dat ben jij alleen...
Traces
De acceptatie van het verlies , na de oorlog met jezelf resten er nog slechts lijken en afgeslachte paarden die walmen in de morgendstond.
Goud in dit era is de zwavel van hongerige monden die door lijkstijfheid weldra eeuwig zullen verdwijnen.
De tocht is lang , je doolt met een dorstige bek in het zand. De ster is verdwenen , de zon is je minnaar, diegene die de schaduw uitzet naar een pad die je masker af zal laten vallen...
In het donkerte kan m'n zichzelf zijn en het gevoel dat de zon niet meekijkt geeft je het gevoel dat m'n zich langzaam kan terugtrekken
in jezelf. Je ziet de zonnestralen in de verte maar even nog die tijd voor je jezelf helemaal losgeeft naar de eeuwige eeuwigheid...
Deceptions Falls
Ok
Je staat op, je gaat naar het pad der verlichting.
De zon schijnt als nooit tevoren op je bast en je lichaam als nooit tevoren.
Wat wilt ze?
Je zet je Ray-Ban af en de schel hesp wordt van je gezicht getrokken , alles is nieuw en als nooit tevoren...
Sommigen breken , sommigen buigen....
De eeuwige storm zal voortwoelen na ons en de windt niks om je...
0
geplaatst: 20 september 2010, 16:09 uur
ga ik snel aanhoren*edit* eerste keer beetje op achtergrond (niet tijdens het afwassen) en ik hoor al een paar PRACHTIGE stukken
0
geplaatst: 26 juni 2016, 18:39 uur
Gewoonweg prachtig album. Vreemd genoeg wist zijn debuut mij alsnog niet te raken maar met deze The North Bend zit hij er pal op. Ik laat me graag meedrijven met de sfeer van dit album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.