Motörhead - King Biscuit Flower Hour (1997)

Één van de vele Mötörhead live platen. Degelijk, zoals altijd.

De band is goed in vorm. Taylor is behoorlijk strak op Back at the Funny Farm en Robertson leeft zich weer uit met zijn vele solo's. Lemmy haalt op I Got Mine de coupletten door elkaar, maar dat is toch het minste nummer. (Pas veel later weer op de setlist verschenen, samen met het schitterende Another Perfect Day.) Meest bijzondere track op dit album is Iron Horse/Born to Lose. Uiteraard geeft Robertson er weer een eigen draai aan. Dit nummer weigerde hij dus niet te spelen. Na Hammersmith is dit ook de enige opname die ik van het nummer heb. Grote minpunt van de cd is het geluid; dat is gewoon te matig om het zomaar als goed produkt aan te raden. Voor de hardnekkige fanschare valt de cd echter niet te versmaden. Op het eind nog een leuk interview met Lemmy.