Huey Lewis and the News - Soulsville (2010)

Oh oh, alweer een coveralbum. Ditmaal een van Huey Lewis & The News. Dit is hun eerste album sinds ‘Plan B’ dat inmiddels alweer negen jaar geleden werd uitgebracht. Dit album moet een eerbetoon voorstellen aan Stax en is daardoor opgenomen in Memphis, Tennessee. In plaats een eerbetoon vind ik dit eerder overkomen als een regelrechte schande.

Persoonlijk vind ik dit een goed voorbeeld van hoe het NIET moet. Goedkope soul, dat hoor ik als ik naar dit album luister. Echt gladgestreken en ook nog eens zonder bezieling. Twee aspecten die van levensbelang zijn in het soulgenre en cruciaal zijn voor een soulalbum. Huey Lewis covert o.a. ‘Got to get you off my mind’ en ‘Cry to me’, twee nummers bekend gemaakt door de pas overleden Solomon Burke – ik weet niet wat Huey bezielde maar dit is gewoon pijnlijk voor mijn oren. Ook alle andere covers voegen niets toe aan het origineel en zijn op geen enkele wijze bijzonder te noemen. Verder zijn de andere covers zoals bijvoorbeeld ‘Never found a girl’ (Eddie Floyd), ‘Respect yourself’ (Staple Singers), ‘Soulsville’ (Isaac Hayes) en ‘I want to do everything for you’ (Joe Tex) echt om te huilen. Sterker nog: alles is om te huilen. Het enige kleine pluspuntje is dat Mavis Staples een stuk(je) meezingt op ‘Respect yourself’, maar helaas klinkt het nog steeds erg goedkoop.

Voor Huey Lewis geldt hetzelfde als Phil Collins. Als een stem zich niet voor soulmuziek leent, moet je het gewoon niet zingen. Nou vind ik dit nog net niet zo erg als Phil Collins maar ik ben allerminst positief over dit album. De selectie van nummers vind ik leuk, maar dan wel in het origineel! Dit is niet aan mij besteed.

Wel, ik ben niet zo'n soul kenner. Ik ken de hits, ken de 'belangrijkste' werken van de grootsten, maar daar houdt het wel op. Reguliere albumtracks uit de jaren 60 en zeker jaren 70 soul zijn een vrijwel onbekend terrein. Misschien dat ik daarom hier onbevangen naar kan luisteren.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit album daarom als een Huey Lewis album een lekkere plaat is geworden. Huey, vind ik juist, heeft altijd een goede stem gehad voor soul; heeft warmte en diepte en overtuigingskracht. Zijn stem en zijn gedrevenheid maken de liedjes. En daarbij vind ik de begeleiding ouderwets goed (ouderwets als in The News speelt weer ouderwets goed).

Natuurlijk blijft het precair om als welgestelde blanke deze (arme) zwarte muziek te coveren; de originele versies heten niet voor niets soul; ze komen uit de diepte, ze zijn tekenend en de verhalen onstpringen uit pijn, ellende, achterstand en onrechtvaardigheid. Het is naar mijn gevoel zo dat wanneer een zwarte Amerikaan uit de jaren 60/70 zingt over een gebroken hart, hij hier tevens al die andere ellende in weet te leggen. Nagenoeg elk soul nummer heeft een reikwijdte die verder gaat dan een grbroken hart. Ze beslaan rassenongelijkheid, protesteren tegen juridische onrechtvaardigheid en vechten tegen armoede.
Het zit allemaal in die stemmen, meer nog dan in de woorden.

Weet Huey dit te evenaren? Nee, natuurlijk niet. En als je hem dat kwalijk wilt nemen, dan mag dat ook, is misschien zelfs terecht. Soul coveren betekent tenslotte diep in jezelf kijken en in elke noot die gebroken emoties te leggen. Dat lukt Huey niet, hoe goed hij ook klinkt. Maar Huey heeft nooit zulke pretenties gehad. Hij wilt rocken en deed dat altijd op een welgestelde blanke mannen manier. En aangezien ik zelf een blanke man ben, sluit dit wat mij betreft prima aan. Ik vind het een lekker Huey Lewis and the News album. Misschien was soul coveren niet zo'n goed idee, maar het feit dat Huey geen pretenties laat zien, trekt mij juist over de streep.

Aanstekelijk eerbetoon aan de soul die door het Stax-label werd uitgebracht in de jaren 60 en 70, met respect gebracht en vol enthousiasme. En ik vind de cover van Respect Yourself van The Staple Singers juist heel mooi en de andere covers op dit album klinken hier bovendien zelden écht mislukt. Prima album dus.