Lizz Wright - Fellowship (2010)

Vooral de eerste twee albums Salt en Dreaming Wide Awake deden het goed bij mij: jazzy albums met een portie soul en een snufje blues.
Het vorige album was ook prima te doen maar is ook wat in de vergetelheid geraakt t.o.v. die eerste twee albums.
Ik vrees dat het met Fellowship dezelfde kant op zal gaan. Jazz is nauwelijks meer een invloed te noemen. Het is hier voornamelijk gospel dat de toon zet. En hoe prachtig ik de stem van Lizz ook vind, ik hoor in dat geval dan liever iemand als Mavis Staples: doorleefder en rauwer.
Lizz en gospel gaat prima samen hoor; ze zal ongetwijfels haar roots hebben liggen in kerkkoren maar ik weet het niet. Ik word er soms wat weeig van. Gospel is leuk voor eventjes (en dan ook liever die swingende variant er van die hier te horen is in de vorm van een Gospel Medley), een heel album vol is een beetje too much.
Fellowship is een degelijk album, gezongen door een talent, maar talenten hebben we wel meer en een album moet je wel volledig kunnen raken en dat doet dit niet. Het luistert aardig weg maar ik denk dat ik toch eerder terug zal grijpen naar haar eerste twee albums.
En wanneer worden we nu eens verlost van dat eeuwige Amazing Grace??

Een weinig opbeurend album van Lizz Wright, dat ook nog eens te weinig subtiliteit laat horen. En dan die harde, massieve stem van haar met dat rare vibrato. Inderdaad, dan liever Mavis Staples (helemaal eens op dit punt met aERodynamIC) of Mahalia Jackson.

Heerlijke plaat! Leuk dat elk album als geheel andere accenten heeft, jazz, r&b, soul, folk en deze dan gospel!