Josh Groban - Illuminations (2010)

Producer: Rick Rubin

Straight to You: cover van Nick Cave

Het zal mij benieuwen!

Hidden Away klinkt vertrouwd en heeft een mooie muzikale begeleiding. Verdienste van Rubin?

Rick Rubin is toch die hip-hop/hard-rock producer? Ken hem alleen van zijn productiewerk voor 'Electric' van The Cult.

Hij is aardig bekend van o.a. Run D.M.C, ublic Enemy, Beastie Boys, Slayer, Black Crowes, Red Hot Chili Peppers, System of a Down, Metallica en dan is Josh Groban wel een opvallende naam. Maar ik geloof dat hij ook bezig is met de nieuwe Adele

Okay. Josh Groban dus.

Ik heb de man wel eens live gezien en dat was in de tijd dat ik best wel dweepte met zijn muziek. Ja, andere koek dan waar ik doorgaans naar luister maar oh wat heerlijk om af en toe pretentieloos te zwelgen in ietwat opgeklopte emoties. En die stem blijft gewoon mooi.
De laatste jaren is die relatie een beetje sleets geworden. Er moest wel iets gebeuren wilde ik mijn aandacht er bij houden.
Natuurlijk verwacht ik geen draai van 180 graden, maar iets nieuws whatever that may be zou leuk zijn.
En zie daar: verrassing nummer 1 was op voorhand al een feit. Rick Rubin als producer. Ik kon het eigenlijk niet geloven.

De instrumentale prelude Wandering Kind opent al prima en lijkt inderdaad een ietwat andere richting aan te geven, maar het is Bells of New York City die het echt mag gaan bewijzen of Rubin een ander stempel op de zoetgevooisde man kan drukken.
Zoetsappig is het zeker nog wel met de grootse orkestratie en aan die stem valt weinig te veranderen uiteraard. Toch voel ik een beetje een Tori Amos sfeertje in die ook wel met dit soort dingen goed uit de voeten kan. De huisvrouwen zullen het zeker nog leuk vinden, maar het heeft ook iets meer in zich om een breder publiek te kunnen bekoren. Verrassend en toch ook niet schokkend als koerswijziging.
Dat gaat ook op voor Galileo (Someone Like You). Zie dit nummer als Stephen Sondheim tegenover Andrew Lloyd Webber. Het klassieke tintje is er zeer zeker nog, maar het klinkt net even wat 'lastiger'. Lastiger binnen dit genre uiteraard want dat mogen we niet uit het oog (of oor) verliezen.
L'Ora Dell'Addio borduurt hier rustig op voort: het is herkenbaar Josh Groban, maar het lijkt alsof er een beetje verdieping in gegooid is. Of dat door Rubin komt betwijfel ik. Het is eerder het nummer zelf. Ik kan me zomaar voorstellen dat fans dit album tot nu toe wat taaier vinden om in te komen. Het is minder catchy, minder pakkend maar daarom niet minder fraai. Wel geldt nog steeds dat je een beetje van het genre moet kunnen houden want het is toch zeker geen Black Crowes, Public Enemy of Red Hot Chili Peppers.
Hidden Away is al een tijdje te beluisteren en valt veel beter in de categorie 'catchy'. Ik vind dit een mooi nummer. Minder mooizingerij ook voor mijn gevoel want dat is iets waar dit soort artiesten zich soms toch wel wat schuldig aan maken. Josh waakt hiervoor ondanks het feit dat hij niet kan verhullen dat hij een wat klassiek geschoolde stem heeft (waar ik overigens niet wil zeggen dat hij een goed zanger zou zijn van klassieke muziek). Het orkest is net als op de vorige nummers duidelijk aanwezig zonder een hoofdrol op te eisen. Het combineert behoorlijk goed met een redelijk natuurlijk, akoestisch geluid. Hierdoor ontstaat een warm nummer dat met verve gebracht wordt.
Helaas beginnen mijn tenen altijd te krullen als dit soort artiesten in een andere taal beginnen te zingen en dan al helemaal als het om het frans gaat. Ik vind dit zelden klinken en dat is in dit nummer al niet anders. Au Jardin Des Sans-Pourquoi staat me dus wat tegen en het heeft ook zijn effect hoe ik in z'n geheel tegenover dit nummer sta: ineens vind ik het te zoetjes.
Op Higher Window merk ik dat dit album iets te veel van hetzelfde biedt en dat moet gezegd worden: dat was op de voorgaande albums toch minder het geval. Gevoelsmatig was de variatie daar wat groter.
If I Walk Away mag proberen om dat gevoel snel teniet te doen. Het start sober en akoestisch, krijgt bijval van een achtergrondkoortje en de muziek zwelt aan. Het wordt grootser en grootser zonder dat het echt tot ontploffing komt. Prima nummer.
Love Only Knows is eigenlijk het eerste nummer waar ik pas echt het gevoel heb dat Rick Rubin te maken heeft met het album, misschien komt dat door de akoestische gitaar. Al snel komt het orkest erbij en vrees ik even dat we weer in hetzelfde riedeltje vervallen maar dat blijkt wel mee te vallen: het staat in dienst van het nummer en zorgt voor een fijn bedje van een wat soberder nummer, voor zover je hier natuurlijk van sober mag spreken want vocale en muzikale uithalen zijn wel degelijk aanwezig.
Voce Existe Em Mim kent een intro dat weet te boeien, zeker omdat het wat mysterieus van start gaat en dan opeens verstoord wordt door percussie en dat op positief verrassende wijze. Alleen komt hier toch weer mijn kritieke punt naar voren: hou het a.u.b. bij je eigen taal mister Groban. Het klinkt echt niet mooi zo. Jammer, want het werpt een smet op een nummer dat ik eigenlijk best okay vind.
War at Home is ietwat te veel 'kerst met Groban'. Zeker niet slecht, maar het zal het ongetwijfeld goed doen onder de kerstboom en dat hoeft van mij niet zo.
London Hymn geeft wat het al doet vermoeden: groots koor en het meest klassiekerig op dit album. Het is een soort intermezzo en haalt de 2 minuten net niet.
En dan de Nick Cave-cover. Tja, daar moet niemand aankomen natuurlijk. Straight to You is een all-time Cave favoriet van mij. Ik vind het erg lief dat Groban blijkbaar een goede muzieksmaak heeft maar blijf er met je poten van af. Dit is echt heiligschennis.
Goed, ik zal proberen dat heel ver weg te drukken en er objectief naar te luisteren...... nee, dat lukt niet, sorry. Het is en blijft natuurlijk een geweldig nummer maar dit doet afbreuk aan het origineel. Het is opgeklopt tot een luchtig bubbeltje.

Maar is heel Josh Groban dan niet opgeklopt zult u zich afvragen? Natuurlijk is ie dat wel een beetje, maar toch blijf ik er een zwak voor houden, zelfs met deze misser.
Opmerkelijk is dat deze artiest altijd wel een gezamenlijke liefde is geweest voor zowel mijn partner als ikzelf, alleen die vond dit album maar zo zo en vooral erg veel meer van hetzelfde. Daar is de liefde blijkbaar bekoeld. Doe maar 'In this Shirt' van The Irrepressibles. Ja, ja, mijn invloed heeft in de loop der jaren wel zijn werk gedaan

De tekst van Au Jardin des Sans-Pourquoi, het nummer dat me het meest tegenstaat, is geschreven door Rufus Wainwright en zijn moeder Kate McGarrigle, de muziek is door Groban zelf gecomponeerd. Het nummer is aan Kate opgedragen.
Tja, die uitspraak he.....

Ik hou erg veel van de muziek van Josh maar deze cd vind ik toch wel een mindere.
moet het waarschijnlijk meerdere malen beluisteren maar heb tot nu toe nog geen echt mooi nummer kunnen ontdekken op deze cd

ben het helemaal met je eens zelfs het spaans van josh is te erg voor woorden. Hij moet het echt op engels en italiaans houden