Tom Paxton - Outward Bound (1966)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Elektra
-
Leaving London (3:17)
-
Don't You Let Nobody Turn You 'Round (2:24)
-
My Son John (2:50)
-
The King of My Backyard (2:00)
-
One Time and One Time Only (2:53)
-
Is This Any Way to Run an Airline? (2:41)
-
All the Way Home (2:48)
-
I Followed Her into the West (2:58)
-
This World Goes 'Round and 'Round (3:10)
-
Talking Pop Art (2:18)
-
When You Get Your Ticket (3:39)
-
I Believe, I Do (2:18)
-
Outward Bound (2:37)
3
geplaatst: 28 december 2025, 02:43 uur
het derde album van de "living legend" folk troubadour/story teller Tom Paxton is een aanrader voor de liefhebber van authentieke, pure akoestische folk.
in tegenstelling tot tijdgenoot Bob Dylan die in het begin van zijn carrière veel traditionals speelde, schreef Tom Paxton van begin af aan zijn eigen songs. op dit album staan 13 verhalende liedjes voorzien van prachtige melodieën, geweldig gezongen met de aangename ietwat zoete "folky" stem van Tom Paxton.
"Leaving John", de Appalachian folk van "The King of My Backyard", "When You Get Your Ticket" en de afsluiter "Outward Bound¨ zijn alle pareltjes, waar de meeste andere liedjes niet of nauwelijks voor onder doen. veel folk ballads met een enkel aanstekelijk liedje zoals "All the Way Home".
slechts de 2 grappig bedoelde nummers "Is This Any Way to Run an Airline" en "Talking Pop Art" die je in de tijdgeest van de 60's dien te plaatsen vallen nu wat uit de toon, niet alleen vanwege de teksten maar ook door de manier waarop deze muzikaal worden uitgevoerd slaan deze minder goed aan.
het is enigszins wrang om te constateren dat zijn protest liedje "I Believe, I Do" over het klakkeloos volgen van (politieke) leiders 60 jaar later niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.
Tom Paxton wilde ten tijde van dit album trouw blijven aan zijn folk roots. desgevraagd noemde hij de opkomst destijds van "folk rock" grappend "folk rot", maar hij zou op het volgende album "Morning Again" alsnog meer elektrisch te werk gaan met toevoeging van o.a. drums en elektrische gitaar.
op "Outward Bound" naar mijn mening 1 van zijn beste albums werd Tom Paxton (acoustic guitar, vocals) alleen begeleid door Barry Kornfeld (2nd guitar) en bassist Bill Lee (vader van de bekende filmregisseur Spike Lee, maar dat terzijde).
Album werd geproduceerd door de vermaarde producer Paul Rothchild, bekend van zijn vele producties met o.a. The Doors, Janis Joplin, Bonnie Raitt en The Paul Butterfield Blues Band.
Recorded at United/AAA Studios, New York City
in tegenstelling tot tijdgenoot Bob Dylan die in het begin van zijn carrière veel traditionals speelde, schreef Tom Paxton van begin af aan zijn eigen songs. op dit album staan 13 verhalende liedjes voorzien van prachtige melodieën, geweldig gezongen met de aangename ietwat zoete "folky" stem van Tom Paxton.
"Leaving John", de Appalachian folk van "The King of My Backyard", "When You Get Your Ticket" en de afsluiter "Outward Bound¨ zijn alle pareltjes, waar de meeste andere liedjes niet of nauwelijks voor onder doen. veel folk ballads met een enkel aanstekelijk liedje zoals "All the Way Home".
slechts de 2 grappig bedoelde nummers "Is This Any Way to Run an Airline" en "Talking Pop Art" die je in de tijdgeest van de 60's dien te plaatsen vallen nu wat uit de toon, niet alleen vanwege de teksten maar ook door de manier waarop deze muzikaal worden uitgevoerd slaan deze minder goed aan.
het is enigszins wrang om te constateren dat zijn protest liedje "I Believe, I Do" over het klakkeloos volgen van (politieke) leiders 60 jaar later niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.
Tom Paxton wilde ten tijde van dit album trouw blijven aan zijn folk roots. desgevraagd noemde hij de opkomst destijds van "folk rock" grappend "folk rot", maar hij zou op het volgende album "Morning Again" alsnog meer elektrisch te werk gaan met toevoeging van o.a. drums en elektrische gitaar.
op "Outward Bound" naar mijn mening 1 van zijn beste albums werd Tom Paxton (acoustic guitar, vocals) alleen begeleid door Barry Kornfeld (2nd guitar) en bassist Bill Lee (vader van de bekende filmregisseur Spike Lee, maar dat terzijde).
Album werd geproduceerd door de vermaarde producer Paul Rothchild, bekend van zijn vele producties met o.a. The Doors, Janis Joplin, Bonnie Raitt en The Paul Butterfield Blues Band.
Recorded at United/AAA Studios, New York City
* denotes required fields.
* denotes required fields.