The Doobie Brothers - World Gone Crazy (2010)

Yes ! Lekker album, nog vers, maar wordt beter naarmate ik hem vaker luister. Lekkere muziek.....en lang geleden.

Of dit een echt goed Doobies album is kan ik na een keer luisteren niet goed beoordelen. De bijdragen van Patrick Simmons klinken nogal gladjes en sentimenteel zoals eigenlijk al sinds 1976 toen hij zijn ziel verkocht aan de commerciele Doobie Brothers van Michael McDonald.

Maar frappant vind ik hoe goed Tom Johnston nog bij stem is. Op ´Nobody´, de nieuwe versie van het openingsnummer van het debuutalbum van The Doobie Brothers, klinkt hij geen dag ouder dan in 1971 en dat geldt ook voor de andere nummers waarop hij lead zingt. Dat heb ik nog nooit meegemaakt met zangers van zijn generatie. Echt ongeloofelijk!

Eerlijk gezegd verbaasde ik me dat ze nog bestonden; dus ik was zeer benieuwd hoe The Doobie Brothers Anno 2010 zouden klinken. Aangezien ik ze louter van hun hits ken is het misschien niet een objectief oordeel wat ik vel; maar ik ben gematigd positief. De wat swingende en stevigere nummers vind ik echt zeer fijn om te luisteren, zit muzikaal supergoed in elkaar en ook de zang is (zoals Bombong ook al schrijft) nog van hoog niveau. Maar de zoetere en softe kant vind ik daarentegen iets teveel van het goede; het is dat ik goede tandpasta met fluoride heb anders had ik zeker beschadigingen opgelopen.

Alles bijelkaar opgeteld is het een voldoende en voor de echte fans een album om trots op zijn, maar de softere kant van The Brothers kan mij helaas niet bekoren. Een ruime 3* (net geen 3.5*).
Maar deze plaat blijft voorlopig in de buurt van mijn cd-speler, dus wellicht dat ik ook de andere nummers meer ga waarderen. Een zoektocht naar het verleden van deze band kan trouwens ook vaak wonderen doen m.b.t tot mijn stemgedrag, want vaak is het gewoon een kwestie van "wennen aan een artiest". Wel zo eerlijk.

Dat ze nog bestonden verbaasde mij ook.

Dit album begint goed met A Brighter Day (Jamaican style), Chateau (typisch DB), en Nobody.
Daarnaast zijn Far from Home (ballad) en Old Juarez ook nog prima.
De overige somngs vond ik absollut minder, waarbij de 2 songs met feature gasten met het meest tegenvielen.

En zeker van de track met Michael McDonald (ben absoluut een fan van zijn stem) had ik veel meer verwacht. Alleen door zin stem blijft het nummer nog ietwat overeind.

Al met al een krappe 3*

Chateau is geweldig net als Far from Home en A Brighter Day, alle 3 prijsnummers.

Een album dat mij wel wist te verrassen en eentje die tot de betere behoort sinds..nou eigenlijk sinds de jaren zeventig. Vlotte opgeruimde rock 'n' roll i.c.m. rustieke, akoestische nummers.. De doobie rock samen met de brothers ritme, die ik zo bewonderde in Listen to the Music of Jesus is just allright.
Ik kan hier wel van genieten, zeker door Michael McDonald alleen een gastrol te laten vervullen en niet het album te laten vervuilen met zijn zoetgevooisde composities. Nee geef mij maar de lead aan Tom Johnston. Goed gedaan en anno 2010 zeker wat mij beteft een album dat de brothers nog bestaansrecht geeft.

Wat een verrassing zeg. Heerlijke Doobie cd.
Lekkere zomermuziek.

Sorry, maar als je topalbums gewend ben van deze heren ben je hier gauw mee uitgescheten.