Joanne Shaw Taylor - Diamonds in the Dirt (2010)

Fantastisch tweede album van deze giariste / zangeres. Alleen het openingsnummer al is reden om dit album te hebben, maar alle andere songs stralen klasse uit. Qua zang en stijl zit ze soms dicht in de buurt van Sass Jordan (in de Racine en Rats periode).

Deze dame afgelopen zomer aan het werk gezien op Blues Peer. Wat ze daar klaarspeelde was ongelooflijk, vooral tijdens het goddelijke Jealousy (dat niet op deze plaat staat), een nummer dat voor mij eeuwig mag duren. Wat een stem! Wat een gitaarspel! Wat een zonde dat het grote publiek haar niet kent! Op deze cd laat ze zeker zien wat ze in haar mars heeft, met het openingsnummer en het titelnummer als hoogtepunten. Héérlijke blues waar je niet veel over moet zeggen, maar waar je gewoon naar moet luisteren.

Betere (warmere) productie van Jim Gaines/Thomas Ruf op deze plaat, in tegenstelling tot de voorganger die hier en daar wat killer klonk. Veel dynamiek, ook akoestische gitaar en nog belangrijker: het trio (drummer Steve Potts en bassist David Smith) is uitgebreid tot een kwartet door een toetsenist (Rick Steff) erbij te betrekken. Het orgelgeluid draagt bij aan de warmte van de sound.

Ook hier weer meer bleusrock of bluesey hardrock zeg maar, en niet echt pure blues. Dat hardrockgeluid hoor je goed terug in de stevige riffs (bijvoorbeeld Dead and Gone), wat een beetje doet denken aan de blueshardrock van begin jaren negentig (bijvoorbeeld Thunder en Great White).

De vergelijking met bijvoorbeeld Stevie Ray Vaughan is op deze plaat niet gemakkelijk meer te maken.
Stevige 70's/90's bluesey hardrock dus met fantastische (rauwe) zang en scheurende gitaarsolo's en ook belangrijk: veel dynamiek.