Shannon Curfman - What You're Getting Into (2010)

"This is a true story."

Shannon Curfman werd geboren in Fargo, North Dakota. Ze was nog maar 14 toen ze in 1999 met Loud Guitars, Big Suspicions debuteerde. Dat maakte blijkbaar zoveel indruk dat half musicerend Amerika haar wel in het voorprogramma of als gast wilde. Zo trad ze op met mensen als Stevie Wonder, Tab Benoit, George Thorogood, Buddy Guy en vele anderen. Ze heeft zelfs op het feestje van Neil Young en John Mellencamp om geld in te zamelen voor de boeren (Farm Aid dus) gestaan.

Na in 2006 een EP te hebben uitgebracht volgde pas in 2007 haar 2e volledige album Fast Lane Addiction. Alle platen van Curfman zijn een soort van Joan Jet achtige bluesrock. Ik vind het persoonlijk allemaal redelijk klinken, maar wel heel cliché. Ze is een prima gitariste, maar geen topper a la Samantha Fish, ook qua zang is het goed, maar ook zo niet opzienbarend als bijvorbeeld Layla Zoe. Dat is op de What you're getting into niet anders. Vrijwel alle nummers zijn vrij clichématige bluesrockers. Ook de melodieën blijven niet echt hangen. What would mama say is een kleine uitzondering daarop. Waarschijnlijk is het jonge meisje dat gitaar speelt de reden dat ze zo populair was, want ze is eigenlijk in niets onderscheidend. Daar helpt een prima gastbijdrage van Joe Bonamassa op The Core niks aan. Het slotnummer is overigens vooral instrumentaal wel aardig. Dat levert echter geen voldoende op, daarvoor is het iets te mager. Ondertussen wachten we nog steeds op een opvolger, want laten we wel wezen. Ten tijde van deze plaat was Curfman nog altijd maar 25, dus als ze ondertussen aan haar stem en composities heeft gewerkt zou ze nu, de dertig voorbij best wel eens een goed album uit kunnen brengen. Maar voorlopig speelt ze dienst van Kid Rock en hoe matig ik dit album ook vind, ze moet toch tot meer in staat zijn dan in dienst van anderen te spelen.