The Secret Sisters - The Secret Sisters (2010)

Ken ze niet vanavond in het voor progamma van Ray Lamontagne, ben benieuwd..

Zo, gisteren aangehoord en gezien, het zien is ff niet van belang, muzikaal weet het mij niet echt te boeien.
Hoewel ze een mooi stem geluid hebben en het zo samen ook best mooi klinkt.
Echter de muziek vind ik toch erg eenvoudig klinken, en weet me totaal niet te pakken.
Ik houd normaal erg van minimale muziek, vind het instrumentaal (gitaar) allemaal erg beperkt.

Vóór het optreden van Ray LaMontagne hun muziek even beluisterd (ze verzorgen immers zijn voorprogramma), en ik moet zeggen dat ik op slag verliefd was! Fantastische country met wat gospel, allemaal in een zeer leuk oldies jasje gegoten. En live stellen ze zeker niet teleur, integendeel. Ze kwamen enkele keren Ray op het podium vergezellen voor wat vocale steun, zoals bij zijn 'hernieuwde' 'You Can Bring Me Flowers', of Merle Haggard's 'Mama Tried'. Yummy! Soms had ik spijt dat het een zittend concert was!


Tennessee Me was meteen een favoriet na de eerste luisterbeurt, zo simpel, zo mooi. 'My Heart Skips a Beat' en 'Waste The Day' zijn twee andere favo's, catchy country!
Leve nieuwe muziek die klinkt als oude! (Fans van dit kunnen ook Kitty, Daisy & Lewis eens uitproberen)

Ik zag deze zusjes voor het eerst in de nacht van 1 januari bij Jools Holland op de BBC, en was meteen onder de indruk van hun (samen)zang. Ik sloeg direct aan het googlen en was blij verrast te ontdekken dat ze in het voorprogramma van Ray Lamontagne stonden.

Gisteravond heb ik ze dan voor het eerst live gezien, in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, en ze maakten nog net zo veel indruk als die allereerste keer. Ik heb na afloop van het concert (Ray was overigens ook fantastisch) dan ook direct de cd aangeschaft bij de merchandise stand en laten signeren door de zusjes.

Dit album (overigens heet het volgens mij gewoon "The Secret Sisters" en niet "Silver Threads and Golden Needles"?) neemt je mee naar het amerikaanse platteland van halverwege de vorige eeuw. Simpele liedjes, grassroots country, beetje twangy af en toe, veel gebruik van de pedalsteel guitar. De produktie van T-Bone Burnett was er op gericht om alles zo authentiek mogelijk te laten klinken, mede door gebruik van opname-apparatuur uit die periode.De stemmen van de gezusters Rogers zijn zo prachtig, zo mooi, zo puur, en zo op elkaar afgestemd.. ik heb zelden mooiere harmoniëen horen zingen dan op deze plaat.

Ik heb de albumtitel gewijzigd naar "The Secret Sisters'', met als alternatieve titel "Silver Threads and Golden Needles''. Ik heb beide versies van (vrijwel) hetzelfde album. Die laatste is een oudere productie, waarbij er wel degelijk ook wat kleine muzikale verschillen zitten. Zoals bij het intro van de nummers. De song House of Gold heet dan nog Silver and Gold. Ook ontbreekt de track: ''The One I Love Is Gone'' en dat is nou net zo'n mooi nummer. Ik heb het idee dat bij de oudere productie die ik ook heb nog meer gebruik is gemaakt van de opname-apparatuur uit die periode, zoals Snooker beschrijft.

Het belangrijkste blijven natuurlijk de zeldzaam mooie stemmen van de twee geheime zusjes. Ook ik heb ze live gehoord bij en met Ray Lamontagne. Indrukwekkend was dat. De jaren '50 sfeer die zij en hun album uitstralen is erg prettig. Niet elk liedje is even indrukwekkend, maar het geheel van dit album staat als een huis.
Ook in 2011 blijkt kwaliteit zich niet te verloochenen, want met deze ''klassieke'' country muziek staan the Secret Sisters inmiddels in de top 20 van de albumlijst van the UK. Als je van heel mooie rustige country of folk muziek houdt, dan is dit album een must.