Joe McElderry - Wide Awake (2010)

Hier ben ik immens benieuwd naar!

The Climb was een standaard nummertje dat rap rap uitgebracht moest worden na zijn overwinning in de Britse X-factor vorig jaar. Er was toen ook heel wat controverse rond het nummer, want niet The Climb maar Killing in the name of van Rage Against The Machine werd nummer 1 met Kerstmis, omdat er een facebook campagne gestart werd tegen de dominantie van X Factor winnaars met Kerstmis.

Zijn eerste "echte" single AMBITIONS is iets helemaal anders dan The Climb, het neigt meer naar Scissor Sisters en Mika. Ik hoop dat dit een goed album wordt! Nog 2 weken wachten tot ik hem eindelijk in huis heb!

Toen der tijd was ik echt verslaafd aan the UK X-factor het maakte voor mij dan ook niet uit wie er zou winnen of wat het winnende lied zou zijn, ik zou het gewoon kapot draaien... Dat had ik toen ook gedaan en tja The Climb was niet echt ideaal voor zijn stem )

Zijn tweede single vind ik ook nog niet echt verpletterend, voor mij wordt het dan ook nog even afwachten..

Gisteren was het album al gelekt, dus heb ik het rap binnengehaald. Maandag wordt mijn cd'tje toch verzonden, dus illegaal ben ik niet bezig

Het is een verrassend album, met ups & downs. De eerste 4 tracks zijn zeer goed, dan volgen er 2 serieuze downs, maar dat wordt weer goedgemaakt met Fahrenheit, wat een nummer! De slows vind ik zeer geslaagd (oa Superman), maar vooral de uptempo tracks doen het voor mij. Van Joe werd altijd gezegd dat hij niet veel meer kon dan ballads zingen, maar hier bewijst hij toch het tegendeel.

Voorlopig 4*, maar wellicht zal dit cijfer nog wel stijgen!

Persoonlijk vond ik ‘The climb’ erg goed bij z’n stem passen en geschikt nummer als winnend lied. Alhoewel Joe McElderry terecht X-Factor heeft gewonnen al waren andere deelnemers zoals Olly Murs, Stacey Solomon, Rikki Loney en Danyl Johnson ook erg goed, het was gewoon een erg goed jaar daar.

‘Ambitions’ werd de eerste single post X-Factor en is een cover van de Donkeyboys. Het nummer klinkt inderdaad als iets van Mika of de Scissor Sisters. In het begin vond ik het een erg matig nummer maar hij groeit wel, blijft natuurlijk wel het gegeven dat ik nooit liefhebber ben van nummers waarin met kopstem wordt gezongen. Wel laat Joe op dit nummer horen dat hij vocaaltechnisch perfect zingt (zoals je kon zien bij de eerste liveshow van X-Factor in de UK waar hij het lied live ten gehore bracht). ‘Someone wake me up’ vind ik enigszins op ‘Ambtions’ lijken qua zowel opbouw als stijl. ‘Superman’ is de eerste ballad en ik vind hem helaas niet echt bijzonder. ‘Real late starter’ is (ook) een cover van Nerina Pallot en is het eerste nummer dat je gelijk aanspreekt, catchy riedeltje en een fris geluid en lekker refrein – kortom: een retestrakke popsong! ‘Until the stars run out’ is ook een prima popsong, minder dan zijn voorganger, maar wederom een catchy nummer met fijne beats. Alleen de George Michael sample vind ik minder geslaagd, dat hij continu ‘Cause I gotta have… faith zingt irriteert me een beetje. ‘Feel the fire’ doet me echt heel erg denken aan een ander nummer maar –je raad het al– ik kan er niet opkomen, dit nummer laat wat meer electropop horen en mwa, het nummer is oké – meer ook niet. ‘Fahrenheit’ klinkt net als een typisch 80s synths popdeuntje zoals Madonna of Cyndi Lauper in hun beginjaren zongen, alleen dan wat gemoderniseerd. Hoewel ongetwijfeld sommigen dit nummer “fout” zullen vinden, vind ik ‘m behoorlijk nice eigenlijk! Dan komt de titeltrack ‘Wide awake’, die vind ik wat minder bijzonder, een gewoon popnummer dat meer een Amerikaanse sound heeft, hij is niet slecht overigens maar behoort niet tot het beste. ‘Love is war’ is ook best apart, het neigt ook meer richting electropop en vooral het refrein is weer eens wat anders dan die dertien in dozijn deuntjes. Het nummer behoort tevens tot een van de besten op dit album. 'The climb' kent iederen natuurlijk al, gewoon een prima popsong die als bonus op dit album is gezet.

Dit album valt mij helemaal niet tegen. Er staan zelfs een aantal goede nummers op zoals bijvoorbeeld ‘Real late starter’, ‘Fahrenheit’, ‘If love is war’ en ach ‘Ambitions’ mag er ook zijn. Dit album is weer eens wat anders dan de standaard pop en R&B albums die worden gemaakt. Er wordt hier en daar wat geëxperimenteerd en dat pakt bij de meeste nummers verrassend goed uit. Tevens laat Joe op dit album horen dat hij een dynamische en flexibele stem heeft die geschikt is voor verschillende stijlen nummers. Nu nog maar wachten op het nieuwe album van Olly Murs, hopelijk is die net zo goed als zijn eerste single!

Zeer leuke en goede review van je Angelo! Ik ben grotendeels met je akkoord, al vind ik de ballads wel geslaagd.
Feel the fire doet je inderdaad terecht denken aan Fascination van Alphabeat

Thanks!


Ik wist het echt niet meer, haha. Maar inderdaad, als twee druppels water!

Ik moet toegeven dat veel nummers uit dit album groeiers zijn. De nummers die ik in het begin als skipnummers beschouwde vind ik nu ook echt goeie nummers. Als je Fascination vergeet bij Feel The Fire dan is dat echt wel een goed nummer.
Fahrenheit blijft by far het beste nummer op dit album, wat een heerlijke schijf zeg!
Someone Wake Me Up wordt trouwens de 2e single. De videoclip wordt morgen al opgenomen, het ijzer smeden als het heet is, noemt zoiets

Hm, 'Someone wake me up' vind ik zeker niet slecht maar ik vind hem (iets) teveel lijken op 'Ambitions'. Aangezien 'Ambitions' naar alle waarschijnlijkheid niet hoger komt dan een 6e plaats in de Britse hitlijsten, verwacht ik dat dit nummer daar dan ook niet een échte knaller gaat worden. 'Real late starter', 'Feel the fire' of natuurlijk 'Fahrenheit' zijn veel betere opties. Maar ach, misschien worden deze drie ook uitgebracht als single...

Staan hier alleen maar covers op de cd? Ik vind het echt een beetje cheap dat nummertje zoveel van een talentenjacht een cd uitbrengt met gedeeltelijk of volledige cover album. Het lied Ambitions vind ik een leuk nummer van de donkeyboys, maar zijn versie voegt er niks aan toe. Ik vind het zelfs een stuk slechter, erg jammer. Het is voor mij wel duidelijk dat winnaars van een talentjacht kwalitatief gezien slechte albums uitbrengen. Het enige waar het om draaid is dat een single of album op nummer 1 komt. Er is totaal geen aandacht voor het maken van een goed album, omdat het zo snel mogelijk uitgebracht moet worden nadat de winnaar bekend is geworden, zodat ze het meeste geld kunnen binnenhalen. Talentenjachten zijn dan ook alleen maar interessant voor de kandidaten die niet op nummer 1 geeindigd zijn en die wel met een cd komen waar moeite in is gestopt.

Heb de cd bijna uitgeluisterd en vind het echt een slechte cd. Die hooge stem irriteert me plus de 0.0 orginaliteit. Alleen de climb bevalt me op dit album de rest vind ik echt rotzooi.

Neen, enkel Ambitions en The Climb zijn covers. De rest is allemaal voor dit album geschreven.



Wat je hier zegt, klopt niet, omdat dit geen album is die rap rap rap na zijn overwinning is uitgebracht. Hij is 1e geëindigd op X Factor in december 2009, en deze cd is uitgekomen in oktober 2010. Naar mijn mening is er dus wel degelijk werk gestoken in dit album, omdat het niet direct na zijn overwinning is uitgekomen...

Ok, ik had verwacht dat dit snel in elkaar geknutselt was.

Ik denk dat Syco/Sony heeft gekozen voor dit nummer omdat het vrijwel alleen bekend is in Scandinavië. In de UK zal menigeen nog nooit van dit nummer hebben gehoord, dus is het label er vanuit gegaan dat dit wel bij de massa in de smaak zou vallen.


Ben ik niet met je eens. De afgelopen jaren zijn er albums gemaakt die in hun genre wat mij betreft recht overeind blijven in vergelijking met niet-talentenjacht kandidaten. Bijvoorbeeld:
Leona Lewis - Spirit
Alexandra Burke - Overcome
Lisa Lois - Smoke
Nikki - Let it go
Shayne Ward - Breathless
Fantasia - Back to me
Joe McElderry - Wide awake
en zo kan ik nog wel meer voorbeelden geven...


Ik kan nauwelijks een runner-up noemen van een talentenjacht die wél een mooi album heeft geleverd. Alleen Hind (ze werd weliswaar 3e) en Olly Murs (UK) schieten mij (nu even snel) te binnen.


Zegt iemand die, met alle respect, 3,5 over heeft voor het nieuwste album van Cheryl Cole die feitelijk veel, maar dan ook veel onorigineler is. Voor een popalbum vind ik 'Wide awake' best goed in elkaar gezet eerlijk gezegd. Ik denk dat je een laag cijfer geeft vanwege zijn hoge stem die jou irriteert, niet dat ik het erg vind overigens. Ieder z'n smaak natuurlijk! En mocht je de CD echt slecht vinden, dan heb ik niks gezegd!

Als we kijken naar de winnaars van Nederlandse talentenjachten, vind ik toch dat er maar weinig goeds uitgekomen is. Het meeste vind ik matig tot slecht. hier een lijstje van wat ik gehoord heb:

Jamai - Jamai (2003) : 1,5*
Boris - Rely on Me (2004) : 3*
Raffaëla - Raffaëla (2006) : 1*
Nikki - Naked (2008) : 4*
Sharon Kips - 10 (2007) : 3*
Lisa Lois - Smoke (2009) : 3,5*
Raffish - How Raffish Are You? (2005) 0,5*

gemiddeld: 2,4*

Alleen het album van Nikki vind ik echt goed, de rest vind ik redelijk tot zeer slecht.



Waarom twijfel je daarover dan?

Als je het specifiek hebt over winnaars van Nederlandse talentenjachten geef ik je volkomen gelijk. Maar aangezien het hier ging over Joe McElderry, dacht ik dat je doelde op winnaars in het algemeen. Wat betreft Nederlandse winnaars vind ik (ook) alleen die van Nikki en Lisa Lois goed.


Omdat ik denk dat de nummers op zich lang niet zo slecht zijn om beoordeeld te worden met een 1,5. Vooral niet omdat het coveralbum van Sharon Kips echt veeeeel onorigineler is, ondanks het feit dat ze een prachtige stem heeft natuurlijk. Vandaar dat ik dacht dat jouw beoordeling gebaseerd is op zijn stemgeluid het het Ambitions verhaal (dat je deze versie niet leuk vindt).

En nogmaals; het is niet bedoeld als een (persoonlijke) aanval of iets dergelijks, maar ik was gewoon in de veronderstelling dat je daarom 'Wide awake' 1,5 geeft.

Naast Joe gaat Lloyd (mijn favoriet) ook een album uitgeven, zijn eerste single staat gepland voor februari. Lloyd (samen met Lucy) waren al vanaf het begin mijn favoriet ik kijk er dan ook al naar uit.

Allright. Tof nieuws, was wel te verwachten dat die ook ooit een cd ging uitbrengen, want hij had ook een serieuze groep fans.

Om maar even door te gaan op de vorige berichten: ik vond 'The Climb' een perfect nummer voor Joe's stem en absoluut een goed gekozen winner's single. Tijdens het zesde seizoen van de Britse X Factor maakte hij vooral indruk met (power) ballads, dus waarom dan geen ballad als eerste single? Joe maakte met verschillende X Factor-optredens indruk op me, dus keek ik best uit naar z'n debuut album. Vandaag werd 'ie dan eindelijk bezorgd, dus ik ben meteen maar eens gaan luisteren.

Het album, Wide Awake, voldoet echter op geen enkele manier aan m'n hooggespannen verwachtingen. Ik vind Wide Awake een zeer teleurstellende en overgeproduceerd klinkende plaat (het album barst van de overheersende drum machines en synths), waardoor het klinkt als elk ander album in dit genre. Met dank aan voice pitch klinkt Joe's goede stem vervormd, iets wat me mateloos irriteert. Een dergelijke plaat had ik van Lloyd - met een beduidend mindere stem - nog wel verwacht, maar van Joe had ik toch wel op iets meer gehoopt.

Al met al kom ik tot de pijnlijke conclusie dat bonustrack 'The Climb', een typische middle-of-the-road ballad, verreweg het beste nummer van het hele album is - omdat dit nummer in ieder geval nog, hoe clichéematig het ook mag klinken, enigszins puur klinkt. Als ik een favoriet nummer van Wide Awake zou moeten noemen, dan is dat 'Superman'. Joe heeft absoluut het talent en de potentie om het ver te kunnen schoppen, maar dan zal hij in de toekomst toch echt wat meer van z'n vocale kwaliteiten moeten laten horen, om zich zo te kunnen onderscheiden van andere pop/rock-zangers in dit genre.

Ik moet toch maar eens terugkomen op onderstaande mening over Wide Awake. Het album voldeed destijds totaal niet aan m'n - toch wel hooggespannen - verwachtingen en ik ben nog steeds van mening dat het album over-geproduceerd klinkt en dat dat gezien Joe's vocale kwaliteiten volkomen onnodig is.

Maar toen ik het album laatst een keer luisterde bleek ik nogal verbaasd over het feit dat ik dit album eerder met 2 ** had beoordeeld. Voor een album uit dit genre vallen de nummers toch reuze mee. Het zijn geen diepgaande nummers met diepgaande lyrics, subtiele instrumentatie of gevoelige vocals, maar dat is ook helemaal niet de achterliggende gedachte van dit Wide Awake. Het staat vol vrolijke uptempo popnummers en dat is (zeker voor een liefhebber van Indie-muziek) ook wel eens verfrissend.