Tim Rose - Tim Rose (1967)

Dit is de plaat waar nick cave zo'n beetje mee naar bed ging. Zelfs de koortjes zijn herkenbaar.
Echt een aanrader

Ik ontdekte Tim Rose door de cover versie van Long Time Man door Nick Cave op Your Funeral, My Trial.
Ik was zo onder de indruk door de versie van Nick Cave toen, dat ik wou weten wie Tim Rose was en wat ie nog meer gemaakt had. En dat viel niet mee..... zeker in het tijdperk van voor internet.
Eerst volgende wat ik van hem tegenkwam werd dat ie ook genoemd werd op de LP, Truth, van Jeff Beck. En toen ging het om het nummer Morning Dew. En ook daar was ik weer enorm van onder de indruk.
Alle platenboeren in Amsterdam werden toen gek van me omdat ik maar bleef zeuren om Tim Rose, want niemand had iets van hem. Tot ik ineens een telefoontje kreeg van Plaatwerk (op de Haarlemmerdijk) dat hij een heruitgave van Tim Rose zijn eerste LP in huis had en deze voor me apart had gezet.
Natuurlijk meteen gaan halen en wat was ik blij toen ik deze LP in handen hield, tranen liepen over mijn wangen....en dan die hoes ...ook nog een foto van de beste man en meer info over de beste man. En ja, toen kwam het opzetten thuis op de draaitafel.
Ik geloof dat ik de eerste draaibeurt niet meer kon stoppen met janken...van blijdschap en door ontroering en ontreddering van wat ik allemaal hoorde. Ik vond het werkelijk prachtig. En dat vind ik nog steeds. Long Time Man en Morning Dew waren nog beter dan de versie's van Nick Cave en Jeff Beck. En dan stond er ook nog Hey Joe op, en ook deze versie vond en vind ik nog steeds de beste versie van Hey Joe. Tim Rose claimde overigens dat het een traditional was waarvan hij de eerste was die het tempo vertraagde. (Byrds, Love en andere hadden Hey Joe ook al opgenomen maar in de snelle variant).
Wel diende Tim Rose zijn versie tot inspiratie van die van Jimi Hendrix. Overigens ook Johnny Hallyday nam Hey Joe in 1966 op en diens arrangement ligt wel heel dicht bij die van Tim Rose.
Billy Roberts een andere folkie claimde de song geschreven te hebben. Hij verpatste alleen de rechten aan Dino Valenti (aka als Chet Powers) zodat deze soms ook de songcredits kreeg.
Overigens is er ook nog Baby Don't Go Downtown van Niela Miller uit 1955 en dat lijkt toch erg op de eerste aanzet voor Hey Joe, en toevallig was Niela Miller ook nog eens de vriendin van Billy Roberts.
Luister zelf maar eens naar de overeenkomsten....Baby Don't Go Downtown, a song by Niela Miller on Spotify - open.spotify.com
Ook over Morning Dew was en is er gedoe geweest, nummer is geschreven door Bonnie Dobson (canadese folkie) en eerste opname die er was was van Fred Neil samen met Vince Martin. Beide folkies uit de Greenwich Village scene begin jaren 60 waar ook Tim Rose rond hing en ook met Cass Elliot en James Hendricks de folk groep The Big 3 begon. En het lijkt me zeer aannemelijk dat Rose toen de versie van Neil & Martin gehoord heeft. En deze song dus zelf opnam in 1966 en ook het nummer helemaal naar zichzelf toe trok en er een geweldige krachtige versie van maakte.
En Long Time Man is duidelijk weer gebaseerd op folk standard, It Makes A Long Time Man Feel Bad, wat hij in 1963 ook opnam met The Big 3.
Deze drie nummers zijn wel de prijsnummers van deze LP, maar er staan nog meer fijne songs op, als I Got A Loneliness, Fare Thee Well en Come Away Melinda (ook eerder door hem opgenomen met The Big 3 in 1963).
Afijn, ik koester deze plaat nog steeds. En na aanschaf van deze LP vond ik ook zijn volgende LP's, Through Rose Coloured Glasses, Love, A Kind Of Hate Story en de op het playboy label verschenen Tim Rose ook vrij snel in een tweede hands platenzaak in Brussel en ook nog eens de twee LP's die hij opnam met The Big 3. En later is alles ook nog op CD verschenen.
En eind jaren 90 beleefde Tim Rose nog een bescheiden come-back mede door de hulp van Nick Cave (Rose trad zelfs op als voorprogramma van Nick Cave in de Royal Albert Hall). Ook kwam hij nog langs bij Jools Holland. Lang duurde deze come back niet want in 2002 overleed hij door een hartaanval een dag nadat hij 62 was geworden....