Yngwie Malmsteen - Relentless (2010)

Een zeer matig album van de Zweedse gitaarvirtuoos Yngwie J. Malmsteen. Van de 15 nummers vind ik er maar 7,5 de moeite waard. Die halve is het nummer 'Look at you now'. Het is best een leuk nummer, maar de melodie van dit nummer is hetzelfde als 'Live to Fight' van het vorige album Perpetual Flame. Dat vind ik erg slecht, wat dacht hij, 'dit merken ze niet?' Of was hij vergeten dat hij die melodie al gebruikt had. Maarja, op dit album hoor ik heel veel dingen die ik al lang op voorgaande albums gehoord heb. En er staan zelfs 2 nummers op die hij al op andere albums heeft staan. Namelijk 'Arpeggio's from Hell (is inwezen hetzelfde als 'molto arpeggiosa' van War to end All Wars) en 'Adagio B Flat Minor Variation', wat ook onderdeel is van 'Icarus Dream Suite' van Rising Force. Daarbij komt dat hij dat nummer live ook altijd speelt, waarom moet het dan ook nogmaals op een album?

Goede nummers zijn 'Critical Mass', 'Shot Across the Bow', 'Enemy Within' en 'Caged Animal'. Er staan nog wel wat andere nummers op die oké zijn, maar dit vind ik de beste. Als Yngwie zo door gaat, is dit het laatste album dat ik van hem gekocht heb. Hij heeft zoveel techniek en kan met zoveel emotie spelen, maar blijft vasthouden aan zijn neoklassieke stijl en probeert niets nieuws. Bij zijn intermezzo's pakt hij gewoon thema's die hij al lang heeft gebruikt en ik heb niet het idee dat hij een poging doet om een originele solo te spelen. Het zijn altijd dezelfde loopjes en trucjes. Dit vind ik tot op zekere hoogte niet eens storend, maar wel als hij 8 intrumentale nummers op het album zet die absoluut niet origineel zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een grote Yngwie fan, maar met de laatste twee albums ben ik erg teleurgesteld. Ik geef het album 2 sterren.

...overigens erg grappig dat Owens te kennen geeft niet de studio te zijn ingegaan voor dit album en zelfs geen weet heeft dat er een nieuwe Malmsteen in de winkels ligt met zijn vocalen. Komt er dus een beetje op neer dat dit overblijfselen zijn van zijn vorige cd. (En verklaart tevens het groot aantal instrumentale nummers) Ik loop er alvast niet echt warm voor - koop hem wel als hij in de uitverkoop ligt want ik ben het grotendeels met bovenstaande eens.

Ik ben wel benieuwd naar dit album. Binnenkort maar is beluisteren.

Matig album?Dit is verschrikkelijk goed en vet.
Beukende ritmesectie,prachtig gitaarsolowerk van
de maestro en mooie harmonieen!
Arpeggios from hell is echt meesterlijk.
Een aanrader!

Ik vind het album matig hoor. Te weinig nummers die blijven hangen en Arpeggios from hell is slecht opgenomen. Daarnaast vind ik die ritmesectie ook wat standaard.

De kwaliteit van de opnames is eigenlijk nog wat mij het meeste stoort!
Treurig...

Mijn excuus voor mijn lange recensie van toen de cd net uit was. Het was even inkomen, maar nu ik de cd beter ken, vind ik hem wel goed. Ik ben het overigens nog wel eens met mijn vorige bericht (bovenaan de pagina), maar ik vind het wel meer dan 2 sterren waard, en er staan toch zeker wel vette instrumentale nummers op. Het is wel echt een cd voor 'instrumentale gitaar' liefhebbers, vanwege de vele instrumentale nummers. Maar als je de stijl van Yngwie goed vindt, dan ga je de instrumentale nummers zeker goed vinden. Als je Yngwie nog niet kent, moet je deze overigens niet als eerste luisteren, koop dan iets als 'Seventh Sign', 'Magnum Opus' of 'Alchemy'. Als je een jaren 80 fan bent, kun je ook altijd een cd uit de jaren 80 kopen van deze gitaarvirtuoos, maar ik prefereer de jaren 90.

Tsja, Relentless is alweer het zoveelste Malmsteen-album en zo voelt het ook. De productie is vrij bagger, de songs vrij standaard, en toch luistert het weer prima weg. Ripper zingt nog steeds op deze plaat, maar wist niet van het uitbrengen af. Lekkere communicatie. Een stel overblijfsels van de Perpetual Flame-opnamen dus, en terecht niet op de voorganger gezet. Het is allemaal nog weer net wat minder bijzonder dan de vorige plaat, wat alweer een prestatie an sich is. Gek genoeg betrap ik mezelf erop dat ik Relentless prima uit kan zitten van begin tot eind. Uitschieters naar onder of boven kan ik niet vinden, maar het is voor mij gewoon een brij van Malmsteen-does-what-Malmsteen-does. Helaas niet wat ik bij de klassieke platen ervaar, maar het is wat het is.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Angels of Love
13. Perpetual Flame
14. Unleash the Fury
15. Relentless
16. War to End All Wars
17. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1