D.R.I. - Crossover (1987)

Niemand op het idee gekomen om deze Crossover klassieker uit 1987 wat aandacht te schenken?!?!? Ik weet nog als de dag van gister dat ik op de middelbare school een klasgenootje van mij de grote stad instuurde om deze 3e D.R.I. plaat voor mij aan te gaan schaffen, uiteraard gaf ik 'm toen 25,- guldentjes mee..want dat was toen de prijs van lp's! Op deze D.R.I. plaat raakte D.R.I. wederom verder verwijderd van haar Hardcore Punk-roots, en tracht men nog vetter het fenomeen Metal te omarmen, iets dat redelijk lukt. De nummers op deze plaat hebben ondertussen op deze plaat ook vaker dan voorheen een metal lengte qua tijd gekregen. Ook compositorisch is het helderder, overzichterlijk en strakker dan voorheen, wat bijna ervaren zou kunnen worden als minder ruig dan het oeroude Hardcore Punk werk van deze leuke band met zinnige teksten. Maar de nummers zijn lekker gedreven en worden heel solide ten gehore gebracht op deze D.R.I. plaat waarbij bovendien genres als Hardcore, Punk en Metal keurig in balans zijn. De hoes met het overbekende crossover-poppetje is natuurlijk ook legendarisch en verzoende destijds de brave medeburgers als Metalheads, Hardcorefreaks en Punkers, zodat het bij concerten vaak uitmondde in hele gezellige moshende, headbangende, slamdancende en stagedive taferelen. Midden jaren '80 was D.R.I. er ernstig mede verantwoordelijk voor dat Punk en Metal elkaar vonden, ruim 10 jaar later gebeurde dat tig keer in muziekland en zouden Hatebreed etc. met een zelfde soort formule gaan werken en weer een duit in het crossover-zakje doen in de vorm van bijv. Metalcore. D.R.I. bijv. deed dat midden jaren '80 al, getuige deze 3e D.R.I. plaat met een flink aantal knallende nummers.

Hier komt binnenkort een millenium (??) editie van uit. Vraag me alleen af of dat wat gaat toevoegen aan dit klassiekertje.

Heb de LP nog wel, en sommige deuntjes staan op de korte compilatie D.R.I. thrashkore Retrospektif. Nummers als A Coffin en Five Year Plan blijven mooi, toch had ik 't na dit album wel gehad met de band (studio dan, live wel de moeite waard.) Four of a Kind boeide me al veel minder, Dealing With It blijft de beste.

Voor die tijd een behoorlijk heftig plaatje. Goede riffs, goede ritmesectie, alleen een wat eentonige zanglijnen. Leuk om af en toe nog eens te draaien. Hier ook op vinyl.

Sterk derde album van de Dirty Rotten imbeciles dat in vergelijking met de vorige meer de metal kant opgaat met als gevolg ook meer langere nummers.
De hardcore 'attitude' blijft wel behouden,evenals de kwaliteit en ook muzikaal is de band een stuk gegroeid.Vooral het drumwerk imponeert.
Wel bevat de plaat geen echte klassiekers meer zoals I don't need society,Mad man of Who am I aLl blijven nummers als Decisions of the Five year plan wel live favorieten.
Goed,al blijf ik wel de voorkeur houden voor de voorgangers.