Baptized in Blood - Baptized in Blood (2010)

Deze week Metal Album van de Week.

Mijn bericht daar:

Baptized in Blood is een Canadese melodische death-thrash band die vanaf 2004 aan de weg aan het timmeren is. De self-titled die vorig jaar is uitgekomen gaf toegang tot de Europese festivals en zodoende ben ik ze op de afgelopen editie van Graspop tegen gekomen. Ondanks het vroege tijdstip gaven ze een energieke en strakke show weg.

Baptized in Blood's muziek wordt gekenmerkt door strakke en melodische riffs en dito gitaarsolo's. Toch blijft het geheel hard en thrashy klinken. Het heeft, wat mij betreft, alles in zich wat ik van moderne metal verwacht: strak en snel spel, een hedendaagse touch, maar toch onmiskenbaar metal, zonder weg te glijden in ongeïnspireerde metal-cliché's. Daar helpt ook de zanger aan mee; het neigt erg naar metalcore en geeft zo een interessante balans tussen de muziek en de zang, tussen het brute en het melodische.

Ik had hier een beetje een slecht gevoel over, door de ontzettend cliché voorkant en bandnaam, maar ik zit nu op nummer twee en ik vind dit toch behoorlijk meevallen. De gasten spelen alle gaatjes netjes vol en het geheel klinkt fris. Verrassing!

Ik had ook hetzelfde voorgevoel als andnino, maar deze plaat leert me toch maar weer dat je je niet altijd moet baseren op een foute hoes of bandnaam. Baptized in Blood brengt ons op deze selftitled namelijk 12 opvallend frisse, snedige songs, met lekkere gitaarsolo's, krachtig mokerwerk op de drums en een zanger met een strot waar je je absoluut niet voor hoeft te schamen. Bovendien zijn de songs ook nog eens vrij aanstekelijk, waardoor één en ander wel blijft hangen. Zeer aangename verrassing is dit!

3,5 sterren

Hoes en songtitels vind ik nogal ordinair, maar de muziek zelf vind ik dan weer zielloos. De nummers missen afwisseling en het heeft niks van originaliteit.
De middelen zijn er wel; heldere productie en begaafde muzikanten, maar het ontbreekt aan goede songwriting en vuurwerk

Een eerder album van deze ronde speelt in hetzelfde genre (Revocation) en daar zouden deze jongens toch eens naar moeten luisteren.

Gek, ik heb net het tegenovergestelde.

Op een festival zou deze muziek waarschijnlijk me waarschijnlijk erg goed bevallen, maar op cd begint bij Mental de verveling licht toe te slaan.
De zang ligt me op zich wel, de riffs zijn ook goed en de drummer zorgt voor goede ondersteuning, maar alles bij elkaar blijft er toch te weinig materiaal over dat blijft hangen. Na een tijdje lijkt alles op elkaar. Postieve uitzondering is hier het afsluitende Event Horizon.

Een redelijk album, meer dan 3.0* kan ik er niet van maken.

Canadezen op Roadrunner met een hoes die zo uit de glorieuze jaren tachtig lijkt te zijn geplukt. Bij de voorstelling in onze topic was de nieuwsgierigheid al gauw gewekt maar dit album komt toch uit 2010. Met je albumhoes moet je opvallen en interesse kweken en bij mij is dat gelukt.

De muziek dan. Ik hoor een mix tussen thrash, death en stevige metal met licht gegrunt of hese zang en veel melodie, wat voor mij nog altijd belangrijk is. Bij het gitaarwerk dwalen de gedachten soms af naar Jeff Waters van het eveneens Canadese Annihilator. Lijster maar eens naar de sologitaarlijnen, ik hoor toch gelijkenissen, geen verwijt, enkel een persoonlijke vaststelling. Jammer genoeg begint de zanger mij halverwege het album te vervelen, waar er ietwat variatie in het muzikaal geweld zit, is er weinig variatie in de toch goed verstaanbare doch vermoeiende zang.

Een zestal keren heb ik dit opgelegd en in de komende maanden en jaren zullen er een aantal lijsterbeurten bijkomen want het zijn goeie muzikanten met tamelijk goede songs behalve Down and Out, dat bevalt mij niet. Als betere nummers duid ik aan: Up Shirts Down Skirts, Will of a Demon en Event Horizon.

Ik zie allemaal genre termen langskomen, mix van death, thrash metal etc, maar eigenlijk is dit gewoon metalcore en inderdaad een mix van thrash en death met een vleugje hardcore. Niks mis mee en het klinkt ook nog best aardig. Helaas overstijgt de band nergens de middelmaat en blijft het bij klinkt wel aardig.