The Chariot - Long Live (2010)

Liefhebbers van het dit jaar verschenen One Wing kunnen beter eens naar deze plaat luisteren, want de jongste zuigeling van The Chariot is voor mij een ietwat flauwe kopie van Long Live. Hier klinkt The Chariot nog echt vurig. Chaotische hardcore met een hele hoop feedback, wat te danken is aan het feit dat de band de songs live ingespeeld hebben en iedere bewerking in de studio achterwege gelaten hebben. Alles piept, kraakt en barst, maar heeft wonderwel toch een heel helder geluid. Dikke aanrader dit!

Ik kan alleen maar onderschrijven wat Ben hierboven stelt (en vind het resultaat daarom nog een halve punt meer waard): wat een ongelooflijk vurige, wilde, chaotische en wonderlijke plaat is Long Live toch. De eerste plaat die ik ooit van The Chariot in huis haalde was het debuut - een plaat die ik koester, maar die toch een aanzienlijk ander geluid laat horen: veel logger en doffer, voornamelijk. Op Long Live wordt alles uit de kast gehaald en het tempo een aantal versnellingen opgeschroefd, wat vaak ultiem heerlijk doorraggende, vuig piepende hardcore oplevert. Manische drums, een zanger die zich het bloed uit de longen schreeuwt en de voortsuizende feedback van de gitaren: voor de liefhebber van chaotische, moderne (maar uiterst analoge!) hardcore is het een kleddernatte dream come true.

Als ik het over hardcore of verwante genres en stijlen heb heb ik het vaak over momentjes: dat klinkt dan misschien wat lullig als je het zo hoort, maar ik hecht nu eenmaal veel waarde aan die kleine briljantjes aan breaks, tempowisselingen en uitbarstingen die van een goede plaat een geniale kunnen maken. Long Live heeft er legio: zoals The City bijvoorbeeld door een storm van geraas en geschreeuw werkt naar het haast kathartische This is a revolution!, om vervolgens de versnelling omlaag te gooien en met een geniaal koortje zo zalvend te klinken dat het direct kippenvel oplevert. David de la Hoz is één en al momentjes: van de razende opening, via de haast spoken word bijdrage van Listener, doorheen de brute breakdown, en richting de afsluitende piano en harp: ik trap elke keer weer gewelddadig door de huiskamer heen bij dit stukje genialiteit (tip: kijk ook eens de clip). Long Live is een meesterwerk en scoort er dus naar: 4,5*.

Ik vind deze echt veel minder dan One Wing. One Wing is ook helemaal geen kopie van dit album maar eerder een verbetering, dat vind ik dan. Ik vind de experimentele momenten hier heel random geplaatst, het krijgt niet echt een plek. Het overtuigt me nergens echt en de feedback op de gitaren vind ik op sommige momenten irritant. The City en The King zijn wel prachtige nummers. 3 sterren.

Vette plaat van The Chariot.
Hij haalt het wel niet van One Wing, omdat ik die nog origineler vind, en ik vind dat daar de tracks meer een eigen smoel hebben.
The City & The King zijn wel echt van wereldklasse. Prachtige nummers.
De rest is ook altijd onderhoudend en sterk, maar een nummer zoals: Forget overklast toch wat ze hier doen in de harde stukken. De feedback op de gitaren geeft bij vlagen meer expressie aan het gitaarspel, maar soms wordt het wel wat irritant. Toch een stevige 4*.

The City!
Een van de beste The Chariot nummers naar m'n mening. Dat einde is gewoon verpletterend.
"This Is A Revolution!" en dan dat koor dat invalt! Geniaal gewoon.

Dit album blijft me vermaken. Een energieke powertrip met af en toe epische proporties (the City). Elk nummer heeft iets waardoor het blijft hangen, en de uitvoering is natuurlijk super strak. Mogelijk mijn favoriete plaat van the Chariot.