Lia Ices - Grown Unknown (2011)

Alleen al de naam van de zangeres: ik denk zonder wat gehoord te hebben gelijk aan wat ijle zang onder begeleiding van piano.
Een beetje Cocteau Twins, een snufje Joanna Newsom.... en dan zie ik de hoes en denk 'verdomd, dit gaat Bebel Gilberto worden!'.

In zulke gevallen kun je maar beter gewoon gaan luisteren naar Grown Unknown. Het eerste album op het Jagjaguwar label van deze uit Brooklyn afkomstige zangeres.

En zoals je normaal gesproken doet start je met nummer één. Love Is Won.
Dus toch........... het stijltje dat het de laatste tijd goed doet. Een Agnes Obel achtig sfeertje maar dan veel voller van sound, Bat for Lashes en ik weet niet hoeveel andere artiesten ik nu kan gaan opnoemen. Moet ik niet doen en moet ik niet willen. In elk geval een sterk begin van dit album dat nieuwsgierig doet verlangen naar de rest dat zich laat horen in de vorm van het schitterende Daphne waar de strijkers heel subtiel worden toegevoegd en akoestische gitaar de bodem legt. Voeg daar de Dolores O'Riordan-achtige zang aan toe (voor de niet-kenners: de zangeres van The Cranberries) en je kunt een beetje een beeld krijgen van de stijl. Enigszins koeltjes en tegelijkertijd hartverwarmend, met leuke wendingen in het nummer, waar de toevoeging van mannelijke achtergrondzang er zeker één van is (die zang is afkomstig van niemand minder dan Justin 'Bon Iver' Vernon). De tweede helft van het nummer geeft mij mede hierdoor zelfs een beetje een Midlake-vibe.
Little Marriage heeft ook iets onderkoelds zoals we dat vorig jaar hoorden bij bijvoorbeeld Beach House. Dit is minder spacey maar heeft op mij wel eenzelfde soort hypnotiserend effect. Ook hier subtiele muzikale begeleiding: klokkenspel, orgeltje, tamboerijn en vingergeknip. Nu niet denken aan een hippie-nummer maar aan een lieflijk mooi nummer waar Lia haar stem het werk laat doen. Het enige minpuntje aan het nummer is misschien het abrupte einde die je uit je droom helpt.
Gelukkig is daar Bag of Wind die je verder wiegt en de gelukzalige droom laat voortduren. Na een minuut krijgt de electrische gitaar een folk-achtige rol en bouwt het nummer zich op om vervolgens ook weer rustig neer te gaan liggen. Het zijn dit soort golfbewegingen die het album spannend houden. Een prachtig, ontroerend nummer in elk geval.
Op titeltrack Grown Unknown keert de O'Riordan snik terug, evenals nu het handjeklap-voetjestamp (na eerder het vingergeknip). De akoestische gitaar voorziet het van een onderhuidse spanning die nergens explodeert, alhoewel de strijkers voor een mooie twist zorgen.
After Is Always Before heeft iets meeslepends in zich. Armen in elkaar haken en meedeinen, maar dan op een sophisticated manier. Het nummer is afwisselend en kent een prachtige instrumentatie. Over de stem van Lia Ices hoef ik het verder niet meer te hebben: kristalhelder en tegelijkertijd ook iets afstandelijks wat het intrigrerend maakt.
Ice Wine gaat weer wat meer naar Bat of Lashes achtige nummers, alhoewel ik besef dat het een gevaarlijke vergelijking is want ik vind dit vele malen mooier en de vergelijking is absoluut niet waterdicht. En oh, wat zijn die viool en cello toch hemeltergend mooi hier! Misschien wel het hoogtepunt van dit album.
Lilac heeft een beetje een Sinéad O'Connor-achtig begin. Eenzelfde frasering en ook dat haast fluisterende in de muzikale begeleiding doet er een beetje aan denken. Ik heb er in elk geval geen moeite mee, want ik heb goede herinneringen aan Sinéad ten tijde van haar debuut en tweede album.
New Myth wordt geintroduceerd door blazers. Niet zo'n volvette soulpartij, maar heel subtiel als begeleiding (subtiel lijkt het sleutelwoord op dit album). Vervolgens krijgt het een haast feeërieke wending om daarna weer die blazers de begeleiding terug te geven. Het om en om spelletje ja, maar godallemachtig wat gebeurt dat toch fraai zeg.

Fraai is zeker een term die mag opgaan voor wat mij betreft het eerste album dit jaar dat er echt toe doet. De eerste release waarvan ik overtuigd ben dat het de komende maanden en langer gaat overleven. Dit is heel erg mooi en zeer warm aanbevolen door mij.
Ik hoop dat ik anderen ervan kan overtuigen dit in elk geval een kans te geven!

Op basis van de hoes heb ik deze niet aan een luisterbeurt onderworpen. Jouw recensie maakt dat ik hierop terug ga komen ... Mooi.

Ik had precies hetzelfde: de hoes past totaal niet bij het album. Daarom hoop ik met mijn stukje mensen toch enthousiast te krijgen, want er schuilt een hoop moois achter die misplaatste foto.

Deze dame heeft een goede plek gevonden bij Jagjaguwar. Een beetje mysterieus, intensief, getalenteerd, spannend en open. Bij het eerste nummer kom ik in de sferen van labelgenoten Lightning Dust, maar ik laat het snel weer gaan. Toch roept het verschillende (sfeer)vergelijkingen op en ik blijf een beetje steken tussen Cat Power en een rustige PJ Harvey. Maar goed, ook dat zal tijdelijk zijn, want Lia Ices laat genoeg eigenheid horen waardoor eerder genoemde namen in de echo's verdwijnen. Een verscheidenheid aan instrumenten, acoustisch, electrisch, piano, percussie etc, wordt gebruikt om Ices te begeleiden. De strijkers hebben wat mij betreft een hele mooie hoofdrol.
Hoogtepunten zijn (voor mij ...) Daphne en Lilac.
Dank aERo voor deze tip !!! 2011 begint goed.
Ik begin met 4*

op de hoes afgaande ook laten schieten, maar krijg toch iets te veel Cranberries(of sinead inderdaad) gevoel bij haar zang wat ik niet kan velen. Mischien wen ik eraan?

Heerlijke plaat voor een rustige avond, ik vind de nummers ietwat op elkaar lijken allemaal. Na de eerste luisterbeurt vond ik dit echt zo'n 3,5* plaatje, toch een 4* gegeven. Ik vind niet dat ze onderdoet voor Anna Calvi, ook dit plaat heb ik 4* gegeven.

Het eerste nummer is al te gek. Mysterieus, traag ook, maar met een enorme romantische ondertoon. Als het eerste diner met een date. Traag, maar sleept zich vooruit, omhoog, door, zoet maar zo fris. Wat dat betreft past de cover wel, als je al je associaties met R'nB-albums opzij kunt zetten. Heel heel erg mooi!

Ik ken alleen het nummer Daphne (pas 5 minuten, door het topic Song van het Jaar 2011 competitie).
Meteen al het beste nummer van 2011 voor mij tot nu toe

Hopen dat de rest ook van een dergelijk niveau is.
Morgen meteen aanschaffen.

Heeft dat topic toch z'n nut: de rest is ook zo (is mijn bescheiden mening). Mooi album dat me nog steeds niet verveelt en als het door die eerste weken heen komt is het een blijvertje.

Het kabbelt mij toch teveel voort zonder echt spannend te worden. Voor een singer songwriter is het een album wat tracht zich af te scheiden van de grote hoop. Het singer song Writer genre is echt booming. Veel te veel lijkt op elkaar dus een poging om iets bijzonders te maken juich ik zeker toe. Daar slaagt Lia maar deels in. Wel goed geproduceerd en prima klinkend. Te saai voor mijn smaak.

Klinkt veelbelovend. Even in de gaten houden..