Dit is zonder twijfel de hardst rockende Zorn van 2010. En laat ik nu wel fan zijn van deze kant van Zijne Genialiteit.
Wie zijn project Moonchild kent, kan een beetje een idee vormen waar hij zich aan mag verwachten, niettegenstaande deze release een gestructureerdere chaos heeft. En enkele van zijn buddies zijn hier ook weer van de partij: Mike Patton brult, hikt, proest, schreeuwt,,,,, fluistert en blaast zich een weg doorheen enkele nummers op een manier die hij alleen kan. Dunn en Baron zijn alweer de ideale ritme-tandem. Man wat zijn die goed, en op elkaar ingespeeld als Nicole en Hugo. En naar ik gehoord heb plukt ook Ribot een snaartje mee. Ik zet sowieso al in op 4, na 1 luisterbeurt, want de essentie van deze plaat maakt zich meteen kenbaar. Alweer een straffe Zorn (& Co) release!