Ty Segall - Melted (2010)

Als Segall zijn scheur opentrekt, lijkt hij verdacht veel op John Lennon. Het lijkt wel of hij dat als excuus zag om een plaat op te nemen die klinkt als een collectie bewerkingen van de wat hardere White Album tracks als "Everybody's got something to hide..." en "Helter Skelter".

Op Melted treffen we een Ty Segall aan, die eerst vooral met (licht) chaotische liedjes komt. De productie klinkt ook wat minder 'heavy', voorzover je hiervan kan spreken bij garage rock. Het is soms wat minder zwaar dan de albums erna, met name door het enigzins ontbreken van de zwaardere gitaar(solo). Hoewel... de basis van de titelsong is natuurlijk wel weer zo'n heerlijke gitaarriff. Dat is dan ook gelijk een sterk nummer, net als voorganger Sad Fuzz trouwens. En verderop My Sunshine, want daar is 'ie dan: Ty met zijn ijzersterke gitaardriven songs, inclusief erg fijne gitaarsolo. Bees erna is een erg leuk liedje, net als Alone trouwens. Die hele side B is leuk.

Alles bij elkaar is dit album net wat minder dan de sterke opvolgers, maar zeker wel de moeite van het luisteren waard.

Dit klinkt soms wel erg Beatle-esque, met de nadruk op de Lennon composities. Heerlijk lo-fi, dat dan weer wel.