MC Eiht - N' My Neighborhood (2000)

Gewoon f*cking Gangsta West COast!

Zo, laat ik maar meteen mijn goede wil blijken en reageren op dit album. Ik heb hem vanmorgen geluisterd en dit album voldeed aan mijn verwachtingen. Het is absoluut een lekkere plaat. Relaxed, fijne raps en natuurlijk de heerlijke Westcoast-sound. Helaas gaat het bij mij vaak mis door dat laatste punt, de Westcoast-sound. Ik ben echt groot fan van deze sound, puur het het geluid; de synths etc. (ik heb geen verstand van instrumentatie, maar iedereen weet wel waar ik het over heb, denk ik). Ik ben echter geen groot fan van Westcoasthiphop. Mijn voorkeur gaat simpelweg uit naar het zuidoosten, om even een gebied aan te geven. Ik luister met veel plezier albums als deze, maar aan het einde blijft mij zelden echt iets bij.

Het gevolg is dat, zoals bij veel muziek waar je geen echte liefhebber van bent, dat alles op elkaar gaat lijken. Hierdoor douw ik waarschijnlijk genadeloos (maar onbedoeld!) een aantal klassiekers in hetzelfde hokje, zo ook deze.

Dus nogmaals, N' My Neighbourhood is een heerlijke plaat, maar de volgende keer dat ik hem luister zal waarschijnlijk voortkomen uit een "oh ja, MC Eiht!" in plaats van een "laat ik lekker MC Eiht weer eens opzetten!".

Maar ik verzamel al de HHAvdW-albums vanaf nu in een mapje in iTunes, dus misschien zet ik hem hierdoor vaker op!

Dat is inderdaad het betere gebied. Maar deze plaat is verre van slecht. MC Eiht is een heel vermakelijke (en zelfs goede) rapper en de producties zijn vaak heerlijk hard en laidback op hetzelfde moment. Af en toe zit er een mindere track tussen, maar vooral de eerste en de laatste tracks zijn heel erg lekker. Ik denk ook niet dat ik dit nog veel ga opleggen, maar het is zeker geen straf om N' My Neighborhood op te leggen. Het is echt zo'n album dat je moet draaien met de volle zon op je gezicht. Hemdje aan, zonnebril op, pet naar achteren, jeansbroek laag laten hangen en handen in de lucht gooien.

De 3,0* volstaat.

Kort gezegd is de Eiht gewoon een dope MC. Hij flowt lekker, en heeft nog best nette teksten ook. Zijn stemgeluid is ook erg aangenaam. De rapper is zeker niet wat er scheelt bij dit album. Nee, de beats storen me. Ze klinken gewoon niet lekker. Technisch zal het allemaal wel kloppen, maar het is niet mijn stijl. Je hoort duidelijk de westcoast stijl erin terug, en ik denk dat daar het probleem zit. Met een oog naar de klassiekers is het niet vreemd. Nas, BIG, Mobb Deep en L vind ik duizend maal vetter klinken dan Dre, NWA of Snoop (ik weet ook weinig van de west coast af, msischien dat ik enkele klassiekers mis) en dat trekt zich door tot in het werk in 2000.

Het album is vermakelijk en dient niet slecht als achtergrondmuziek, maar meer dan dat wordt het niet bij mij. 3,0*

Ik ben het voor een groot gedeelte eens met de heren boven mij. MC Eiht is een erg relaxte rapper. Dit was natuurlijk al bekend, maar op dit album laat hij dat ook weer horen. Echter, het is goed dat er een aantal gastartiesten op het album staan, want die afwisseling kan het album op zich wel gebruiken.

Het niet altijd kunnen appreciëren van de Westcoast sound is iets wat ook zeker op mij van toepassing is. Het is niet zo dat ik er echt een bepaalde aversie tegen heb, het is gewoon dat het me niet altijd aanstaat en het me redelijk snel kan gaan vervelen. Vooral de wat rustigere nummers ga ik al snel saai vinden. Nummers als Till I Die en Tha Hood is Mine hebben dan wel iets extra's waardoor ik zeker wel bij vlagen van dit album kan genieten.

Al met al een aardig album, die ik momenteel een drie geef maar die wellicht nog naar een 3,5 zou kunnen groeien.

Goed idee trouwens S&S. Ik denk dat ik ze ook maar allemaal in een mapje ga bewaren.

Toch een half puntje omhoog.

Ik kan juist erg genieten van de westcoast sound, zo ook op dit album. Daar komt nog bij dat MC Eiht één van mijn favoriete MC's is, waardoor ik erg geniet van dit album. Toch zal ik dit album eerder draaien in de zomer, dat geeft toch even dat extra relaxte gevoel.