Her Name is Calla - The Quiet Lamb (2010)

Het jaar nadert zijn einde en ik kan vrijwel zeker zeggen dat dit de verrassing en revelatie is van 2010. Her Name is Calla bracht alweer een tijd terug The Heritage uit. Dat was een unieke plaat. Er waren allerlei genres subtiel in elkaar verweven en het album was een geheel. Het werd me duidelijk dat dit een band was met een visie.
Toch viel het kwartje maar half, omdat het album behoorlijk ontoegankelijk was.

Om die reden was dit niet een release waar ik razend enthousiast voor was. Na een enkele luisterbeurt werd me echter duidelijk dat ik hier te maken had met een wonderschone plaat. Ik kon het niet meer afzetten. Het ontoegankelijke is ervan af, de nummers zijn wat zachter geworden en wat compacter. Natuurlijk is het nog altijd geen easy listening, maar deze keer is de drempel toch een stuk lager. Dit stukje omschrijft het de opzet van het album perfect:



Als ik wat meer tijd heb zal ik een uitgebreide review schrijven, want dat verdiend zo'n plaat.

Ja...deze kwam ik tegen op spotify...en vraagt om verdieping!!

Condor and River is een nummer vol met weemoed en melancholie, erg blij met m'n hoofdtelefoon.

Er zijn van die dagen/momenten dat je je helemaal kan vinden in sommige platen. Pakkend mooi.

Mist, dampen en langzaam trekt het op. Moss Giant opent zoals een mysterieus album moet openen. Hier is wat gaande en de nieuwsgierige luisteraar wil ontdekken wat en gaat beginnen aan het avontuur dat The Quiet Lamb heet. Even is er nog vertwijfeling of je mee de diepte in wilt en dan is het ogen dicht en laat maar komen...

Fluisterend, haast onhoorbaar, ver uit de diepte, de duistere krochten van de menselijke ziel komt A Blood Promise in het intro voorbij zweven om zich vervolgens met hart en ziel over ons uit te storten. Beheerst maar toch overrompelend.
Op Pour More Oil krijgen we eenzelfde soort aanpak: het nummer lijkt uit het niets te ontstaan. Pas halverwege wint het aan kracht door de door merg en been gaande klaagzang van Tom Morris en de begeleidende trompet, trom en strijkers. Het doet me een beetje aan de band Revere denken, alleen opereren die een heel stuk luchtiger dan dat Her Name Is Calla doet. Het zal hem in de vocalen zitten (beetje eenzelfde geluid) in combinatie met instrumenten als strijkers en trompet.
Interval 1 is wat intervallen pretenderen te zijn en zie ik dan ook als een overgang naar Condor and River. Een nummer waar je even voor moet gaan zitten want ruim 17 minuten is natuurlijk niet niks. Het neemt dan ook zijn tijd met een lang uitgesponnen intro dat bestaat uit zijdezachte gitaarklanken met begeleiding van tromgeroffel dat na verloop van tijd afhaakt waardoor het nummer haast stilvalt maar waar de gitaren duidelijk aankondigen dat er wat staat te gebeuren. Een truukje dat ik vaker heb gehoord bij andere bandjes, maar wel eentje die nog steeds werkt. Gejaagd stuwen ze het ritme op en de drums die terugkeren doen hun werk daarbij ook naar behoren. Een beetje de stijl die de amerikaanse band Come (met Thalia Zedek) in de jaren '90 hanteerde. Donker en medogenloos.
Long Grass is wat soberder en lijkt haast wat Japanse invloeden te verwerken. Op kabbelende wijze lijkt de rust teruggekeerd wat misschien ook wel terugkomt in het volgende nummer Homecoming. Het is hier voornamelijk de zang van Morris die het werk doet op een manier zoals ook een Thom Yorke dat doet. Met zulke vergelijkingen zullen de liefhebbers van Her Name Is Calla wel niet blij zijn maar het is toch echt wat in mij opkomt. Ik vrees alleen dat dit een heel stuk donkerder is en zwaarder op de muzikale maag ligt.
Traagheid lijkt haast het sleutelwoord op dit album want ook Thief neemt de tijd en komt langzaam op gang wat uiteraard wel voor de sfeer van dit album zorgt. Schitterend vioolspel maakt het nummer tot iets wonderschoons en verheffends ondanks dat het best even doorkomen is. Gelukkig volgt daarna Interval 2 die, u weet het al, doet waar intervallen voor zijn. Het overgangsgebied naar het drieluik dat The Union heet (maar wel nog even vermelden dat ik dit interval erg mooi vind).
The Union: I Worship A Golden Sun is het eerste deel dat bij eerste beluistering overkomt op mij als een kluwen wol dat duidelijk op orde moet worden gebracht. Het is er even doorheen bijten en vraagt de nodige concentratie. Het geluid heeft iets industrieels.
The Union: Recidivist is kil en duister terwijl het ook zo z'n momenten van schoonheid heeft. Tom Morris had blijkbaar veel van zich af te schrijven wat uiteindelijk zijn uitweg lijkt te vinden op The Union: Into The West dat me wederom aan Revere doet denken. Laten we Her Name Is Calla het donkere, sinistere zusje noemen van die band.

Ik moet er dan ook bij vermelden dat het juist Revere is geweest die me indirect op dit gezelschap wees. Op de Last.fm pagina werd verwezen naar een recensie van een Revere optreden maar die link klopte niet meer omdat er juist een stuk te lezen viel over Her Name Is Calla. Revere zelf corrigeerde dit met een opmerking en zei er gelijk bij dat Her Name Is Calla absoluut de moeite waard was om te checken.
Zo'n advies laat ik niet aan me voorbijgaan en zo geschiedde. The Quiet Lamb is behoorlijk zware kost voor mij maar heeft wonderschone elementen in zich die tijd vragen en die ik ze hopelijk kan geven (hopelijk omdat het niet geschikt is om zomaar even op te zetten). Hoe mooi ik het ook vind; iets weerhoudt me ervan om nu heel hoog uit te pakken. Maar feit is dat dit absoluut een prachtig werkje is dat gehoord dient te worden en waarvan ik zeker weet dat fijnproevers het zullen waarderen.

Interessant stukje, aERodynamIC! Ik ga dit ook beluisteren, ook al omdat je Revere noemt, die met 'Hey! Selim' toch één van de beste platen van het jaar hebben uitgebracht.

Treffende omschrijving. Nu tweemaal beluisterd, en ik weet het nog niet zo goed. Aan de ene kant geweldige muziek natuurlijk, veel suspense en een veelheid aan instrumenten, aan de andere kant denk ik soms: "teveel van het goede?"

Het is een dilemma, deze plaat, ofwel een hoog cijfer, ofwel een laag cijfer.

Laat ik 'Condor And River' wel op de valreep nog betitelen als één van de meest indrukwekkende nummers die ik dit jaar al beluisterd heb. En ik heb er een pak beluisterd.

‘The Quiet Lamb’ van Her Name Is Calla is een plaat die ik vooral ontdekte door de link die aERo legde met Revere. ‘Hey! Selim’ van die band beviel me namelijk erg goed, dus dacht ik; dan ga ik deze ook maar eens proberen.

De plaat opent met ‘Moss Giant’. Ijzingwekkende sfeer, illuster pianospel, de toon wordt meteen gezet. Vreemde geluiden op de achtergrond trekken de aandacht, maar er blijft genoeg ruimte voor dat spaarzame pianospel, zeer mooie opener dus. Dan gaat de plaat verder met ‘A Blood Promise’. Dat nummer kent een erg rustig begin met gitaar, na een minuut valt de zang in, en we horen ook een fluitje. Het is de zang die wel wat doet denken aan Revere. Alleen, waar je bij Revere nog iets van opgetogenheid, hoop kon bespeuren, is dat hier helemaal niet het geval. aERo heeft het dan ook goed gezien in zijn stukje. Her Name Is Calla is het donkere, sinistere zusje.

Wat eens te meer wordt bewezen in ‘Pour Some More Oil’. Treurige gitaarlijn, zwaarmoedige blazers, hopeloos neuriën. Desolate strijkers, maar dit is zo’n band waarbij strijkers altijd desolaat klinken. De zang doet af en toe zelfs klagerig aan (de naam Thom Yorke is niet veraf), maar zeker te pruimen. Al moet ik zeggen; tot nu toe haalt Revere het ruimschoots. Over ‘Interval 1’ valt niets te zeggen, dat is een mooi intermezzo, meer niet.

Het volgende nummer is ‘Condor And River’, een kluif van maar liefst 17 minuten! Maar wat voor een nummer, geweldig. Godspeed You! Black Emperor (of Godspeed You Black Emperor!) komt om de hoek loeren. Het is lang geleden dat ik nog eens een nummer heb gehoord dat zo dicht bij de uitgesponnen genialiteit van het werk van die band komt. ‘Condor And River’ is wel een lange zit. Het duurt best even voordat die uitbarsting er komt, maar de opbouw is wel erg mooi. Het stelt je geduld op de proef; als je dit nummer overleeft, dan weet je dat je een geduldig mens bent. Wanneer de drums invallen, wordt het allemaal wat levendiger, minder ijl, en komt het langzaam op gang. Na zes en halve minuut volgt dan die monumentale uitbarsting waarop je de hele tijd zat te wachten. Wel, het is het dubbel en dik waard. Het rustige stuk daarna is ook overdonderend mooi. Betoverend maar simpel pianospel, opzettende blazers, en die archetypische stem van zanger Tom Morris. Fantastische combinatie, Her Name Is Calla op hun best.

Met ‘Long Grass’ begint een rustiger gedeelte van de plaat. Dit nummer en ‘Homecoming’ kunnen me wat minder bekoren. Die oosterse invloeden die aERo erin hoort, hoor ik ook wel terug. Daardoor krijgt het nummer iets mysterieus. ‘Homecoming’ is het kortste nummer (korter nog dan de beide intervallen), en had van mij niet gemoeten. Het klinkt wel mooi, maar het is m’n ding niet zo. Waar ‘Long Grass’ een beetje oosters klinkt, klinkt het spel in ‘Homecoming’ eerder Meso-Amerikaans. De zang flirt zo nu en dan met de grens van het valse, wat z’n charmes wel heeft, maar mij in het bijzonder niet echt treft.

‘Thief’ vind ik dan weer wel een erg mooi nummer. Het kent een erg trage aanvang, met die duister klinkende percussie die steeds meer komt opzetten. Het is een enorm slepende song, maar ook meeslepend. Het prachtige vioolspel zit daar zeker voor iets tussen. ‘Interval 2’ is weer een mooi intermezzo, veel meer niet. “Taking, but not giving”. Dat is zo’n beetje de essentie van wat een dief doet.

Het sluitstuk van deze plaat is een trilogie. Het eerste deel is ‘The Union: I Worship A Golden Sun’, dat echoënd binnen komt rollen, en vooruit gestuwd wordt door de drums. De zang klinkt hier wat anders, meer snerpend, vind ik, snedig. Het einde gaat door en merg een been; kippenvel krijg je ervan. Het tweede deel is ‘The Union: Recidivist’, en sluit logischerwijs aan op het vorige nummer. Vibrerende gitaarklanken vermengd met melancholische strijkers. Fluitgeluiden doemen op uit het niets, en verheffen zich tot meer dan enkel achtergrondgeluiden. Na 4 minuten worden er enkele mokerslagen afgeleverd op het drumstel. Het nummer wordt wat nerveuzer, warriger. Het nummer hervindt de rust van in de aanvang niet meer, en eindigt na 8 minuten. Een eeuwige instrumental, zo leek het wel. Het derde deel in de trilogie is ‘The Union: Into The West’. Voor een laatste keer zet men nog eens alles op alles: strijkers, blazers, stomende drums, het is allemaal aanwezig. Het wordt erg bombastisch, de Morris moet al erg hard zijn best doen om er bovenuit te komen.

Na het beluisteren van deze plaat, zit ik eigenlijk met hetzelfde als aERo; ik denk dat de plaat nog wat moet rijpen, en hopelijk, na vele luisterbeurten, komt deze dan beter tot zijn recht. Hopelijk.

3,5 sterren

Lastig he: je voelt dat dit heel goed is, het heeft duidelijk een stijl die bij favoriet Revere terug te horen is en toch wil het niet volledig lukken om je in te pakken terwijl je het gevoel hebt dat dat eigenlijk wel zou moeten gebeuren.
Typisch zo'n album waar dat ooit opeens kan gaan lukken of dat snel naar de achtergrond verdwijnt.
Wederom een mooi stuk trouwens!

Nu maak je me toch wel erg nieuwsgierig naar die plaat.

Nooit van gehoord, gisteren gezien in het voorprogramma van ILike Trains. Denk dat ik het voorprogramma leuker vond. In mei schijnt er een nieuw album uit te komen. Ik ga de cd's eens luisteren, was aangenaam verrast!